దేవుని చిత్తాన్ని నెరవేర్చడమే ముఖ్యం - మత్తయి 7:19-23 ధ్యానం

మత్తయి 7: 19-23

మంచి పండ్లనీయని ప్రతి చెట్టును నరికి మంటలో పడవేయుదురు. కావున వారి ఫలములవలన వారిని మీరు తెలిసికొనగలరు. ప్రభూ!ప్రభూ!అని నన్ను సంబోధించు ప్రతివాడును పరలోక రాజ్యములో ప్రవేశింపడు!కాని, పరలోకమందలి నా తండ్రి చిత్తానుసారముగా వర్తించువాడే పరలోక రాజ్యమున ప్రవేశించును. కడపటి రోజున అనేకులు ప్రభూ! ప్రభూ ! నీ నామమున గదా మేము ప్రవచించినది, పిశాచములను పారద్రోలినది, అద్భుతములు అనేకములు చేసినది అని నాతో చెప్పుదురు. అపుడు వారితో నేను దుష్టులారా! నా నుండి తొలగిపోండు. మిమ్ము ఎరుగనే ఎరుగను అని నిరాకరింతును.

1. మంచి పండ్లు ఇవ్వని చెట్టు – దైవన్యాయం, మానవ బాధ్యత

యేసు ప్రభువు తన బోధనలలో ప్రకృతిని, జీవిత ఉదాహరణలను ఎక్కువగా ఉపయోగించేవారు. ఇక్కడ "చెట్టు మరియు ఫలాల" ఉపమానం ద్వారా మానవ జీవిత పరమార్థాన్ని చాలా స్పష్టంగా వివరించారు. ఒక సాధారణ రైతు తన పొలంలో ఒక మొక్కను నాటినప్పుడు, దానికి కేవలం స్థలం మాత్రమే ఇవ్వడు. దాని చుట్టూ కంచె వేసి, క్రమంగా నీరు పోస్తూ, కావలసిన ఎరువులు అందిస్తూ, చీడపీడల నుండి కాపాడుతూ ఎంతో శ్రద్ధతో పెంచుతాడు. ఆ మొక్క పెద్దదై, చెట్టుగా మారి, తనకు మంచి ఫలాలను ఇస్తుందని ఆ రైతు ఎంతో కాలం ఎదురుచూస్తాడు.

అదేవిధంగా, ఈ సృష్టిలో ప్రతి మనిషి దేవునిచే సృష్టించబడినవాడు, అమితంగా ప్రేమించబడినవాడు. దేవుడు మనల్ని ఈ లోకంలోనికి ఊరికే పంపలేదు. ప్రతి ఒక్కరికీ ఒక ప్రత్యేకమైన పిలుపును, ఉన్నతమైన ప్రతిభను , సామర్థ్యాలను అనుగ్రహించాడు. కొందరికి చక్కగా మాట్లాడే జ్ఞానాన్ని, మరికొందరికి ఇతరుల బాధలను పంచుకునే హృదయాన్ని, ఇంకొందరికి సమాజానికి సేవ చేసే శక్తిని ఇచ్చాడు. ఇవన్నీ దేవుడు మన జీవితం అనే తోటలో వేసిన ఎరువులు, పోసిన నీరు వంటివి.

ఇంతటి అనుగ్రహాన్ని పొందిన తర్వాత, ఒక వ్యక్తి తన జీవితం ద్వారా ప్రేమ, దయ, కరుణ, నీతి, నిజాయితీ అనే మంచి ఫలాలను ఇవ్వవలసిన బాధ్యత ఎంతైనా ఉంది. అలా కాకుండా, దేవుడు ఇచ్చిన ప్రతిభను కేవలం స్వార్థానికి, లోక ఆశలకు మాత్రమే వాడుకుంటూ, ఇతరులకు ఉపయోగపడని నిష్ఫలమైన జీవితాన్ని జీవిస్తే, ఆ వ్యక్తి మంచి పండ్లు ఇవ్వని చెట్టుతో సమానమవుతాడు. ఒక రైతు ఎన్నో ఏళ్లు వేచి చూసినా ఫలించని చెట్టును ఎలాగైతే నరికి మంటల్లో వేస్తాడో, దేవుడు కూడా తన ప్రేమను, అనుగ్రహాన్ని నిర్లక్ష్యం చేసిన వారిపై అంతిమ తీర్పు రోజున అదే విధమైన న్యాయాన్ని అమలుపరుస్తాడు. ఇది దేవునికి మనపై ఉన్న కోపం కాదు, మనకు ఇచ్చిన అవకాశాలను మనం వృధా చేసినందుకు జరిగే సహజ పరిణామం.

2. పరిసయ్యుల అంతరంగం, నకిలీ ఆత్మీయత

"వారి ఫలములవలన వారిని మీరు తెలిసికొనగలరు" అని ప్రభువు చెప్పిన మాటలు ముఖ్యంగా కపట ప్రవక్తలను, పరిసయ్యులను ఉద్దేశించినవి. బాహ్య భక్తికి, అంతరంగ శుద్ధికి మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని యేసు ఇక్కడ ఎండగట్టారు. పరిసయ్యులు సమాజంలో గొప్ప దైవభక్తులుగా చెలామణి అయ్యేవారు. వారు ధరించే దుస్తులు, వారు చేసే సుదీర్ఘమైన ప్రార్థనలు, ఉపవాసాలు అన్నీ ప్రజలను ఆకట్టుకునేలా ఉండేవి. వారి మాటలు వినడానికి ఎంతో పవిత్రంగా, దైవికంగా అనిపించేవి. కానీ, వారి అంతరంగం మాత్రం స్వార్థంతో, అహంకారంతో నిండి ఉండేది.

దీనికి ఒక స్పష్టమైన ఉదాహరణే తల్లిదండ్రుల సంరక్షణకు సంబంధించిన ధర్మశాస్త్ర ఉల్లంఘన. దేవుడు మోషే ద్వారా ఇచ్చిన పది ఆజ్ఞలలో "నీ తల్లిదండ్రులను గౌరవించుము" అనేది అత్యంత ముఖ్యమైన ఆజ్ఞ. తల్లిదండ్రులు వృద్ధాప్యంలో ఉన్నప్పుడు వారిని ఆదుకోవడం, వారికి కావలసిన అవసరాలను తీర్చడం పిల్లల కనీస ధర్మం. కానీ పరిసయ్యులు తమ స్వార్థం కోసం ఒక కొత్త నిబంధనను తెచ్చారు. అదే 'కోర్బాన్' (దేవునికి అర్పించబడినది). ఒక వ్యక్తి తన తల్లిదండ్రులను పోషించాల్సిన సొమ్మును దేవుని ఆలయానికి అర్పణగా ఇస్తున్నట్లు ప్రకటిస్తే, ఇక అతడు తన తల్లిదండ్రులను చూసుకోవాల్సిన అవసరం లేదని వారు బోధించారు.

వినడానికి ఇది దేవునిపై ఉన్న గొప్ప భక్తిలా అనిపిస్తుంది. దేవుని ఆలయం కోసం స్వంత తల్లిదండ్రులను కూడా పక్కన పెట్టారనే భ్రమను కల్పిస్తుంది. కానీ, దీని వెనుక ఉన్న అసలు నిజం ఏమిటంటే, ఆ అర్పణల ద్వారా ఆలయ అధికారులుగా ఉన్న పరిసయ్యులకు ఆర్థిక లాభం చేకూరుతుంది. దేవుని పేరిట సామాన్య ప్రజల సెంటిమెంట్లతో ఆడుకుంటూ, దేవుడిచ్చిన నైతిక ఆజ్ఞను వారు పూర్తిగా పక్కన పెట్టేశారు. వారి బోధనలు పైకి అందంగా ఉన్నా, వాటి వల్ల సమాజంలో కుటుంబ బంధాలు దెబ్బతిన్నాయి, వృద్ధులైన తల్లిదండ్రులు అనాథలయ్యారు. వారి ఫలాలు ఇతరులకు మేలు చేయడానికి బదులు నష్టాన్ని, వేదనను మిగిల్చాయి.

3. సుందర సమాధులు – బాహ్య సౌందర్యం వర్సెస్ అంతరంగ కల్మషం

యేసు ప్రభువు ఈ కపట భక్తులను " సున్నం కొట్టిన సమాధులు" (Whitewashed Tombs) అని పిలిచారు. సమాధులను బయట నుండి చూసేవారికి ఎంతో అందంగా, అలంకరించి ఉంచేవారు. కానీ, ఆ సమాధి లోపల ఏముంటుంది? కుళ్లిపోయిన శరీరాలు, ఎముకలు, దుర్వాసన మాత్రమే ఉంటాయి. నేటి సమాజంలో కూడా చాలామంది క్రైస్తవుల జీవితాలు ఇలాగే తయారవుతున్నాయి. ఆదివారం చర్చికి వెళ్లడం, బైబిల్ పట్టుకోవడం, దైవ గ్రంథంలోని వచనాలను పక్కాగా ఉల్లేఖించడం వంటి బాహ్య క్రియలలో వీరు ఎంతో ముందుంటారు. కానీ, వారి వ్యక్తిగత జీవితాలలో, వ్యాపారాలలో, కుటుంబాలలో చూస్తే కపటం, అసూయ, అబద్ధాలు, వెన్నుపోట్లు కనిపిస్తాయి.

నిజమైన కాపరులు ఎలా ఉంటారో యేసు యోహాను సువార్తలో చెప్పారు. మంచి కాపరి గొర్రెల కొరకు తన ప్రాణాన్ని సైతం అర్పిస్తాడు. కానీ ఈ కపట ప్రవక్తలు జీతగాళ్ల వంటివారు. మందలోకి తోడేలు (ఆపద లేదా కష్టం) రావడం చూడగానే, వారు తమ స్వంత ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి గొర్రెలను వదిలేసి పారిపోతారు. ఫలితంగా మంద విచ్ఛిన్నమైపోతుంది. సమాజంలో ఆత్మీయ నాయకులుగా చలామణి అవుతూ, ప్రజల నుండి గౌరవాన్ని, ధనాన్ని ఆశిస్తూ, కష్టం వచ్చినప్పుడు వారిని ఆదుకోని ప్రతి ఒక్కరూ ఈ కోవకే చెందుతారు.

మనం దేవుని నిజమైన అనుచరులమా కాదా అని ఇతరులు తెలుసుకోవాల్సింది మన బాహ్య ఆడంబరాల వల్ల కాదు. మన దైనందిన జీవితంలో మనం ప్రదర్శించే క్రీస్తు గుణాల ద్వారానే. మన హృదయం నుండి వచ్చే ప్రేమ, క్షమాగుణం, దీనత్వం, కరుణ అనే సత్క్రియల ద్వారా మాత్రమే మనం దేవుని బిడ్డలము అని నిరూపించుకోగలం.

4. దేవుని చిత్తానుసారమైన జీవితం – కేవలం ప్రార్థనే సరిపోదు

"ప్రభూ! ప్రభూ! అని నన్ను సంబోధించు ప్రతివాడును పరలోక రాజ్యములో ప్రవేశింపడు" అనే యేసు మాటలు ప్రతి విశ్వాసి హృదయాన్ని కదిలించేవి. మనం ప్రతిరోజూ గంటల తరబడి ప్రార్థన చేయవచ్చు, దేవుని నామాన్ని స్తుతించవచ్చు. ప్రార్థన చేయడం, దేవుని వాక్యాన్ని ప్రకటించడం ఎంతో అవసరం, అది ఏమాత్రం తప్పు కాదు. కానీ, ప్రార్థనతో పాటు మన జీవితం దేవుని చిత్తానికి లోబడి ఉందా లేదా అనేది అసలైన ప్రశ్న.

యేసు ప్రభువు ఈ భూమిపై జీవించినప్పుడు, ఆయన పరిచర్య అంతటికీ ఒకటే మూలసూత్రం ఉంది. "నా తండ్రి చిత్తాన్ని నెరవేర్చడం". యోహాను సువార్తలో ఆయన "నన్ను పంపినవాని చిత్తము నెరవేర్చుటయు, ఆయన పనిని తుదముట్టించుటయు నాకు ఆహారమై యున్నది" అని చెప్పారు. ఆహారం మనిషికి ఎంత ప్రాణాధారమో, యేసు ప్రభువుకు తండ్రి చిత్తం చేయడం అంత ముఖ్యమైనది. గెత్సేమనే తోటలో మరణ వేదన అనుభవిస్తున్నప్పుడు కూడా, ఆయన "నా ఇష్టము కాదు తండ్రీ, నీ చిత్తమే నెరవేరును గాక" అని ప్రార్థించారు. సిలువ మరణం అంతటి కఠినమైనదైనా, తండ్రి చిత్తం కోసం ఆయన తనను తాను పూర్తిగా సమర్పించుకున్నారు.

కానీ, కపట ప్రవక్తలు లేదా నామకార్థ క్రైస్తవులు దేవుని చిత్తానికి ప్రాధాన్యత ఇవ్వరు. తమ స్వంత ఇష్టాలను, ప్రణాళికలను నెరవేర్చుకోవడానికి దేవుని నామాన్ని ఒక సాధనంగా వాడుకుంటారు. దేవుని చిత్తాన్ని తెలుసుకోవడం మనకు అంత కష్టమైన విషయమేమీ కాదు. దేవుడు తన చిత్తాన్ని మానవాళికి విభిన్న మార్గాలలో స్పష్టంగా తెలియజేశాడు:

పది ఆజ్ఞలు: మానవుడు ఎలా జీవించాలో, దేవునికి మరియు తోటి మానవునికి ఎలా లొంగి ఉండాలో పది ఆజ్ఞల ద్వారా నిర్దేశించారు.
ప్రవక్తలు: పాత నిబంధన కాలంలో ప్రవక్తల ద్వారా ధర్మాన్ని, నీతిని, దేవుని మార్గాన్ని హెచ్చరిస్తూ వచ్చారు.
యేసుక్రీస్తు: అంతిమంగా తన స్వంత కుమారుడైన యేసుక్రీస్తును ఈ లోకానికి పంపి, దేవుని ప్రేమను, చిత్తాన్ని సజీవంగా చూపించారు.

కాబట్టి, "నాకు దేవుని చిత్తం తెలియదు" అని చెప్పే సాకు ఎవరికీ లేదు. నోటితో "ప్రభూ" అని పిలుస్తూ, హృదయంతో దేవునికి దూరంగా ఉండే జీవితం పరలోక రాజ్యానికి అర్హత సాధించలేదు.

5. అంతిమ తీర్పు – దేవునితో వ్యక్తిగత బంధం ప్రాముఖ్యం

వాక్య భాగం చివరిలో యేసు ఒక సత్యాన్ని బయటపెట్టారు. కడపటి రోజున (తీర్పు రోజున) అనేకులు వచ్చి, "ప్రభూ! నీ నామమున మేము ప్రవచించాము, దయ్యాలను వెళ్లగొట్టాము, ఎన్నో అద్భుతాలు చేశాము" అని తమ ఘనకార్యాలను చెప్పుకుంటారు. ఇవి సాధారణమైన పనులు కావు, ఎంతో ఆత్మీయ శక్తి ఉన్నవారే ఇవి చేయగలరు. దేవుడు తన నామ మహిమ కొరకు, ప్రజల క్షేమం కొరకు కొందరికి కొన్ని వరాలను, అనుగ్రహాలను ఇస్తాడు. అయితే, ఆ వరాలను పొందిన వ్యక్తులు తమ వ్యక్తిగత జీవితంలో పవిత్రతను, దేవుని ఆజ్ఞలను విస్మరిస్తే, ఆ అద్భుతాలు వారిని రక్షించలేవు.

యేసు వారికి ఇచ్చే సమాధానం చాలా కఠినమైనది: "దుష్టులారా! నా నుండి తొలగిపోండు. మిమ్ము ఎరుగనే ఎరుగను." ఇక్కడ "ఎరుగను" అంటే యేసుకు వారి గురించి తెలియదని కాదు; ఆయనకు వారితో ఎలాంటి ఆత్మీయ, వ్యక్తిగత సంబంధం (Relationship) లేదని అర్థం. వారు దేవుని నామాన్ని వాడుకుని అద్భుతాలు చేశారు, కీర్తి ప్రతిష్టలు సంపాదించుకున్నారు, కానీ దేవుని హృదయాన్ని స్పృశించలేకపోయారు. వారు చేసిన పనుల వెనుక స్వార్థం, అహంకారం, లౌకిక ప్రయోజనాలు ఉన్నాయి కానీ, దేవుని పట్ల నిజమైన భయభక్తులు లేవు.

దేవునికి మనం చేసే పెద్ద పెద్ద అద్భుతాల కంటే, మనం చూపే చిన్నపాటి విశ్వాసపాత్రత ముఖ్యం. ఆయన ఆజ్ఞలను పాటిస్తూ, ఆయన చూపిన ప్రేమ మార్గంలో నడుస్తూ, నిగర్వంగా జీవించేవారినే దేవుడు "నాకు చెందినవారు" అని గుర్తిస్తాడు. అంతిమంగా, మన భక్తి ప్రదర్శనలలో లేదు, మన అనుదిన జీవిత విధానంలోనే ఉంది.