దేవుడు తన కుమారుణ్ణి ఎందుకు పంపాడు? | యోహాను 3:16-21 దైవ ధ్యానం

దేవుడు తన కుమారున్ని ఎందుకు పంపాడు?

యోహాను 3: 16-21

దేవుడు లోకమును ఎంతో ప్రేమించి, తన ఏకైక కుమారుని ప్రసాదించెను. ఆయనను విశ్వసించు ప్రతివాడును నాశనము చెందక నిత్య జీవమును పొందుటకై అటుల చేసెను. దేవుడు తన కుమారుని లోకమును రక్షించుటకు పంపెనే కాని, దానిని ఖండించుటకు పంపలేదు. ఆయనను విశ్వసించువాడు ఖండింపబడడు, విశ్వసింపనివాడు ఖండింపబడియే ఉన్నాడు. ఏలయన, దేవుని ఏకైక కుమారుని నామమున అతడు విశ్వాసమునుంచలేదు. ఆ తీర్పు ఏమన, లోకమున వెలుగు అవతరించినది. కాని మనుష్యులు దుష్క్రియలు చేయుచు, వెలుగు కంటె చీకటినే ఎక్కువగ ప్రేమించిరి. దుష్క్రియలు చేయు ప్రతివాడు వెలుగును ద్వేషించును. అతడు తన దుష్క్రియలు బయల్పడకుండునట్లు వెలుగును సమీపింపడు. కాని, సత్యవర్తనుడు తన కార్యములు దేవుని చిత్తానుసారముగ చేయబడినవని ప్రత్యక్షమగుటకు వెలుగును సమీపించును" అని సమాధానమిచ్చెను.

దైవ ప్రేమ

దేవుడు లోకాన్ని ఎంతగానో ప్రేమించాడు. దేవుడు లోకాన్ని రక్షించడానికి తన కుమారుడిని ఈలోకానికి పంపాడు. కుమారుడు తన తండ్రి సంకల్పమైన లోక రక్షణము నెరవేర్చడానికి మరణించడానికి కూడా సిద్ధపడ్డాడు. దేవుని కుమారుడు తన తండ్రి చిత్తాన్ని పూర్తి చేసి అంత సమాప్తం అయినది అని చెప్పాడు. ఆయనను కలుసుకున్న, వినిన, చూసిన ప్రతివాడు దేవుడు ఏర్పాటు చేసిన రక్షణను సిమియోను ప్రవక్త వలే చూసారు. ఆయనను విశ్వసించిన వారు రక్షణ పొందుతున్నారు.

ఈ విశ్వాన్ని సృష్టించిన దేవుని ప్రేమ మానవ మేధస్సుకు అందని ఒక అద్భుత రహస్యం. "దేవుడు లోకమును ఎంతో ప్రేమించెను" అని యోహాను రాసినప్పుడు, అందులో 'లోకము' అంటే కేవలం భూమి, ఆకాశం, ప్రకృతి మాత్రమే కాదు. అందులో ఉన్న ప్రతి నరనారీ, ప్రతి పాపి, ప్రతి బలహీనుడు అని అర్థం. పరిశుద్ధుడైన దేవుడు పాపంతో నిండిన మానవాళిని అసహ్యించుకోకుండా, వారిని నరక గమ్యం నుండి తప్పించడానికి ఒక ప్రణాళికను సిద్ధం చేశాడు. ఆ ప్రణాళికే తన ఏకైక కుమారుడైన యేసుక్రీస్తును ఈ భూమికి పంపడం.

దైవ ప్రేమకు నిలువెత్తు రూపం సిలువ త్యాగం. తండ్రి అయిన దేవుడు తన కుమారుడిని పంపడమే కాక, ఆ కుమారుడు మానవాళి పాపాల కోసం తన ప్రాణాన్ని ధారబోయడానికి సిద్ధపడ్డాడు. గెత్సేమనే తోటలో యేసు ప్రభువు చేసిన ప్రార్థన, తండ్రి చిత్తానికి ఆయన ఎంతగా లోబడ్డాడో చూపిస్తుంది. "నా చిత్తము కాదు, నీ చిత్తమే సిద్ధించును గాక" అని పలుకుతూ, ఆయన మరణం వైపు అడుగులు వేశారు. కాల్పవరి సిలువపై రక్తాన్ని చిందిస్తూ, శ్వాస విడిచే ముందు ఆయన పలికిన ఆఖరి మాటలు "సమాప్తమైనది". అంటే, తండ్రి తనకు అప్పగించిన లోక రక్షణ కార్యం, పాప పరిహార యజ్ఞం పూర్తిగా నెరవేరింది అని అర్థం.

ఈ రక్షణ భాగ్యాన్ని పాత నిబంధన కాలం నాటి భక్తులు ప్రవచనాల రూపంలో దర్శించారు. లూకా సువిశేషంలో మనకు కనిపించే వృద్ధ ప్రవక్త సిమియోను, బాల యేసును తన చేతుల్లోనికి తీసుకున్నప్పుడు పరవశించిపోయాడు. "ప్రభువా, అన్యజనులకు వెలుగగుటకును, నీ ప్రజలైన ఇశ్రాయేలీయులకు మహిమ కలుగుటకును, నీవు సకల ప్రజల ఎదుట సిద్ధపరచిన నీ రక్షణను నా కన్నులు చూచినవి" అని ప్రకటించాడు. సిమియోను కేవలం ఒక పసికందును చూడలేదు, లోకాన్ని రక్షించబోయే దైవ ప్రేమను కళ్లారా చూశాడు. ఈనాడు ఎవరైతే ఆ క్రీస్తును విశ్వసిస్తారో, వారు ఆనాటి సిమియోను వలెనే దేవుని రక్షణను తమ జీవితాల్లో అనుభూతి చెందుతారు.

దేవుడు లోకాన్ని ఖండించడానికి తన కుమారున్ని పంపలేదు

దేవుడు సృష్టి ఆరంభం నుండి మానవున్ని ప్రేమిస్తూనే ఉన్నాడు. ఎన్నడు విడనాడలేదు. దేవుడు ఎప్పుడు పాపి మరణించాలని, లేక నాశనం కావాలని కోరుకొనలేదు. ఆయన మానవుణ్ణి సన్మార్గంలో పెట్టదలచి క్రమ పద్ధతిలో పెట్టగా దేవుడు శిక్షించినట్లుగా అనుకున్నాడు. దేవున్ని ఒక కఠిన యజమానిగా చూసాడు కానీ దేవుని ప్రేమను, తండ్రి వాత్స్యాల్యాన్ని అర్థం చేసుకోలేదు. అనేక సార్లు దేవుడు తన రాయబారులను పంపాడు. కానీ మానవుడు దేవుడు పంపిన వారిని లెక్క చేయలేదు. తరువాత తన కుమారుణ్ణి పంపుతున్నారు. ఈ లోకాన్ని నాశనం చేయక తన కుమారుని జీవితం ద్వారా, మనకు ఎలా జీవించాలో తెలియజేస్తున్నాడు, తన మరణం ద్వారా మనకు పాపములను క్షమిస్తున్నారు. తన మీద విశ్వాసం ఉంచిన వారికి నిత్య జీవం పొందే అనుగ్రహం ఇస్తున్నాడు.

మానవ చరిత్రలో దేవుని పట్ల అత్యంత పెద్ద పొరపాటు అభిప్రాయం ఏమిటంటే—ఆయన కేవలం తప్పులను వెతికి, శిక్షించే ఒక కోపదారి న్యాయాధిపతి అని అనుకోవడం. పాత నిబంధనలోని కొన్ని సందర్భాలను చూసి, దేవుడు కఠినమైనవాడని మనుషులు భ్రమపడ్డారు. కానీ ప్రవక్త అయిన యెహెజ్కేలు గ్రంథంలో దేవుడు స్పష్టంగా చెబుతాడు: "పాపి మరణించుట వలన నాకు ఏమాత్రమైనా సంతోషము కలుగునా? వాడు తన మార్గమును విడిచి జీవించుటయే నాకు సంతోషము." దేవుడు మానవాళిని క్రమశిక్షణలో పెట్టడానికి కొన్నిసార్లు హెచ్చరించినప్పుడు, మనుషులు ఆయనను ఒక కఠిన యజమానిగా భావించారే తప్ప, ఆ గద్దింపు వెనుక ఉన్న తండ్రి హృదయాన్ని, వాత్స్యాల్యాన్ని గ్రహించలేకపోయారు.

చరిత్ర పొడవునా మానవుడు దేవుని మార్గాన్ని విడిచిపెట్టి నడచినప్పుడు, దేవుడు వారిని వదిలేయలేదు. తన ప్రవక్తలను, నీతిమంతులను రాయబారులుగా పంపాడు. యిర్మీయా, యెషయా, ఆమోసు వంటి ఎందరో ప్రవక్తలు వచ్చి, "దేవుని వైపు తిరగండి, ఆయన మిమ్మల్ని క్షమిస్తాడు" అని మొరపెట్టారు. కానీ మానవుడు వారిని రాళ్లతో కొట్టాడు, హింసించాడు, వారి మాటలను తృణీకరించాడు. మత్తయి సువిశేషంలోని ద్రాక్షతోట యజమాని ఉపమానంలో యేసు ఈ విషయాన్ని స్పష్టంగా చెప్పారు. దాసులను పంపితే తోటమాలి కొట్టారు, చివరకు "నా కుమారుని గౌరవిస్తారులే" అని యజమాని తన కుమారుడిని పంపాడు. ఆ కుమారుడే యేసుక్రీస్తు.

యేసు ఈ లోకానికి వచ్చింది చట్టాలను ప్రయోగించి, తీర్పు తీర్చి, లోకాన్ని నాశనం చేయడానికి కాదు. ఆయన తన 33 సంవత్సరాల భూలోక జీవితం ద్వారా "మానవుడు ఎలా జీవించాలో" ఒక ఆదర్శాన్ని చూపించారు. దీనులను ప్రేమించడం, శత్రువులను క్షమించడం, రోగులను స్వస్థపరచడం ద్వారా దేవుని రూపం ఎలాంటిదో ప్రాక్టికల్‌గా నిరూపించారు. సిలువపై ఆయన పొందిన మరణం, మన పాపాలకు ప్రాయశ్చిత్తమైంది. ఎవరైతే తమ పాపభారాన్ని మోస్తూ, ఆయన పాదాల చెంతకు వస్తారో, వారికి శిక్షావిధి లేదు. ఆయనపై ఉంచే విశ్వాసం, మరణాన్ని గెలిచి నిత్యజీవంలోనికి ప్రవేశించే అమూల్యమైన అర్హతను మానవునికి ప్రసాదిస్తుంది.

విశ్వాసం యొక్క ప్రాముఖ్యత

రక్షణ యేసు ప్రభువును విశ్వసించడం వలన వస్తుంది. యోహాను ఈ విషయాన్ని తన సువిశేషంలో చాలా సార్లు లిఖించడం జరిగింది. ప్రతి అధ్యాయంలో విశ్వాసం గురించి చెబుతూ, సువిశేష ఆరంభంలో, మధ్యలో మరియు చివరిలో యేసు ప్రభువును విశ్వసించడం వలన నిత్య జీవం వస్తుంది అని ప్రకటిస్తున్నారు. క్రైస్తవ జీవితంలో విశ్వాసానికి ఉన్న ప్రాముఖ్యత అటువంటిది. ప్రభువు కొన్ని సందర్భాలలో ఇది నీవు విశ్వసిస్తున్నావా? అని అడుగుతున్నారు. వారు స్వస్థత పొందిన తరువాత మీ విశ్వాసమే మిమ్ములను స్వస్థపరిచింది అని అంటున్నారు. ప్రభువుని యందు మనకు విశ్వాసము ఉండటం వలన నిత్యజీవమే కాక ఈ లోకములో అనేక విషయాల్లో విజయాన్ని పొందుతాము.

పరిశుద్ధ యోహాను రాసిన సువిశేషానికి ఒక ప్రత్యేకమైన లక్షణం ఉంది. ఆయన తన గ్రంథాన్ని రాయడానికి గల ముఖ్య ఉద్దేశాన్ని 20వ అధ్యాయంలో ఆఖరిలో ఇలా వ్యక్తపరుస్తాడు: "యేసు దేవుని కుమారుడైన క్రీస్తు అని మీరు విశ్వసించునట్లును, విశ్వసించి ఆయన నామమునందు జీవము పొందునట్లును ఇవి వ్రాయబడెను." అంటే, యోహాను సువిశేషం అంతా "విశ్వాసం" అనే అక్షరం చుట్టూనే తిరుగుతుంది. మొదటి అధ్యాయంలోనే—ఆయనను ఎందరు అంగీకరించిరో, అనగా ఆయన నామమునందు ఎందరు విశ్వాసముంచిరో, వారందరికీ దేవుని పిల్లలయ్యే అధికారం ఇచ్చాడని చెబుతాడు. 11వ అధ్యాయంలో లాజరు సమాధి వద్ద మార్తతో "నేనే పునరుత్థానమును జీవమును అయి ఉన్నాను, నన్ను విశ్వసించువాడు చనిపోయినను జీవించును" అని ధైర్యం చెబుతాడు.

యేసుప్రభువు కేవలం సిద్ధాంతాలు బోధించలేదు, మనుషుల హృదయాలలోని విశ్వాస పరిమాణాన్ని పరీక్షించారు. కంటిచూపు లేనివారు, కుష్టురోగులు, పక్షవాత రోగులు ఆయన వద్దకు వచ్చినప్పుడు ఆయన మొదట చూసింది వారి శరీర రుగ్మతలను కాదు, వారి అంతరంగంలోని విశ్వాసాన్ని. మార్కు సువిశేషంలో రక్తాస్రావ రోగమున్న స్త్రీ ఆయన వస్త్రపు అంచును తాకినప్పుడు, ఆమె శారీరక రుగ్మతతో పాటు ఆత్మీయ విడుదల కూడా పొందింది. అప్పుడు యేసు ఆమెతో, "కుమారీ, నీ విశ్వాసమే నిన్ను స్వస్థపరిచింది; సమాధానముతో వెళ్లు" అన్నారు. అలాగే లాజరు చనిపోయినప్పుడు మార్తను చూసి, "నీవు విశ్వసించిన యెడల దేవుని మహిమను చూతువని నేను నీతో చెప్పలేదా?" అని ప్రశ్నించారు.

క్రైస్తవ ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణంలో విశ్వాసం అనేది పునాది వంటిది. అది కేవలం పరలోక రాజ్యానికి వెళ్లడానికి టికెట్ మాత్రమే కాదు; ఈ భూమిపై మనం ఎదుర్కొనే దైనందిన పోరాటాలలో జయాన్ని ఇచ్చే ఆయుధం. జీవితంలో తుఫానులు రేగినప్పుడు, ఆర్థిక ఇబ్బందులు చుట్టుముట్టినప్పుడు, అనారోగ్యం వేధించినప్పుడు, "నేను నిన్ను విడువను, ఎడబాయను" అన్న దేవుని వాగ్దానాన్ని నమ్మడమే విశ్వాసం. ఈ లోకంలో శోధనలను, లోక ఆశలను జయించాలన్నా మనకు విశ్వాసం కావాలి. ఆ విశ్వాసమే మనకు నిత్యజీవపు నిశ్చయతను ఇస్తూనే, ఇహలోకంలో దైవిక విజయాలను, మనశ్శాంతిని చేకూరుస్తుంది.

వెలుగు - చీకటి

యేసు ప్రభువు నేనే లోకమునకు వెలుగును అని ప్రకటించాడు. యోహాను సువిశేషంలో మొదటి అధ్యాయంలో ఆయన ఈ లోకమునకు వెలుగాయను అని వింటాము. ప్రభువు దగ్గరకు నీకొదేము చీకటి వేళలో వస్తున్నాడు. అతను చీకటి నుండి వెలుగు దగ్గరకు వస్తున్నాడు. ప్రభువు దగ్గరకు వచ్చే ప్రతి వ్యక్తి కూడా చీకటి నుండి వెలుగు దగ్గరకు వస్తున్నాడు. కానీ చీకట్లో ఉన్నవారు వెలుగు దగ్గరకు రావడానికి ఇష్టపడటలేదు. వెలుగు దగ్గరకు వస్తే వారి ఎటువంటి వారు అనేది, లేక వారి జీవితం అందరికి తెలిసిపోతుంది అని భయపడేవారు. కానీ ప్రభువు దగ్గరకు వచ్చినట్లయితే వారు చేసిన తప్పులు ఏమి అందరికి తెలుస్తాయి అని భయపడనవసరం లేదు. ప్రభువు దగ్గరకు వచ్చే సమయంలో ఆ వెలుగులో మనలో ఉన్న చెడు, మలినం లేక తొలగిపోతుంది. ప్రభువు నీకొదేము వచ్చినపుడు తాను చీకటిలో వచ్చిన, ప్రభువు దగ్గర ఉండటం వలన తనలో ఉన్న అజ్ఞానాన్ని పోగొట్టుకుంటున్నాడు. కానీ ఎవరు అయితే చెడు పనులు చేస్తున్నారో, ప్రభువు దగ్గరకు రావడానికి ఇష్టపడటం లేదో వారు చెడునే ప్రేమిస్తున్నారు. వారు మారటానికి ఇష్టపడటం లేదు. వారి పనులు ఎవరికీ తెలియకూడదు అని వారు వెలుగును సమీపించడం లేదు. ప్రభువు దగ్గరకు రాకపోతే, మనలో ఉన్న ఆ చెడు ఎప్పటికి వెళ్లిపోదు. దాని ద్వారా ప్రభువు మనకు ఇచ్చే ఆ రక్షణ పొందలేము. సత్య వర్తనము కలిగి జీవించడము అనేది చాలా ముఖ్యము. అప్పుడు మనం చేసే పనులు దేవునికి ఇష్టమవుతాయి.

బైబిల్ గ్రంథంలో వెలుగు, చీకటి అనే పదాలు కేవలం భౌతికమైన పగలు, రాత్రిని సూచించవు. వెలుగు అనేది దేవుని పరిశుద్ధతకు, సత్యానికి, జ్ఞానానికి ప్రతీక. చీకటి అనేది పాపానికి, అజ్ఞానానికి, సాతాను క్రియలకు సాదృశ్యం. యేసుప్రభువు "నేనే లోకమునకు వెలుగును, నన్ను వెంబడించువాడు చీకటిలో నడువక జీవపు వెలుగు కలిగియుండును" అని గంభీరంగా ప్రకటించారు. యోహాను తన సువిశేష పరిచయంలోనే, "ఆ వెలుగు చీకటిలో ప్రకాశిచుచున్నది కానీ చీకటి దానిని గ్రహింపలేదు" అని రాశాడు. అంటే, పాపపు లోకంలో జీవిస్తున్న మనుషులు ఆ దైవిక వెలుగును తట్టుకోలేకపోయారు.

నీకొదేము అనే యూదుల అధికారి రాత్రి వేళలో యేసు వద్దకు రావడం ఒక గొప్ప ఆత్మీయ సత్యాన్ని తెలియజేస్తుంది. ఆయన సమాజంలో పెద్ద మనిషి, ధర్మశాస్త్ర కోవిదుడు. అయినప్పటికీ ఆయన అంతరంగంలో ఏదో తెలియని చీకటి, అశాంతి ఉన్నాయి. సమాజానికి భయపడి రాత్రి పూట వచ్చినప్పటికీ, ఆయన వెలుగు అయిన క్రీస్తును సమీపించాడు. యేసుతో మాట్లాడిన ఆ కొన్ని క్షణాలలోనే, ఆయనలోని అజ్ఞానపు చీకట్లు తొలిగిపోయాయి. మరుజన్మ (ధ్యాత్మిక పుట్టుక) గురించిన రహస్యాన్ని ఆయన తెలుసుకున్నాడు. తరువాత కాలంలో, యేసు సిలువ వేయబడినప్పుడు అందరూ పారిపోయినా, ఈ నీకొదేము ధైర్యంగా ముందుకు వచ్చి యేసు దేహానికి సుగంధ ద్రవ్యాలు పూసి, అంత్యక్రియల్లో పాల్గొనడం చూస్తే—ఆయన చీకటి నుండి సంపూర్ణ వెలుగులోకి వచ్చాడని అర్థమవుతుంది.

కానీ లోకంలో చాలామంది వెలుగును చూసి పారిపోతుంటారు. ఎందుకంటే, ఒక చీకటి గదిలోకి ఒక్కసారిగా వెలుతురు వస్తే లోపల ఉన్న దుమ్ము, ధూళి, పురుగులు ఎలా కనిపిస్తాయో, అలాగే క్రీస్తు అనే వెలుగు ముందుకు వస్తే మన హృదయంలో దాగి ఉన్న కుళ్ళు, అసూయ, కామం, అబద్ధాలు బయటపడతాయి. మనుషులు తమ పాపపు అలవాట్లను వదులుకోవడానికి ఇష్టపడక, ఆ వెలుగును ద్వేషిస్తారు. అయితే, వెలుగు దగ్గరకు వస్తే శిక్షింపబడతామనే భయం తప్పు. దేవుని వెలుగు మనల్ని అవమానించడానికి కాదు, మనల్ని శుద్ధి చేయడానికి వస్తుంది. సూర్యరశ్మి పడితే మలినాలు ఎలా నశిస్తాయో, క్రీస్తు వెలుగు మనపై పడితే మన పాపాలు కడిగివేయబడతాయి. సత్యవర్తనుడు, అంటే నిజాయితీ గల వ్యక్తి, తన లోపాలను ఒప్పుకుని, దేవుని చిత్తప్రకారం జీవించడానికి ఎల్లప్పుడూ ఆ వెలుగును సమీపిస్తాడు.

ఈ వాక్యాలు దేవుడు ఎంతగా ఈ లోకమును ప్రేమించినది, అదేవిధంగా మానవుడు నాశనము చెందకుండా తనకుమారుణ్ణి పంపిన విషయం, ఆ కుమారుణ్ణి విస్వసించుట ద్వారా వారు నిత్యజీవము పొందుతారని, ప్రభువు లోకమునకు వెలుగుగా వచ్చారని దుష్క్రియలు చేసేవారు, ఆ వెలుగు దగ్గరకు వచ్చుటకు ఇష్టపడక అవి బయట పడతాయి చీకటిలోనే ఉన్నాడు. సత్యవర్తనుడు వెలుగును సమీపిస్తున్నాడు. జీవితాన్ని మార్చుకుంటున్నాడు అని తెలియజేస్తున్నాయి.

ప్రార్థన: ప్రభువా ! మీరు లోకమును ఎంతగానో ప్రేమించి మీ ప్రియమైన కుమారుణ్ణి ఈ లోకమునకు దానిని రక్షించుటకు పంపారు. ఆయనను విశ్వసించిన వారంతా నిత్యజీవం పొందుటకు మీరు అటుల చేశారు. ప్రభువా మిమ్ములను మీ కుమారుణ్ణి మేము విశ్వసిస్తున్నాము. కొన్ని సార్లు వెలుగైన మీ కుమారుని దగ్గరకు రావడానికి మేము భయబడ్డాము. ఆ వెలుగులో నా పాపము ఎక్కడ బయటపడుతుందో అని సందేహించాము. కానీ ప్రభువా! ఆ వెలుగు మా లోని పాపమును దహించివేసి మమ్ములను పరిశుద్ధులనుగా చేస్తుంది అని మరిచిపోయాము. అటువంటి సందర్భంలో మమ్ములను క్షమించండి. మేము మీ దగ్గరకు వచ్చి ఎల్లప్పుడు వద్ద ఉంటూ, మిమ్ము విశ్వసించి మీరు ఏర్పాటు చేసిన రక్షణ పొందేలా మమ్ము దీవించండి .ఆమెన్

Fr. Amruth