అగ్నిలా మండే పిలుపు: సజీవ యాగము, సిలువ మార్గము

అగ్నిలా మండే పిలుపు, సజీవ యాగము, సిలువ మార్గము

యిర్మీయా 20:7-9 • రోమీయులకు 12:1-2 • మత్తయి 16:21-27

మనం చాలాసార్లు విశ్వాసాన్ని ఒక సురక్షితమైన ఆశ్రయంగా ఊహించుకుంటాము. దేవుని దగ్గరకు వెళ్తే కష్టాలు తొలగిపోతాయని, జీవితం సాఫీగా సాగుతుందని అనుకుంటాము. అయితే ఈనాటి మూడు పఠనాలు మనకు వేరే, సత్యాన్ని బోధిస్తాయి. దేవుని దగ్గరకు వెళ్ళడం అంటే భద్రత మాత్రమే కాదు; అది ఒక పరివర్తన, ఒక సవాలు, ఒక ప్రయాణం అని నేర్పుతున్నవి.

ఈనాటి మూడు పఠనాలు కలిపి వింటే, ఒక్క క్షణం మనకు కొంచెం భయం కలగవచ్చు. యిర్మీయా ప్రవక్త దేవునిపై ఫిర్యాదు చేస్తున్నాడు. పౌలు అపొస్తలుడు మన శరీరాలను బలిపీఠం మీద ఉంచమని కోరుతున్నాడు. యేసు ప్రభువు తన సిలువను, తన మరణాన్ని ముందుగానే ప్రకటిస్తున్నాడు, మరియు మనలను కూడా మన సిలువను ఎత్తుకోమని ఆహ్వానిస్తున్నాడు. ఇవి సౌకర్యవంతమైన మాటలు కావు. కానీ ఈ పఠనాలను సరిగ్గా ధ్యానిస్తే అవి మనలను భయపెట్టడానికి కాదు, మనలను నిజమైన జీవితం వైపు నడిపించడానికి ఇవ్వబడ్డాయి అని అర్ధం అవుతుంది. ఈ మూడు పఠనాలను ఒక్కటిగా, ఒక ప్రయాణంగా చూద్దాం: పిలుపు నుండి సమర్పణ వరకు, సమర్పణ నుండి సిలువ వరకు, సిలువ నుండి జీవం వరకు ఇవి సాగుతాయి.

మొదటి పఠనం

మొదటిగా, యిర్మీయా ప్రవక్త హృదయంలోకి వెళ్దాం. అతడు దేవుని మాటలు ప్రకటించినందుకు కొట్టబడ్డాడు, బంధించబడ్డాడు, తన సొంత ప్రజల ఎదుట అపహాస్యానికి గురయ్యాడు. అలాంటి క్షణంలో అతడు దేవుని ముందు తన హృదయాన్ని పూర్తిగా ఆవిష్కరిస్తున్నాడు: " ప్రభూ! నీవు నన్ను చెరిచితివి, నేను చెడితిని. నీవు నాకంటే బలవంతుడవై నన్ను వశముచేసికొంటివి. ఎల్లరును నన్ను గేలి చేయుచున్నారు. దినమెల్ల నన్నుచూచి నవ్వుచున్నారు." ఇది తిరుగుబాటు మాట కాదు; ఇది ఒక అలసిన, గాయపడిన హృదయపు నిజాయితీ. యిర్మీయా దేవుని నుండి పారిపోలేదు; అతడు దేవుని ముందుకే వెళ్లి తన బాధను వెల్లడించాడు. ఇది మనకు మొదటి పాఠం: విశ్వాసం అంటే ఎప్పుడూ చిరునవ్వుతో ఉండటం కాదు. కొన్నిసార్లు నిజమైన ప్రార్థన "ప్రభువా, నేను అలసిపోయాను, నాకు అర్థం కావడం లేదు" అని చెప్పడమే.

అయితే యిర్మీయా వచనం అక్కడితో ఆగదు. అతడు మౌనంగా ఉండాలని, దేవుని పేరు ఎత్తకూడదని నిర్ణయించుకున్నప్పుడు, ఒక విచిత్రమైన అనుభవం అతనికి కలుగుతుంది: దేవుని వాక్యం అతని హృదయంలో మండుతున్న అగ్నిలా, అతని ఎముకలలో బంధింపబడిన మంటలా మారుతుంది. అతడు దానిని అణచుకోవాలని ప్రయత్నించి అలసిపోతాడు, కానీ చేయలేకపోతాడు. ఇదే నిజమైన పిలుపు యొక్క గుర్తు. మనం దేవుని పిలుపును మన స్వంత లెక్కలతో కొలవగలిగినంత కాలం, అది బహుశా ఇంకా మన స్వంత ఇష్టానికి లోబడి ఉంది. కానీ దేవుని నిజమైన పిలుపు మన లెక్కలను దాటిపోతుంది. అది మనలను వెంబడిస్తుంది, మనం పారిపోవాలని చూసినా, అది మనలో మండుతూనే ఉంటుంది. ఎందుకంటే అది కేవలం ఒక పని కాదు, అది దేవుని ప్రేమ మనలో నాటిన విత్తనం.

యిర్మీయా జీవితంలో ఈ మాటలు వచ్చిన సందర్భం కూడా మనం మరచిపోకూడదు. యూదా రాజ్యం పతనం అంచున ఉన్నది; బాబిలోనియా సైన్యం క్రమంగా దగ్గరవుతున్నది. అటువంటి భయానక కాలంలో, ప్రజలు వినాలని కోరుకున్న శుభవార్తలు కాక, హెచ్చరికలు, "హింస, నాశనము" అనే మాటలు మాత్రమే యిర్మీయా నోటి నుండి వచ్చాయి. అందుకే అతడు ప్రజల ఎదుట హాస్యాస్పదుడయ్యాడు, ఆలయ యాజకుడి చేతిలో కొట్టబడ్డాడు, బంధించబడ్డాడు. మనం చాలాసార్లు అనుకుంటాము, "దేవుని పిలుపును అనుసరిస్తే, జీవితం సాఫీగా సాగుతుంది" అని. కానీ మోషే ఫరో ఎదుట నిలబడాల్సి వచ్చింది, దావీదు సౌలు నుండి పారిపోవాల్సి వచ్చింది, ఏలీయా ఒంటరితనాన్ని భరించాల్సి వచ్చింది, పౌలు కొరడా దెబ్బలు, చెరసాల అనుభవించాల్సి వచ్చింది, యేసు ప్రభువు స్వయంగా సిలువ మోశారు. కాబట్టి దేవుని పిలుపు అంటే బాధలేని జీవితానికి హామీ కాదు; అది దేవునితో కూడిన జీవితానికి పిలుపు.

ప్రవక్త ఏలీయాను గుర్తుకు తెచ్చుకోవచ్చు. అతడు ఒంటరిగా ఉన్నాడు, అలసిపోయాడు, చనిపోవాలని కూడా కోరుకున్నాడు (1 రాజులు 19). అయినా దేవుడు అతనిని విడిచిపెట్టలేదు; మెల్లని నిశ్శబ్ద స్వరంలో అతనిని కలుసుకున్నాడు. యిర్మీయా అగ్నిలా, ఏలీయా నిశ్శబ్దంలా - దేవుడు ప్రతి హృదయాన్ని దాని స్వంత భాషలో పలకరిస్తాడు. మనం అలసిపోయినప్పుడు, మన పరిచర్యలో నిరాశ చెందినప్పుడు, ఈ ప్రవక్తలను గుర్తు చేసుకోవాలి: దేవుని ముందు మన బాధను దాచుకోనవసరం లేదు. ఆయన మన నిజాయితీని అసహ్యించుకోడు; ఆయన దానిని ఆహ్వానిస్తాడు. యిర్మీయా విలాపం కూడా ఒక్క చోటే ఆగదు. ఇదే అధ్యాయంలో, కొద్ది వచనాల తరువాత, ప్రభువు పరాక్రమ యోధునిగా నాతో ఉన్నాడు, అని తిరిగి విశ్వాసంతో నిలబడతాడు, స్తుతులు పాడతాడు. కాబట్టి నిజాయితీగల విలాపం విశ్వాసానికి శత్రువు కాదు; అది విశ్వాసం లోతుగా పాతుకుపోవడానికి ఒక మార్గం.

రెండవ పఠనం

పౌలు రోమా సంఘానికి తన లేఖలో పదకొండు అధ్యాయాల పాటు దేవుని కృప గురించి, రక్షణ ప్రణాళిక గురించి రాశాడు. ఆ తరువాత అతడు "కాబట్టి" అనే మాటతో ఆచరణ వైపు మళ్లుతున్నాడు: "మీ శరీరములను... సజీవ యాగముగా... సమర్పించుకొనుడని... మిమ్మును బతిమాలుకొనుచున్నాను." ఇక్కడ చాలా ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే, పౌలు ఆజ్ఞాపించడం లేదు, "బతిమాలుకొనుచున్నాను" అంటున్నాడు. ఇది శిక్ష భయంతో వచ్చే విధేయత కాదు; ఇది దేవుని కనికరాన్ని రుచి చూసిన హృదయం నుండి పుట్టే స్వచ్ఛందమైన ప్రతిస్పందన.

"సజీవ యాగము" అనే మాట మనలను ఆలోచింపజేస్తుంది. పాత నిబంధనలో బలి పశువు బలిపీఠం మీద ఉంచబడి, చంపబడి, అర్పించబడేది. ఆ బలి ఒక్కసారి జరిగేది, పూర్తయిపోయేది. కానీ పౌలు కోరేది వేరు: మనం సజీవంగా ఉంటూనే, ప్రతిరోజూ, ప్రతి క్షణం, తిరిగి తిరిగి బలిపీఠం మీదికి ఎక్కాలి. అంటే మన ఉదయపు మేల్కొలుపు, మన పని, మన మాటలు, మన కుటుంబ సంబంధాలు, మన అలసట, మన ఆనందం, వీటన్నింటినీ దేవునికి అర్పించే ఆరాధనగా మార్చుకోవాలి. ఇది ఆలయంలో మాత్రమే జరిగే పని కాదు; ఇది వంటగదిలో, పొలంలో, కార్యాలయంలో, ఆసుపత్రి పడకపై కూడా జరగవలసిన ఆరాధన.

అయితే పౌలు ఇక్కడితో ఆగడు. అతడు రెండవ ఆజ్ఞ ఇస్తున్నాడు, "మీరు ఈ లోకపు ప్రమాణములను అనుసరింపకుడు. దేవుని, మీలో మానసికమైన మార్పు ద్వారా నూతనత్వమును కలుగజేయనిండు. అపుడే మీరు దేవుని సంకల్పమును, అనగా ఉత్తమమైనదియు, ఆయనకు సమ్మతమైనదియు, సంపూర్ణమైనదియు అగు దానిని తెలిసికొనగలరు." ఈ లోకం మనకు నిరంతరం ఒక రూపాన్ని అంటగడుతూ ఉంటుంది, ఎక్కువ సంపాదించడమే విజయం, ఎక్కువ మంది మెచ్చుకోవడమే గౌరవం, ఎప్పుడూ సుఖంగా ఉండటమే జీవితం అని చెబుతుంది. కానీ పౌలు మనలకు వేరే మార్గం చూపిస్తాడు: బాహ్యంగా లోకానికి అనుగుణంగా మారకుండా, లోపల నుండి, మనస్సు నుండి రూపాంతరం చెందమని చెబుతున్నాడు.

సజీవ యాగం అంటే గొప్ప త్యాగాలు మాత్రమే కాదు; అది వంటింట్లో ఓపికగా ఉండటం, ఇంట్లో మాట వినిపించని వృద్ధులను ప్రేమగా చూసుకోవడం, పనిలో నిజాయితీగా ఉండటం కూడా.

పౌలు ఇక్కడ ఒక్క వ్యక్తిని మాత్రమే ఉద్దేశించి మాట్లాడటం లేదని కూడా గమనించాలి . "సహోదరులారా" అని బహువచనంలో పిలుస్తాడు. సజీవ యాగంగా జీవించడం ఒంటరి ప్రయాణం కాదు; అది సంఘంలో, కుటుంబంలో, సహోదరుల మధ్య కలిసి జీవించే ఆరాధన. ఒక భర్త తన భార్య కోసం ఓపిక వహించడం, తల్లిదండ్రులు పిల్లల కోసం సమయాన్ని త్యాగం చేయడం, పిల్లలు పెద్దలను గౌరవించడం, స్నేహితులు ఒకరినొకరు క్షమించుకోవడం, ఇవన్నీ ప్రతిరోజూ బలిపీఠం మీద ఉంచబడే చిన్న చిన్న అర్పణలే. లోకం మనకు చెప్పేది వేరు: "నీ సుఖమే మొదట, నీకు నచ్చినదే చేయి" అని. కానీ దేవుని వాక్యం మనకు నీ శరీరాన్ని, నీ సమయాన్ని, నీ సంబంధాలను దేవునికి, ఇతరులకు అర్పించినప్పుడే నీవు నిజంగా జీవించడం మొదలుపెడతావు అని చెబుతుంది.

సువిశేషం

ఈనాటి సువిశేషం మత్తయి 16:21-27 ఇక్కడ పేతురు తప్పు ఏమిటి? అతడు యేసు ప్రభువును ద్వేషించలేదు; పైగా అతడు యేసు ప్రభువును ఎంతో ప్రేమించాడు కాబట్టే ఆయనను రక్షించాలని చూశాడు. అతని ఉద్దేశం చెడ్డది కాదు, కానీ అతని ఆలోచన మానవ కొలతలతో నిండి ఉంది. అతడు మెస్సీయా అంటే విజయం, రాజ్యం, గౌరవం అని అనుకున్నాడు; బాధ, సిలువ, మరణం అనే మాటలు అతని అంచనాలలో లేవు. అందుకే యేసు ప్రభువు అతనితో " నీ భావములు మనుష్యులకు సంబంధించినవే కాని, దేవునికి సంబంధించినవికావు." అని అంటున్నాడు. సహోదరులారా, ఇది మనందరికీ వర్తించే మాట. మనం కూడా తరచుగా మన ప్రార్థనలలో దేవుని చిత్తాన్ని మన సౌకర్యానికి, మన భద్రతకు, మన అంచనాలకు అనుగుణంగా మలచుకోవాలని ప్రయత్నిస్తాము. "ప్రభువా, ఇది నాకు జరుగకూడదు" అని మనం ఎన్నిసార్లు ప్రార్థించి ఉంటాము - మన స్వంత "పేతురు క్షణాలు" ఎన్నో మనకు ఉన్నాయి.

ఇక్కడ ఒక విషయం మనం జాగ్రత్తగా గమనించాలి. యేసు ప్రభువు పేతురును శాశ్వతంగా విడిచిపెట్టడు, తిరస్కరించడు. కొన్ని క్షణాల ముందు "రాయి" అని పిలిచిన అదే పేతురును, "సాతానా" అని గద్దించడం ద్వారా యేసు ప్రభువు అతని వ్యక్తిత్వాన్ని కాదు, అతని ఆ క్షణపు తప్పుడు ఆలోచనను తిరస్కరిస్తున్నాడు. ఇది మనకు గొప్ప ఓదార్పు. దేవుడు మనలను తప్పు చేసినప్పుడు కూడా విడిచిపెట్టడు; ఆయన మనలను ప్రేమతోనే సరిదిద్దుతాడు, తిరిగి తన వెంట నడవడానికి ఆహ్వానిస్తాడు. అదే పేతురు, తరువాత, భయపడకుండా, తన ప్రభువు కోసం సిలువ మరణాన్ని కూడా అంగీకరించేంతగా మారాడు. కాబట్టి ఈనాడు మనం తప్పుగా ఆలోచించినా, భయపడినా, వెనుకంజ వేసినా, దేవుని కృప మనలను వదిలిపెట్టదు.

అయితే యేసు ప్రభువు పేతురును విడిచిపెట్టడు. ఆయన అతనిని సరిదిద్ది, తన శిష్యులందరికీ ఒక శాశ్వతమైన సూత్రాన్ని బోధిస్తాడు: "నన్ను అనుసరింపగోరువాడు తనను తాను పరిత్యజించుకొని, తన సిలువను ఎత్తుకొని నన్ను అనుసరింపవలెను." ఇక్కడ మూడు విషయాలు ఉన్నాయి. మొదటిది, తనను తాను పరిత్యజించుకోవాలి - అంటే తనను తాను ద్వేషించడం కాదు, స్వార్థాన్ని జీవిత కేంద్రం నుండి తీసివేయడం. "నాకు ఏమి కావాలి" అనే ప్రశ్నకు బదులు "దేవునికి ఏమి కావాలి" అని అడగడం నేర్చుకోవడం. రెండవది, సిలువను ఎత్తుకోవడం. మొదటి శతాబ్దపు శ్రోతలకు సిలువ అంటే అత్యంత అవమానకరమైన, భయంకరమైన మరణశిక్ష. యేసు ప్రభువు మనలను ఏదో అలంకారికమైన కష్టం గురించి మాట్లాడటం లేదు; ఆయన నిజమైన, రోజువారీ త్యాగం గురించి మాట్లాడుతున్నాడు. మూడవది, "నన్ను వెంబడింపవలెను" సిలువ అంతిమ లక్ష్యం కాదు, క్రీస్తే లక్ష్యం. మనం సిలువను ప్రేమించము; మనం క్రీస్తును ప్రేమిస్తాము కాబట్టి ఆయన కోసం సిలువను స్వీకరిస్తాము.

యేసు ప్రభువు తరువాత ఒక లోతైన విషయాన్ని చెబుతున్నాడు: " తన ప్రాణమును కాపాడు కొనచూచువాడు, దానిని పోగొట్టుకొనును. నా నిమిత్తమై తన ప్రాణమును ధారపోయువాడు, దానిని దక్కించు కొనును.." మనం మన జీవితాన్ని, మన సౌకర్యాన్ని, మన భద్రతను గట్టిగా పట్టుకోవాలని చూసినంత కాలం, అది మన చేతుల్లో నుండి జారిపోతూనే ఉంటుంది. కానీ మనం దానిని క్రీస్తు కోసం, ప్రేమ కోసం, ఇతరుల కోసం వదిలిపెట్టినప్పుడు, అదే జీవితం మనకు నిజమైన అర్థంతో తిరిగి వస్తుంది. "ఒకడు సర్వలోకమును సంపాదించినను తన ప్రాణము పోగొట్టుకొనినయెడల వానికి ప్రయోజనమేమి?" అనే ప్రశ్న ఈనాటికీ మనలను నిలదీస్తుంది.

క్రీస్తు సిలువ మనలను ఇతరుల బాధల వైపు కూడా తీసుకువెళుతుంది. తన సిలువను ప్రేమతో మోసిన వ్యక్తి, ఇతరుల సిలువలను చూసినప్పుడు కళ్ళు మూసుకోలేడు.

చివరి వచనం మనకు ఒక ఓదార్పునిచ్చే వాగ్దానంతో ముగుస్తుంది: " మనుష్య కుమారుడు దూతల సమేతముగా తన తండ్రి మహిమతో వచ్చి ప్రతియొక్కనికి వాని క్రియలను బట్టి ప్రతిఫలమును ఇచ్చును" సిలువ, బాధ, త్యాగం , ఇవి కథ చివరి మాట కావు. ఇవి పునరుత్థానం వైపు, మహిమ వైపు నడిచే మార్గం మాత్రమే. ఈ లోకంలో మన కన్నీళ్లు, మన నిశ్శబ్ద త్యాగాలు, ఎవరూ గుర్తించని మన నమ్మకత్వం - వీటిలో ఏదీ దేవుని దృష్టిలో వ్యర్థం కాదు.

ఈ మూడు వాక్యభాగాలు కలిపి చూస్తే, ఒక సుందరమైన ప్రయాణం మనకు కనిపిస్తుంది. యిర్మీయా దేవుని వాక్యాన్ని తన హృదయంలో అగ్నిగా అనుభవించాడు. అది పిలుపు యొక్క ప్రారంభం. పౌలు ఆ పిలుపుకు మన సమాధానం ఏమిటో చూపిస్తాడు, మన శరీరాలను, మన జీవితాలను, ప్రతిరోజూ సజీవ యాగంగా సమర్పించడం, మన మనస్సును నూతనం చేసుకోవడం. యేసు ఆ సమర్పణకు అంతిమ రూపాన్ని చూపిస్తాడు. సిలువను ఎత్తుకొని ఆయనను వెంబడించడం, తనను తాను కోల్పోవడం ద్వారా నిజమైన జీవాన్ని కనుగొనడం. అగ్ని నుండి యాగం వరకు, యాగం నుండి సిలువ వరకు, సిలువ నుండి మళ్ళీ జీవం వరకు - ఇదే విశ్వాస జీవితపు వృత్తాంతం.

ప్రార్థన

ప్రభువా, యిర్మీయాలా నీ వాక్యాన్ని మా హృదయాలలో అగ్నిగా మండనివ్వు; మేము అలసిపోయినా, నీ సత్యాన్ని దాచిపెట్టకుండా జీవించే ధైర్యాన్ని దయచేయుము. పౌలు బోధించినట్లు, మా శరీరాలను, మా రోజువారీ జీవితాన్ని సజీవ యాగంగా నీకు సమర్పించుకునే కృపను అనుగ్రహించుము; ఈ లోకపు రూపాన్ని అనుసరించకుండా, నీ వాక్యం ద్వారా మా మనస్సులను నిత్యం నూతనపరచుము. మరియు పేతురులా మేము నీ చిత్తాన్ని మా స్వంత ఆలోచనలతో మార్చాలని ప్రయత్నించినప్పుడు, మమ్మల్ని మృదువుగా సరిదిద్దుము. మా సిలువలను ప్రేమతో మోసే శక్తిని దయచేసి, మా జీవితమంతా నీ వెనుకనే నడిచేలా మమ్మల్ని నడిపించుము. ఆమెన్