భుజముపై తాళపుచెవి – 21వ సామాన్య ఆదివారం ప్రసంగం (మత్తయి 16)

21 వ సామాన్య ఆదివారం

సాధారణంగా ఒక ఇంటికి తాళం వేసినప్పుడు, ఆ తాళపుచెవి ఎవరి చేతిలో ఉందో వారే ఆ ఇంటి నిర్వహణ బాధ్యత వహిస్తారు. లోపలికి ఎవరిని అనుమతించాలో, ఎవరిని నిరోధించాలో నిర్ణయించే అధికారం ఆ తాళపుచెవి కలిగినవారికే ఉంటుంది. అయితే, తాళపుచెవి కలిగి ఉండటం అంటే ఆ ఇంటికి యజమాని కావడం కాదు. తాళపుచెవి మోసేవాడు కేవలం యజమానికి నమ్మకమైన సేవకుడు, బాధ్యతాయుతమైన నిర్వాహకుడు మాత్రమే. ఈ ప్రాథమిక సత్యమే నేటి మూడు పఠనాల మధ్య నిక్షిప్తమైన గొప్ప దైవరహస్యానికి మూలాధారం.

యెషయా ప్రవక్త గ్రంథంలో దేవుడు రాజగృహ నిర్వాహకుడి భుజంపై దావీదు ఇంటి తాళపుచెవిని ఉంచుతాడు. ఈనాటి సువిశేషంలో యేసుప్రభువు తన శిష్యుడైన పేతురుకు పరలోకరాజ్యపు తాళపుచెవులను అప్పగిస్తాడు. పునీత పౌలు ఈ రక్షణ ప్రణాళిక వెనుక దాగివున్న దేవుని గొప్ప జ్ఞానాన్ని చూసి, ఆశ్చర్యంతో స్తుతిగీతం పాడతాడు. ఈ మూడు పఠనాలు సంయుక్తంగా మనకు అందించే ప్రధాన సందేశం ఏమిటంటే, దేవుడు మనుష్యులకు అధికారాన్ని అప్పగిస్తాడు, కానీ ఆ అధికారం శాశ్వతంగా ఆయనదే; మనం చేయగలిగినదల్లా నమ్మకంగా, వినయంగా దానిని నిర్వహించడమే.

1. షెబ్నా పతనం మరియు ఎల్యాకీము హెచ్చింపు (అధికారం - స్వార్థం - సేవ)

యెరూషలేము రాజభవనంలో షెబ్నా అనే ఉన్నతాధికారి ఉండేవాడు. హిజ్కియా రాజు కాలంలో అతడు "రాజగృహ నిర్వాహకుడు"గా, నేటి భాషలో చెప్పాలంటే ప్రధాన కార్యదర్శి లేదా ప్రధానమంత్రి హోదాలో పనిచేసేవాడు. రాజు తర్వాత రెండవ అత్యున్నత స్థానం అతనిదే. రాజ ముద్రలు, ఖజానా, రాజభవన వ్యవహారాలు అన్నీ అతని ఆధిపత్యంలోనే ఉండేవి.

అయితే, షెబ్నా ఈ గొప్ప అధికారాన్ని తన స్వార్థం కోసం వాడుకున్నాడు. తన స్వంత కీర్తిని శాశ్వతం చేసుకోవాలనే అహంకారంతో, కొండరాతిని తొలిపించి తనకు తానుగా ఒక అందమైన, ఖరీదైన సమాధిని చెక్కించుకున్నాడు. బాహ్య ప్రపంచానికి ఇది పెద్ద నేరంగా కనిపించకపోవచ్చు, కానీ దేవుని దృష్టిలో ఇది తీవ్రమైన ద్రోహం. ఎందుకంటే, ఆ అధికారం షెబ్నా సొంత ఆస్తి కాదు. అది రాజుది, దేవుని ప్రజల క్షేమం కోసం అతనికి అప్పగించబడిన బాధ్యత. షెబ్నా దానిని తన మహిమ కోసం మలచుకున్నాడు.

అందుకే ప్రభువు ప్రవక్త ద్వారా స్పష్టంగా "నేను నిన్ను నీ ఉద్యోగము నుండి తొలగింతును, నీ ఉన్నతస్థానము నుండి నిన్ను పడద్రోయుదును" (యెషయా 22:19) అని చెప్పాడు. పదవి ఎంత ఉన్నతమైనదైనా, అది దేవుని మహిమ కోసం మరియు ఇతరుల సేవ కోసం వాడబడనప్పుడు వినాశనం తప్పదు.

షెబ్నా స్థానంలో దేవుడు హిల్కీయా కుమారుడైన ఎల్యాకీమును ఎన్నుకుంటాడు. ఇక్కడ దేవుడు వాడిన భాష ఆధ్యాత్మిక ప్రాముఖ్యత కలిగినది. "దావీదు వంశపురాజు తాళపుచెవిని అతడు తన భుజములమీద తాల్చునట్లు చేయుదును. అతడు తెరచినదానిని ఎవరును మూయలేరు, అతడు మూసినదానిని ఎవరును తెరువలేరు" (యెషయా 22:22).

ప్రాచీన కాలంలో లోహంతో లేదా కర్రతో చేసిన తాళపుచెవులు భారీగా ఉండేవి. వాటిని చేతిలో పట్టుకోవడం సాధ్యపడక భుజంపైన మోసుకెళ్లేవారు. ఇది కేవలం ఒక బాహ్య చిహ్నం మాత్రమే కాదు; ఆ వ్యక్తికి రాజభవన బాధ్యత బహిరంగంగా అప్పగించబడిందని చాటే గుర్తింపు. అధికారం అనేది దాచుకునే హక్కు కాదు, అది భారంగా, బాధ్యతగా భుజంపై మోయవలసిన సేవాభారం.

ప్రభువు మరింత వివరణగా దానిని, "నేనతనిని గుడారపుమేకును వలె గట్టిగా దిగగొట్టుదును. అతడు తన కుటుంబమంతటికిని వన్నెదెచ్చును" (యెషయా 22:23) అని చెబుతున్నాడు. తూర్పు దేశాల ఇళ్లలో, గోడలో గట్టిగా నాటిన మేకుపై ఇంట ఉన్న ముఖ్యమైన వస్తువులన్నీ వేలాడదీసేవారు. ఎల్యాకీము ఆ మేకులా స్థిరంగా ఉంటాడు, అతని మీద ఆధారపడిన ప్రజలు సురక్షితంగా ఉంటారు. వినయంతో, నమ్మకత్వంతో సేవ చేసేవానికి దేవుడే స్వయంగా హెచ్చింపును ఇస్తాడు.

అయితే, ఈ పఠనం చివరిలో ఒక ఆధ్యాత్మిక హెచ్చరిక కూడా ఉంచబడింది (వచనాలు 24-25). ఆ మేకు కూడా ఒకనాడు విరిగిపోతుందని, దానిమీద వేలాడేవన్నీ కూలిపోతాయని చెప్పబడింది. ఎంత గొప్ప మనిషైనా, ఎంత నమ్మకమైన సేవకుడైనా, మానవ నాయకత్వం పరిమితమైనది, తాత్కాలికమైనది. శాశ్వతమైన భద్రత మానవుల యందు కాదు, కేవలం దేవుని యందు మాత్రమే లభిస్తుంది. అనేక సార్లు ఇది మరచిపోయి, బోధకులను, గురువులను లేక దేవుని సేవకులు అనే వారి మీద ఎక్కువగా ఆదరపడటం జరుగుతుంది. ఈ వ్యక్తులు వారి కర్తవ్యాన్ని మరచిపోయినప్పుడు వారి నాశనము కూడా ఘోరముగానే ఉంటుంది.

2. "మీరు నన్ను ఎవడని అనుకొనుచున్నారు?" (విశ్వాస ప్రకటన)

ఈనాటి సువిశేష భాగంలో యేసు ప్రభువు తన శిష్యులను ఫిలిప్పు కైసరయ ప్రాంతానికి తీసుకువెళ్లాడు. అది గలిలయకు ఉత్తరాన, హెర్మోను పర్వత పాదాల వద్ద ఉంది. ఈ ప్రాంతం ఆధ్యాత్మికంగా, సాంస్కృతికంగా విచిత్రమైన స్థలం. అక్కడ పురాతన గ్రీకు దేవుడైన "పాన్" ఆరాధనా స్థలాలు, అనేక అన్యదేవతల గుహలు ఉండేవి. అంతేకాక, రోమా చక్రవర్తిని దేవునిగా పూజించే భవ్యమైన ఆలయం కూడా అక్కడే ఉంది.

అనేక భౌతిక ఆలయాలు, లౌకిక అధికారాల మధ్య నిలబడి యేసు ప్రభువు తన శిష్యులను ఒక నిర్ణయాత్మక ప్రశ్న అడిగాడు.

మొదట సాధారణ ప్రశ్న, "ప్రజలు మనుష్యకుమారుడైన నన్ను ఎవ్వరని భావించుచున్నారు?" శిష్యులు ప్రజల అభిప్రాయాలను వివరించారు. బాప్తిస్మమిచ్చు యోహాను అని, ఏలీయా అని, యిర్మీయా లేదా ప్రవక్తలలో ఒకడని ప్రజ అనుకుంటున్నారని చెప్పారు. ఇవన్నీ యేసు ప్రభువు పట్ల గౌరవాన్ని చూపే సమాధానాలే అయినప్పటికీ, ఆధ్యాత్మికంగా అసంపూర్ణమైనవి. యేసు ప్రభువును కేవలం ఒక గొప్ప సంస్కర్తగా, ప్రవక్తగా చూడటం ఆయన దైవత్వాన్ని గ్రహించకపోవడమే. ఆయన నిజ దేవుడు అని గుర్తించ గలగాలి. ప్రజల ఆలోచనల గురించి విన్న తరువాత, యేసు ప్రభువు సవాలుతో కూడిన వ్యక్తిగత ప్రశ్న శిష్యులను అగుడుతున్నాడు. అది ఏమిటంటె "మరి నేను ఎవరని మీరు భావించుచున్నారు?"

ఈ ప్రశ్న సమాజపు అభిప్రాయాల నుండి "వ్యక్తిగత విశ్వాస ప్రకటన" వైపు మళ్లించే క్షణం. ఈ ప్రశ్న నేపధ్యం, సంధర్భం ఒక సారి గుర్తు చేసుకుందాం. మొదట అక్కడ అనేక దేవాలయాలు ఉన్నాయి, రాజును లేక చక్రవర్తిని కొలిచే ఆలయం కూడా ఉన్నది. అంతే కాకుండా అనేక పెద్ద పెద్ద రాళ్ళు, కొండలు ఉన్నాయి, ఇది దేనికి గుర్తు అంటే కీర్తనలలో దేవున్ని , కొండలతో పోల్చడం జరుగుతుంది. నీవే నాకోట, నీవే నా కొండ అనే మాటలు ఉంటాయి. ఎందుకు ఈ మాటలు ఉన్నవి అంటే, కొండలు, పెద్ద పెద్ద రాళ్ళు ఎప్పుడు అక్కడే ఉంటాయి, అవి అనేక విపత్తుల నుండి మనిషిని కాపాడుతాయి. వర్షాలనకు, ఆశ్రయానికి ఉపయోగ పడేవి. ఈ నేపధ్యంలో యేసు ప్రభువే నిజమైన దేవుడా, నిజమైన ఆశ్రయమా, అన్నీ విపత్తుల నుండి కాపాడేవాడా, అనేది యేసు ప్రభువు ఎవరు అని తెలుసుకుంటె సమాదానం దొరుకుతుంది. యేసు ప్రభువు అడిగిన ప్రశ్న నేను ఎవరు అని మీరు భావించుచున్నారు? అనేది కేవలం గతం నాటి ప్రశ్న కాదు; ఈ రోజు ప్రతి విశ్వాసి హృదయం ముందు ఉంచబడిన ప్రశ్న. సమాజం ఏమనుకుంటుంది, ఇతరులు ఏమి చెబుతున్నారు అనే సమాధానం దేవుని ఎదుట సరిపోదు. యేసు ప్రభువు ప్రతి ఒక్కరినీ వ్యక్తిగతంగా అడుగుతున్నాడు: "నీ జీవితంలో నేను ఎవరిని?"

అప్పుడు సీమోను పేతురు ధైర్యంగా, "నీవు సజీవుడగు దేవుని కుమారుడవైన క్రీస్తువు" (మత్తయి 16:16) అని సమాధనం చెబుతున్నాడు.

ఈ చిన్న వాక్యంలో రెండు అత్యున్నత సత్యాలు ఉన్నాయి. మొదటిది, యేసు ప్రభువు పాతనిబంధనలో వాగ్దానం చేయబడిన "మెస్సీయ”. రెండవది, ఆయన కేవలం మానవ మాత్రుడు కాదు, "సజీవుడగు దేవుని కుమారుడు".

పేతురు ఇచ్చిన సమాధానం విన్న యేసు ప్రభువు స్పందిస్తూ, "యోనా పుత్రుడవగు సీమోనూ, నీవు ధన్యుడవు. నీకు ఈ విషయమును తెలియజేసినది పరలోకమందున్న నా తండ్రియే కాని, రక్తమాంసములు కావు" (16:17) అని ప్రశంసించాడు. ఈ విశ్వాస ప్రకటన పేతురుకు ఉన్న మేధస్సు లేదా తర్కం నుండి పుట్టలేదు. ఇది తండ్రి దేవుడు బయలు పరచినది. నిజమైన క్రైస్తవ విశ్వాసం మానవ ఆలోచనల నుండి రాదు; అది దేవుడు ఉచితంగా ప్రసాదించే కృపావరం.

3. నీవు పేతురువు, ఈ రాతి మీద నా సంఘమును నిర్మింతును

యేసు ప్రభువు పేతురుతో, "నీవు పేతురువు, ఈ రాతిమీద నా సంఘమును నిర్మించెదను. నరకశక్తులు దీనిని జయింపజాలవు. నేను నీకు పరలోకరాజ్యపు తాళపుచెవులను ఇచ్చెదను. భూలోకమందు నీవు దేనిని బంధింతువో అది పరలోకమందును బంధింపబడును; భూలోకమందు నీవు దేనిని విప్పుదువో అది పరలోకమందును విప్పబడును" (16:18-19) అని ప్రకటించాడు.

యేసు ప్రభువు సీమోనుకు "పేతురు" (కేఫా - అనగా బండ) అనే క్రొత్త పేరును ఇచ్చాడు. పవిత్ర గ్రంధ చరిత్రలో అబ్రామును అబ్రాహాముగా, యాకోబును ఇశ్రాయేలుగా మార్చినట్లే, దేవుని రక్షణ ప్రణాళికలో ఒక క్రొత్త బాధ్యతను, గుర్తింపును సూచించడానికి ఈ పేరు మార్పు జరిగింది.

సువార్తలలో మొదటిసారిగా ఇక్కడే "నా సంఘము" అనే పదం వాడబడింది. సంఘం అనేది మానవ ఆలోచన కాదు; అది పేతురు చేసిన విశ్వాస ప్రకటన అనే పునాదిపై క్రీస్తు నిర్మిస్తున్న దైవ నిర్మాణం.

ఇక్కడ ఇవ్వబడిన "తాళపుచెవుల" భావన యెషయా 22వ అధ్యాయాన్ని స్పష్టంగా గుర్తుచేస్తుంది. ఎల్యాకీముకు దావీదు ఇంటి తాళపుచెవి ఇచ్చినట్లే, యేసు ప్రభువు పేతురుకు పరలోకరాజ్యపు తాళపుచెవులను అప్పగిస్తున్నాడు. పేతురును తన నూతన రాజ్యానికి నమ్మకమైన గృహనిర్వాహకుడిగా (Steward) నియమిస్తున్నాడు.

"బంధించుట మరియు విప్పుట" అనే పదాలు ఆనాటి యూదా రబ్బీల పరిభాషలో బోధనాధికారాన్ని, శోధనలను విశ్లేషించే న్యాయనిర్ణయాధికారాన్ని సూచిస్తాయి. ఈ అధికారం పరలోక సమ్మతి కలిగినది. అయితే, ఈ గొప్ప అధికారం పొందిన వెంటనే, యేసు ప్రభువు తన శ్రమలు మరియు సిలువ మరణం గురించి మాట్లాడినప్పుడు, పేతురు ఆయనను నివారించడానికి ప్రయత్నిస్తాడు. అప్పుడు యేసు ప్రభువు "సాతానా, నా వెనుకకు పొమ్ము" అని పేతురును గద్దిస్తాడు.

తాళపుచెవులు పొందడం అంటే మానవ బలహీనతలు లేకపోవడం కాదు. షెబ్నా కథలాగే, పేతురు ఉదంతం కూడా మనకు గుర్తుచేసేది ఏమిటంటే, దేవుడు ఇచ్చిన అధికారాన్ని ఎల్లప్పుడూ వినయంతో, దైవ చిత్తానికి లోబడి మాత్రమే ఉపయోగించాలి.

4. "ఆయన వివేకము, విజ్ఞానము ఎంత గాఢమైనవి!"

రోమీయులకు రాసిన లేఖ 11వ అధ్యాయం చివరిలో పునీత పౌలు దేవుని రక్షణ ప్రణాళికను ధ్యానిస్తూ ఆశ్చర్యంతో పరవశించిపోతాడు. ఇశ్రాయేలు ప్రజల అవిశ్వాసం, అన్యజనుల రక్షణ, వెనుక ఉన్న దేవుని అనంతమైన జ్ఞానాన్ని చూసి పౌలు తర్కాన్ని ఆపి, ఆరాధనలోకి ప్రవేశిస్తాడు.

"దేవుని ఐశ్వర్యము ఎంత ఘనమైనది! ఆయన వివేకము, విజ్ఞానము ఎంత గాఢమైనవి! ఆయన నిర్ణయములను ఎవడు శోధింపగలుగును? ఆయన మార్గములను ఎవడు అన్వేషింపగలుగును?" (రోమీ 11:33).

అంతటి గొప్ప పండితుడైన పౌలు కూడా మానవ బుద్ధికి పరిమితులు ఉన్నాయని అంగీకరిస్తాడు. ఆయన మూడు ప్రశ్నలు వేస్తాడు:

· ప్రభువు మనస్సును ఎరిగినవాడెవడు?

· ఆయనకు ఆలోచన చెప్పినవాడెవడు?

· ఆయనకు ఏదైనా ముందుగా ఇచ్చి, దానికి ప్రతిఫలము పొందినవాడెవడు?

సమాధానం: ఎవ్వరూ లేరు. మానవుడు దేవునికి ఉపదేశించలేడు, ఆయన మార్గాలను పూర్తిగా కొలవలేడు.

ఆ తర్వాత పౌలు పరమ సత్యాన్ని చాటుతాడు: "ఏలయన, ఆయన నుండియే, ఆయన మూలముననే, ఆయనకొరకే సమస్తము ఉన్నవి. ఆయనకే సదా స్తుతి వైభవములు. ఆమెన్" (11:36). దేవుడే సమస్తానికి మూలం, నడిపించే శక్తి, అంతిమ గమ్యం.

5. మూడు పఠనాల ఆధ్యాత్మిక సారాంశం

ఈ మూడు పఠనాలను పరిశీలించినప్పుడు నాలుగు ప్రధాన సత్యాలు వెల్లడవుతాయి:

మొదటిది: అధికారం ఎల్లప్పుడూ దేవునిదే. ఎల్యాకీము భుజంపై ఉన్న తాళపుచెవి అయినా, పేతురు చేతిలో ఉన్న పరలోక రాజ్యపు తాళపుచెవులైనా వారి సొంత ఆస్తి కాదు. అవి రాజువి, దేవుని రాజ్యానికి చెందినవి. మనం సంఘంలో, కుటుంబంలో లేదా సమాజంలో ఏ పదవిలో ఉన్నా, మనం కేవలం ధర్మకర్తలము /కార్యనిర్వహకులం (Stewards) మాత్రమే.

రెండవది: నిజమైన అధికారం దేవుని కృప నుండి వస్తుంది. పేతురుకు లభించిన స్థానం అతని లౌకిక అర్హతల వల్ల కాదు, దేవుని దయ వల్ల లభించింది. ఎల్యాకీము ఎన్నిక కూడా దేవుని నిర్ణయమే.

మూడవది: అధికారం సేవకే కానీ స్వార్థానికి కాదు. షెబ్నా తన స్వంత సమాధిని కట్టుకుని స్వార్థంతో ప్రవర్తించినప్పుడు పతనమయ్యాడు. అధికారం లభించినప్పుడు వినయం కోల్పోతే దేవుని శిక్ష తప్పదు.

నాలుగవది: దైవిక ప్రణాళిక మానవ ఆలోచనలకు అతీతమైనది. దేవుడు ఎవరిని ఎలా ఎన్నుకుంటాడో, ఏ బాధ్యత అప్పగిస్తాడో విశ్లేషించడం కంటే ఆయన చిత్తానికి శిరస్సు వంచడం ముఖ్యం.

6. మన ఆచరణాత్మక జీవితానికి పిలుపు

ఈ వాక్య భాగం మన అనునిత్య జీవితానికి కొన్ని స్పష్టమైన సవాళ్లను విసురుతోంది:

మన బాధ్యతల నిర్వహణ: మనకు అప్పగించబడిన కుటుంబం, ఉద్యోగం, సమాజ సేవ లేదా ఆధ్యాత్మిక బాధ్యతలు దేవుడు ఇచ్చిన "తాళపుచెవులు". మనం షెబ్నాలా స్వార్థం కోసం, పేరు ప్రఖ్యాతుల కోసం జీవిస్తున్నామా? లేక ఎల్యాకీములా నమ్మకమైన సేవకులుగా, ఇతరులకు నీడను ఇచ్చే "మేకు"లా నిలబడుతున్నామా?

వ్యక్తిగత విశ్వాస సమర్పణ: "నీవు నన్ను ఎవడని అనుకొనుచున్నావు?" అనే యేసు ప్రశ్నకు మన సమాధానం ఏమిటి? మన విశ్వాసం కేవలం ఆచారబద్ధమైనదా, లేక హృదయపూర్వకమైన అనుభవపూర్వక విశ్వాసమా? శ్రమలు, కష్టాలు వచ్చినప్పుడు కూడా "నీవే జీవముగల దేవుని కుమారుడవు" అని నిలబడగలుగుతున్నామా?

సంఘం పట్ల నమ్మకం: క్రీస్తు తన సంఘాన్ని బండపై నిర్మించాడు. నరకశక్తులు దానిని జయించలేవు. మానవ బలహీనతలు కనిపించినప్పటికీ, సంఘ నాయకత్వం వెనుక మరియు పునాది వెనుక క్రీస్తు దైవిక శక్తి ఉందనే విశ్వాసంతో మనం జీవించాలి.

దేవుని చిత్తానికి లొంగిపోవడం: జీవితంలో అర్థం కాని శ్రమలు, ప్రతికూల పరిస్థితులు ఎదురైనప్పుడు ఫిర్యాదులు చేయకుండా, పౌలు వలె " ఆయన వివేకము, విజ్ఞానము ఎంత గాఢమైనవి!" అని ఆయన మహా జ్ఞానాన్ని ఆరాధించడం నేర్చుకోవాలి.

ముగింపు

ఎల్యాకీము భుజంపై మోసిన తాళపుచెవి, పేతురు చేతికి ఇవ్వబడిన పరలోకరాజ్యపు తాళపుచెవులు మనకు ఒకే పరమసత్యాన్ని బోధిస్తున్నాయి. దేవునికి కావాల్సింది స్వార్థపరులైన అధికారులు కాదు, వినయమనస్కులైన నమ్మకమైన సేవకులు. మన జీవితమనే బాధ్యతను గర్వంతో కాక, వినయంతో, సేవాభావంతో మోసినప్పుడే మన పిలుపునకు సార్థకత చేకూరుతుంది. సమస్తము ఆయన నుంచే వచ్చాయి, ఆయన ద్వారానే నడుస్తున్నాయి, ఆయన కొరకే ఉనికిలో ఉన్నాయి.

ప్రార్ధన

ప్రభువా! మీ దివ్య జ్ఞానము, వివేకము ఎంతో గాఢమైనవి. ఈ లోకంలో మాకు లభించిన ప్రతి పదవి, అధికారము మరియు బాధ్యత మీ ఉచిత కృపావరమేనని గ్రహించే మనసును మాకు ప్రసాదించండి.షెబ్నాలాగా అహంకారంతో, స్వార్థంతో జీవించకుండా, ఎల్యాకీము వలె నమ్మకమైన సేవకులుగా, ఇతరులకు ఆసరాగా నిలిచే మేకులా నిలబడటానికి సహాయం చేయండి. "నీవు నన్ను ఎవరని అనుకుంటున్నావు?" అని ప్రభువైన యేసు అడిగిన ప్రశ్నకు, పేతురు వలె "నీవే సజీవుడగు దేవుని కుమారుడవు" అని హృదయపూర్వకంగా నిరంతరం అంగీకరించే సజీవ విశ్వాసాన్ని మాకు దయచేయండి. మాకు అప్పగించబడిన తాళపుచెవులను, మా కుటుంబ, సమాజ బాధ్యతలను గర్వంతో కాక, తీవ్రమైన వినయం మరియు సేవాభావంతో మోయునట్లు దీవించండి. ఆమెన్