మత్తయి 13:10-17

చూచియు చూడని కన్నులు, విన్నను వినని చెవులు

అంతట శిష్యులు యేసు వద్దకు వచ్చి, “మీరు ప్రజలతో ప్రసంగించునపుడు ఉపమానములను ఉపయోగించుచున్నారేల?” అని ప్రశ్నించిరి. అందులకు ఆయన ప్రత్యుత్తరముగా “పరలోకరాజ్య పరమరహస్యములను తెలిసికొనుటకు అనుగ్రహింపబడినది మీకే కాని వారికి కాదు. ఏలయన, ఉన్నవానికే మరింత ఇవ్వబడును. వానికి సమృద్ధి కలుగును. లేనివానినుండి వానికున్నదియు తీసి వేయబడును. వారు చూచియుచూడరు; వినియు వినరు, గ్రహింపరు. కనుక, నేను వారితో ఉపము రీతిగా మాటలాడుచున్నాను” అని చెప్పెను. “వారిని గూర్చి యెషయా ప్రవచనమిట్లు నెరవేరెను అది ఏమన: ఎంతగా విన్నను మీరు గ్రహింపరు. ఎంతగా చూచినను మీరు గమనింపరు. ఏలయన కనులార చూచి, చెవులార విని, మనస్సుతో గ్రహించి, హృదయపరివర్తనము చెంది, నా వలన స్వస్థత పొందకుండునట్లు, వారి బుద్ధి మందగించినది. వారి చెవులు మొద్దుబారినవి. వారి కన్నులు పొరలు క్రమ్మినవి.” “మీరెంత ధన్యులు! మీ కన్నులు చూడ గలుగుచున్నవి. మీ చెవులు వినగలుగుచున్నవి. మీరు చూచునది చూచుటకు, వినునది వినుటకు ప్రవక్తలనేకులు, నీతిమంతులనేకులు కాంక్షించిరి. కాని వారికి అది సాధ్యపడలేదు.

సువిశేష నేపధ్యం

గలిలయ సముద్రతీరాన ఒక పెద్ద జనసమూహం మధ్య యేసు ప్రభువు కూర్చుని ఉన్నాడు. ఆయన నోటి నుండి వెలువడేది సాధారణ బోధ కాదు. విత్తువాని ఉపమానం , ఆవగింజ కథ ఉపమానం , పులిసిన పిండి ఉపమానం. ఇవి వినడానికి సామాన్యమైనవిగా అనిపిస్తాయి, రైతుల జీవితం నుండి, వంటింటి అనుభవం నుండి తీసుకున్నవి. అయితే ఈ సాధారణమైన కథల వెనుక ఒక లోతైన రహస్యం దాగి ఉంది. శిష్యులు ఈ మార్పును గమనించి యేసు ప్రభువు వద్దకు వచ్చి "మీరు ప్రజలతో ఉపమానముల ద్వారా ఎందుకు మాట్లాడుచున్నారు?" అని అడిగారు. ఈ ప్రశ్నకు యేసు ప్రభువు ఇచ్చిన సమాధానం (మత్తయి 13:10-17) మానవ హృదయం, దేవుని కృప, చూపు, వినికిడి అనే అంశాల గురించి శతాబ్దాలుగా విశ్వాసులను ఆలోచింపజేస్తూనే ఉంది.

యేసు ప్రభువు బోధనలు వినే ఆ జనసమూహంలో రెండు రకాల మనుషులు ఉండేవారు. ధర్మశాస్త్ర బోధకులు, పరిసయ్యులు తమకు అన్నీ తెలుసునని భావించేవారు; జాలరులు, పన్నులు వసూలు చేసేవారు, సామాన్య ప్రజలు తమ నిత్య జీవితపు భాషలోనే దేవుని రాజ్యాన్ని వినాలని ఆశించేవారు. యేసు ప్రభువుని ఉపమానాలు ఈ రెండు వర్గాలకు ఒకేసారి చేరుకున్నాయి, కానీ ఒకేలా కాదు. ఇదే ఈ వాక్యభాగపు ముఖ్య రహస్యం.

రెండు రకాల కళ్ళు, రెండు రకాల చెవులు

యేసు ప్రభువుని జవాబు వినడానికి కఠినంగా అనిపించవచ్చు. "పరలోకరాజ్య పరమరహస్యములను తెలిసికొనుటకు అనుగ్రహింపబడినది మీకే కాని వారికి కాదు." అయితే ఇది ఒక వివక్షాపూరిత ప్రకటన కాదు, ఒక వాస్తవిక పరిశీలన. ఒకే జనసమూహంలో నిలబడి, ఒకే మాటలు వింటున్న ఇద్దరు వ్యక్తులు పూర్తిగా భిన్నమైన అనుభవాన్ని పొందుతున్నారు. ఒకరి హృదయం తెరుచుకుంటుంది, మరొకరిది మూసుకుపోతుంది. తేడా ఏమిటి? అది యేసు ప్రభువు ఇచ్చిన సందేశంలో కాదు, వినేవారి హృదయ స్థితిలో ఉంది.

ఈ సత్యాన్ని యేసు ప్రభువు యెషయా ప్రవక్త మాటలతో స్పష్టం చేస్తాడు. "వారు చూచియు చూడరు; వినియు వినరు, గ్రహింపరు." ఇక్కడ ప్రస్తావించబడినది శారీరక అంధత్వం కాదు, ఆధ్యాత్మిక అంధత్వం. వారు యేసు ప్రభువు అద్భుతాలను కళ్ళారా చూశారు, ఆయన బోధలను చెవులారా విన్నారు. అయినా ఏమీ మారలేదు. ఎందుకంటే చూడటం, వినడం మాత్రమే సరిపోదు; హృదయం స్పందించాలి, గ్రహించాలి, మారాలి. ఒక వ్యక్తి రోజూ సూర్యోదయాన్ని చూస్తూ కూడా దాని అందాన్ని ఎన్నడూ ఆస్వాదించక పోవచ్చు. ఆధ్యాత్మిక జీవితంలో కూడా ఇదే జరుగుతుంది. దేవుని వాక్యం మన చెవులను తాకవచ్చు, కానీ అది మన హృదయాన్ని తాకకపోతే, మనం విన్నా వినని వారిగానే మిగిలిపోతాము.

ఈ హృదయ కాఠిన్యం ఒక్క రోజులో ఏర్పడదు. ఇది చిన్న చిన్న నిరాకరణల పేరుకుపోవడం వల్ల క్రమంగా ఏర్పడుతుంది. దేవుని పిలుపును ఒకసారి పక్కన పెడితే, రెండోసారి పక్కన పెట్టడం సులభమవుతుంది. మనస్సాక్షి మెల్లగా మొద్దుబారుతుంది, హృదయం మెల్లగా రాయిలా మారుతుంది. అది ఒక్కసారిగా జరిగే సంఘటన కాదు, ఒక క్రమమైన క్షీణత. ఇది మనకు తీవ్రమైన హెచ్చరిక. దేవుని స్వరాన్ని విన్నప్పుడు వెంటనే స్పందించడం ఎంత ముఖ్యమో, ఆలస్యం చేస్తే హృదయం ఎంత సులభంగా మొద్దుబారిపోతుందో ఈ సువిశేష భాగం గుర్తుచేస్తుంది.

మనం తరచుగా ముందుగా ఏర్పరచుకున్న అభిప్రాయాలకు సరిపోయే విషయాలనే స్వీకరిస్తాము, వాటికి విరుద్ధమైన సత్యాన్ని చూసినా చూడనట్టు వదిలేస్తాము. పరిసయ్యులు యేసు ప్రభువు అద్భుతాలను చూసినప్పుడు కూడా, ఆయనను ముందే తిరస్కరించాలని నిర్ణయించుకున్న మనస్సుతో చూశారు కాబట్టి, ఆ అద్భుతాలలో దైవ హస్తాన్ని గుర్తించలేకపోయారు. ఇది ప్రతి తరంలో, ప్రతి హృదయంలో పునరావృతమయ్యే ఒక వాస్తవం. మనం కూడా మన స్వంత అభిప్రాయాల గోడల మధ్య జీవిస్తూ, దేవుని వాక్యం మనలను సవాలు చేసినప్పుడు దానిని త్వరగా కొట్టిపారేసే ప్రమాదం ఎప్పుడూ ఏర్పాడుతూనే ఉండవచ్చు.

ఉన్నవానికి మరింత ఇవ్వబడును

యేసు ప్రభువు మరో నిగూడమైన సూత్రాన్ని ఇక్కడ ప్రకటిస్తాడు. "ఉన్నవానికే మరింత ఇవ్వబడును... లేనివానినుండి వానికున్నదియు తీసివేయబడును." ఇది సంపద గురించో, ప్రతిభ గురించో చెప్పిన మాట కాదు. ఇది ఆధ్యాత్మిక జీవితపు ఒక సహజ నియమం. విశ్వాసం ఎప్పుడూ నిశ్చలంగా ఉండదు, అది పెరుగుతుంది లేదా క్షీణిస్తుంది. చిన్న విత్తనం వంటి విశ్వాసాన్ని విశ్వాసంతో పోషిస్తే, అది వృక్షంలా ఎదుగుతుంది, దేవుడు దానికి మరింత వెలుగును, మరింత గాఢతను ఇస్తాడు. అయితే ఆ చిన్న వెలుగును కూడా నిర్లక్ష్యం చేస్తే, ఉన్నదీ కొద్దికొద్దిగా కరిగిపోతుంది, చివరికి పూర్తి చీకటి మిగులుతుంది.

ఈ నియమాన్ని మనం భయంతో కాక, జాగరూకతతో స్వీకరించాలి. ఇది దేవుడు మనలను శిక్షించాలని ఎదురుచూస్తున్నాడని కాదు, ఆధ్యాత్మిక వాస్తవం ఎలా పనిచేస్తుందో చెప్పే ఒక వర్ణన మాత్రమే. ఒక దీపం వెలుగుతూనే ఉండాలంటే దానికి నూనె పోస్తూనే ఉండాలి; అలాగే మన విశ్వాసం జీవంతో ఉండాలంటే, దానిని ప్రార్థన, వాక్య ధ్యానం, సహోదరులతో సహవాసం అనే నూనెతో నిరంతరం పోషించాలి.

ఇది ఒక ఓదార్పు, ఒక హెచ్చరిక రెండూను. మనకు ఇప్పుడు ఎంత చిన్న విశ్వాసం ఉన్నా, దానితో నమ్మకంగా జీవిస్తే దేవుడు దానిని అభివృద్ధి చేస్తాడనే ఓదార్పు; మరియు అదే సమయంలో, మనకున్న వెలుగును తేలికగా తీసుకుంటే అది కూడా జారిపోతుందనే హెచ్చరికగా ఈ సువిశేష భాగం తెలుపుతుంది. ఆధ్యాత్మిక జీవితం ఒక నదిలాంటిది. అది నిశ్చలంగా ఉండదు, ముందుకు ప్రవహిస్తుంది లేదా ఇంకిపోతుంది.

ఇదే నియమం మన రోజువారీ జీవితంలో కూడా కనిపిస్తుంది. మనం ఒక అలవాటును ఎంత అభ్యసిస్తే అంత బలపడుతుంది, ఎంత నిర్లక్ష్యం చేస్తే అంత క్షీణిస్తుంది. ప్రార్థన కూడా అంతే. ప్రతిరోజూ కొద్ది నిమిషాలైనా దేవునితో నిజాయితీగా మాట్లాడేవారికి, ఆ సంభాషణ కాలక్రమేణా లోతైనదిగా, సహజమైనదిగా మారుతుంది. అదే సమయంలో, "ఈరోజు తీరిక లేదు, రేపు ప్రార్థిస్తాను" అని వాయిదా వేసేవారికి, ప్రార్థన క్రమంగా ఒక భారంగా, ఆఖరికి పూర్తిగా మరచిపోయిన అలవాటుగా మారిపోతుంది.

ఉపమానం - రెండు అంచుల కత్తి

ఉపమానాలు ఒకేసారి రెండు పనులు చేస్తాయని యేసు ప్రభువు చూపిస్తాడు. సత్యం కోసం నిజంగా దాహంతో ఉన్న హృదయానికి ఉపమానం ఒక తెరిచిన ద్వారం. అది వారిని ఆలోచింపజేస్తుంది, ప్రశ్నించేలా చేస్తుంది, దాగిఉన్న అర్థాన్ని వెతికేలా పురికొల్పుతుంది. అదే ఉపమానం, తనను తాను సరిదిద్దుకోవాలనే ఉద్దేశం లేకుండా కేవలం విమర్శించడానికి వచ్చినవారికి ఒక మూసిన తెర అవుతుంది. వారు దానిని కేవలం ఒక ఆసక్తికరమైన కథగా మాత్రమే చూస్తారు, దాని లోతును ఎన్నడూ చేరుకోరు.

ఇది మనలను ఒక ముఖ్యమైన ప్రశ్నను అడుగుతుంది. మనం దేవుని వాక్యాన్ని ఎలా సమీపిస్తున్నాము? కేవలం మేధోపరమైన ఆసక్తితోనా, లేక హృదయపూర్వక వినయంతోనా? ఒక పండితుడు బైబిల్‌ను భాషాశాస్త్ర దృష్టితో అధ్యయనం చేయవచ్చు, చరిత్ర దృష్టితో పరిశోధించవచ్చు. ఇవి విలువైనవే, కానీ అవి మాత్రమే సరిపోవు. దేవుని వాక్యం మనలను మార్చాలంటే, మనం దానిని ఒక పరిశోధనా వస్తువుగా కాక, మనతో నేరుగా మాట్లాడుతున్న ఒక జీవ స్వరంగా స్వీకరించాలి.

ఒక పిల్లవాడు తండ్రి కథ ఏమైన చెప్పినప్పుడు, దానిలోని వ్యాకరణాన్ని విశ్లేషించడు, రచనా శైలిని పరిశీలించడు. అతను కేవలం ఆ కథలో మునిగిపోతాడు, దానిని నమ్ముతాడు, దానిలో తనను తాను చూసుకుంటాడు. యేసు ప్రభువు "పసిపిల్లల వంటి హృదయం" గురించి మాట్లాడినప్పుడు ఇదే భావాన్ని సూచించాడు. దేవుని వాక్యాన్ని అలాంటి నిష్కపటమైన, నమ్మకమైన హృదయంతో సమీపించినప్పుడే అది మనలో నిజంగా పనిచేయగలుగుతుంది.

శిష్యుల ధన్యత - మన ధన్యతే

ఈ కఠిన హెచ్చరికల మధ్య, యేసు ప్రభువు తన శిష్యులకు ఒక ఇంపైన మాట చెబుతాడు. "మీరెంత ధన్యులు! మీ కన్నులు చూడ గలుగుచున్నవి. మీ చెవులు వినగలుగుచున్నవి." పాత నిబంధన కాలంలోని ఎందరో ప్రవక్తలు, నీతిమంతులు మెస్సీయా రాకడ కోసం ఎదురుచూశారు, ప్రవచించారు, ఆశపడ్డారు. కానీ దానిని కళ్ళారా చూడలేకపోయారు. అబ్రాహాము ఆ దినం కోసం ఆశపడ్డాడు, దావీదు ఆ రాజు కోసం ఎదురుచూశాడు, యెషయా ఆ సేవకుని వర్ణించాడు. కాని శిష్యులు ఆ మెస్సీయాతో నడిచారు, ఆయనతో భోజనం చేశారు, ఆయన స్వరాన్ని ప్రత్యక్షంగా విన్నారు.

ఈ ధన్యత కేవలం శిష్యులకే పరిమితం కాదు. ఇది ప్రతి తరం విశ్వాసికీ వర్తిస్తుంది. నేడు మనం సువార్తను చేతిలో పట్టుకోగలుగుతున్నాము, ప్రార్థనలో నేరుగా దేవునితో మాట్లాడగలుగుతున్నాము, పరిశుద్ధాత్మ నివాసం మనలో కలిగి ఉంది. ఇవన్నీ పాత నిబంధన విశ్వాసులు కలలో కూడా ఊహించలేని విషయాలు. అయితే ఈ ఆధిక్యత ఒక బాధ్యతను కూడా తీసుకువస్తుంది. ఎక్కువ వెలుగు పొందినవారికి ఎక్కువ బాధ్యత ఉంటుంది. మనకు లభించిన ఈ గొప్ప వెలుగును కేవలం మనకు మాత్రమే ఉంచుకోకుండా, ఇతరులతో పంచుకోవలసిన బాధ్యత మనపై ఉంది.

ఇంత అవకాశం ఉన్నప్పటికీ, ఈ గొప్ప అనుగ్రహాలను తేలికగా తీసుకునే ప్రమాదంలో ఉన్నాము. మన చేతిలో బైబిల్ ఉంది, మన ఫోన్‌లో సువార్త యాప్‌లు ఉన్నాయి, మన చెవులకు ప్రసంగాలు ఏ క్షణంలోనైనా అందుబాటులో ఉన్నాయి. ఇంతటి సమృద్ధి మధ్య కూడా మన హృదయాలు నిజంగా స్పందిస్తున్నాయా అని ప్రశ్నించుకోవడం అవసరం. లభ్యత ఒక్కటే గ్రహింపును తీసుకురాదు; గ్రహింపు కోసం హృదయపూర్వకముగా తెరుచుకున్న మనస్సు కావాలి.

మన హృదయాన్ని పరిశీలించుకునే క్షణం

ఈ వాక్యభాగం మనలను ఒక నిశ్శబ్ద ఆత్మపరిశీలనకు ఆహ్వానిస్తుంది. నేను దేవుని వాక్యాన్ని కేవలం వింటున్నానా, లేక నిజంగా గ్రహిస్తున్నానా? ప్రతి ఆదివారం సువార్త వినడం ఒక అలవాటుగా మారిపోయిందా, లేక అది ఇప్పటికీ నా హృదయాన్ని కదిలిస్తోందా? నా జీవితంలో దేవుని సత్యాన్ని అడ్డుకుంటున్న మొండితనం, ముందుగా ఏర్పరుచుకున్న అభిప్రాయాలు, స్వార్ధాలు ఏమైనా ఉన్నాయా?

ఆధునిక జీవితంలో మనం సమాచార వరదలో మునిగిపోతున్నాము. వార్తలు, సందేశాలు, వీడియోలు నిరంతరం మన దృష్టిని ఆకర్షిస్తున్నాయి. ఇంతటి సమాచార సమృద్ధి మధ్య, నిజమైన అవగాహన, లోతైన ధ్యానం అరుదైపోతున్నాయి. ఇలాంటి కాలంలో దేవుని స్వరాన్ని వినడానికి ప్రత్యేకమైన నిశ్శబ్దం, ఉద్దేశపూర్వక సమయం అవసరం. మనం రోజూ కొంత సమయం కేటాయించి, అన్ని అల్లరులను పక్కన పెట్టి, దేవుని వాక్యాన్ని నిజంగా వినడానికి, దానిపై ధ్యానించడానికి ప్రయత్నించాలి.

ఈ ఆత్మపరిశీలనలో మనం మతపరమైన అలవాటును, నిజమైన విశ్వాసాన్ని వేరుపరచుకోవడం నేర్చుకోవాలి. యేసు ప్రభువు కాలంలోని పరిసయ్యులు, ఆచారాలను శ్రద్ధగా పాటించారు, ఉపవాసాలు, దశమభాగాలు, ప్రార్థనలు అన్నీ క్రమం తప్పకుండా చేసేవారు. అయినప్పటికీ, వారి హృదయాలు దేవునికి దూరంగా ఉండేవి. మతాచారం అనేది ఒక పాత్ర వంటిది. అది నీటిని పట్టుకోగలదు, కానీ నీరు ఉంటేనే అది ఉపయోగపడుతుంది. మన ప్రార్థనలు, మన ఆరాధనలు కేవలం బాహ్య రూపాలుగా మిగిలిపోకుండా, నిజమైన హృదయపూర్వక సంబంధంతో నింపబడాలి.

ఈ వాక్యభాగం మనకు గుర్తుచేసేది ఏమిటంటే, సమాజంలో మార్పు ఎల్లప్పుడూ వ్యక్తిగత హృదయ మార్పుతోనే మొదలవుతుంది. యేసు ప్రభువు రాజకీయ విప్లవాన్ని ప్రారంభించలేదు, ఆయన హృదయ మార్పు అనే విప్లవాన్ని ప్రారంభించాడు. ఒక్కొక్క హృదయం మారినప్పుడు, ఆ మార్పు కుటుంబానికి, కుటుంబం నుండి సమాజానికి వ్యాపిస్తుంది. కాబట్టి, "నా చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం ఎందుకు మారడం లేదు" అని ప్రశ్నించే ముందు, "నా స్వంత హృదయం దేవుని వాక్యానికి ఎంతవరకు స్పందిస్తోంది" అని ప్రశ్నించుకోవడం మరింత సముచితం.

ముగింపు

మత్తయి 13:10-17 మనకు ఒక సవాలుతో పాటు ఒక వాగ్దానాన్ని కూడా ఇస్తుంది. సవాలు ఏమిటంటే, మన హృదయాలను మృదువుగా, స్వీకరణాత్మకంగా ఉంచుకోవాలి, దేవుని వాక్యాన్ని కేవలం వినడమే కాక దానికి లోబడాలి. వాగ్దానం ఏమిటంటే, హృదయపూర్వకంగా వెతికేవారికి దేవుడు తప్పకుండా తనను తాను బయలుపరుస్తాడు, చిన్న విశ్వాసాన్ని కూడా పెంచి, సమృద్ధిగా ఆశీర్వదిస్తాడు.

ఇక నుండి, దేవుని వాక్యాన్ని వినేటప్పుడు, ప్రసంగం వినేటప్పుడు, లేదా బైబిల్ చదివేటప్పుడు, ఒక చిన్న ప్రార్థనతో ప్రారంభిద్దాం, "ప్రభువా, నా హృదయాన్ని తెరువుము, నేను నిజంగా వినేలా, గ్రహించేలా చేయుము." ఇది ఒక చిన్న అలవాటుగా అనిపించవచ్చు, కానీ ఇది మన ఆధ్యాత్మిక జీవితంలో పెద్ద మార్పును తీసుకురాగల ఒక అలవాటు. ఎందుకంటే, దేవుని రహస్యాలను గ్రహించడం మన స్వంత ప్రయత్నం వల్ల కలిగేది కాదు, అది ఆయన కృప ద్వారా వచ్చే వరం. మనం చేయవలసినదల్లా ఆ వరాన్ని స్వీకరించడానికి మన హృదయాలను సిద్ధం చేసుకోవడమే.

శిష్యులు పొందిన ఆ ధన్యతను, చూడగలిగే కన్నులు, వినగలిగే చెవులు. మనం కూడా ప్రతిరోజూ కొత్తగా మన హృదయాలను దేవుని ముందు వినయంగా, తెరిచి ఉంచినట్లయితే దేవుని అనుభవించగలం. ఈ ధన్యత ఒకసారి పొంది శాశ్వతంగా నిలిచిపోయేది కాదు, అది ప్రతిరోజూ కొత్తగా వెతకవలసిన, కొత్తగా స్వీకరించవలసిన ఒక జీవన అనుభవం. మనం మన కన్నులను, చెవులను, హృదయాలను తెరిచి ఉంచినంత కాలం, నేటి ఉదయం, రేపటి ఉదయం, ప్రతి కొత్త ఉదయం మనకు ఈ ధన్యతను అనుభవించే అవకాశాన్ని తెచ్చిస్తుంది.

ప్రభువా, మా కన్నులను తెరువుము, మా చెవులను తెరువుము, మా హృదయాలను మృదువుగా చేయుము, మేము చూచునది నిజంగా చూచునట్లు, వినునది నిజంగా వినునట్లు, గ్రహించి, మారి, నీ రాజ్య రహస్యాలలో నిత్యము జీవించునట్లు అనుగ్రహింపుము. ఆమెన్.