విశ్రాంతిదినానికి ప్రభువు ఎవరు?

లూకా 6:1-5

యేసు ఒక విశ్రాంతిదినమునపంటచేల గుండ పోవుచుండగా శిష్యులు వెన్నులు త్రుంచి చేతితో నులిమికొని తినసాగిరి. “విశ్రాంతిదినమున నిషేధింపబడిన కార్యమును మీరుఏల చేయుచున్నారు?” అని పరిసయ్యులలో కొందరు ప్రశ్నించిరి. అందుకు యేసు వారితో “దావీదు, అతని అనుచరులు ఆకలిగొనినపుడు ఏమి చేసినది మీరు ఎరుగరా? అతడు దేవుని ఆలయములో ప్రవేశించి, యాజకులు తప్ప, ఇతరులు తినగూడని నైవేద్యపు రొట్టెలను తాను తిని, తన అనుచరులకును పెట్టెనుగదా! మరియు మనుష్య కుమారుడు విశ్రాంతిదినమునకు అధిపతి” అని చెప్పెను.

ఒక పంటచేను, దాని గుండా పోయే ఒక ఇరుకైన కాలిబాట, ఆ దారిన నడుస్తూ ఆకలిగొన్న యేసు ప్రభువు శిష్యులు చేతితో కొన్ని వెన్నులు త్రుంచి తినడం జరుగుతుంది. ఇంతకంటే సామాన్యమైన దృశ్యం ఇంకేమి ఉంటుంది? రోజూ వందలాది మంది రైతులు, ప్రయాణికులు చేసే పనే ఇది. కానీ ఆ రోజు విశ్రాంతిదినం కావడంతో, ఒక సాధారణ చర్య ఒక పెద్ద దైవశాస్త్ర వివాదానికి నాంది పలికింది. దేవుని ధర్మశాస్త్రాన్ని మనిషి ఎలా అర్థం చేసుకోవాలి? ఆచారం ముఖ్యమా, మనిషి ముఖ్యమా? నియమం ముఖ్యమా, ప్రేమ ముఖ్యమా? ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానం చెబుతూ, యేసు ప్రభువు ఒక ముఖ్యమైన ప్రకటన చేసాడు, అది "మనుష్య కుమారుడు విశ్రాంతిదినమునకు అధిపతి." ఆకలి తీర్చుకోవడంతో మొదలైన ఈ సంఘటన, చివరికి ఆయన ఎవరో వెల్లడించే వారధిగా మారుతుంది. ఈ సంఘటన మూడు సువార్తలలో కనిపిస్తుంది, మత్తయి 12:1-8, మార్కు 2:23-28, లూకా 6:1-5.

సంఘటన నేపథ్యం

మోషే ధర్మశాస్త్రం ప్రకారం, ప్రయాణీకుడు ఆకలిగొంటే పొరుగువాని చేనులో నుండి చేతితో వెన్నులు త్రుంచుకోవడం తప్పు కాదు, "మీరు మీ పొరుగు వాని పొలమున నడుచునపుడు వెన్నులు త్రెంచుకొని తినవచ్చును గాని కొడవలితో పైరు కోసికొనిపోరాదు" (ద్వితీయోపదేశకాండము 23:25). కొడవలి వాడితేనే అది దొంగతనం; కాబట్టి శిష్యులు చేసినది చట్టవిరుద్ధం కాదు. సమస్యంతా అది జరిగిన రోజులోనే ఉంది. రబ్బీల సంప్రదాయం విశ్రాంతిదిన నిషేధాలను 39 రకాలుగా వర్గీకరించింది (మిష్నా, షబ్బత్ 7:2); అందులో కోతకోయడం, నూర్చడం, తూర్పార పట్టడం వంటి నియమాలు ఉన్నాయి. వెన్నులు త్రుంచడం, చేతితో నులమడం సాంకేతికంగా ఈ కోవలోకి వచ్చే అవకాశం ఉండటంతో, పరిసయ్యులు దీనిని "పని"గా ఆక్షేపించారు.

పరిసయ్యులను పూర్తిగా విమర్శకులుగా చూడాల్సిన అవసరం లేదు. బాబిలోనియా చెరలో తమ గుర్తింపును కాపాడుకోవడంలో విశ్రాంతిదిన ఆచరణ ఇశ్రాయేలుకు ఎంతో కీలకమైనది; వారు కాపాడాలనుకున్నది దేవుని ధర్మశాస్త్రాన్నే. ఆసక్తికరమైన విషయం ఏమిటంటే, యూదమత సంప్రదాయంలోనే "పికుఅఖ్ నెఫెష్" (pikuach nefesh) అనే సూత్రం ఉంది. దీని ప్రకారం , ప్రాణాపాయం ఉన్నప్పుడు దాదాపు అన్ని విశ్రాంతిదిన నియమాలను పక్కన పెట్టవచ్చు. అంటే మానవ జీవితం నియమాల కంటే ఎక్కువ ప్రాధాన్యత కలిగినదని యూదమతంలోనే ఒక అవగాహన అప్పటికే ఉంది. యేసు ప్రభువు చేస్తున్నది దీనిని మరింత విస్తృతంగా ముందుకు తీసుకురావడం. కాలక్రమేణా, నియమాలను కాపాడే ఉత్సాహం, ఆ నియమం వెనుక ఉన్న దేవుని కరుణను మరుగుపరిచింది. ఈ నేపథ్యమే యేసు ప్రభువు ఇచ్చిన సమాధానానికి పునాది వేస్తుంది.

యేసు సమాధానం: దావీదు నుండి "మనుష్య కుమారుడు" వరకు

యేసు ప్రభువు తన సమాధానానికి ఒక పాత నిబంధన ఉదాహరణను ఎన్నుకుంటున్నాడు. సౌలు నుండి పారిపోతూ ఆకలితో ఉన్న దావీదు, యాజకుడైన అహీమెలెకు వద్దకు వెళ్లి, యాజకులకు మాత్రమే తినడానికి అనుమతించబడిన నైవేద్యపు రొట్టెలను తిన్నాడు (1 సమూయేలు 21:1-6; లేవీయకాండము 24:5-9). అది పవిత్రమైన నియమాన్ని అతిక్రమించిన సంఘటనే, అయినా చరిత్ర దావీదును దోషిగా చూడదు. కాబట్టి దావీదు కంటే ఆకలిగొన్న శిష్యుల అవసరం తక్కువదేమీ కాదు; ఆచారం మనిషిని కాపాడటానికే తప్ప, మనిషిని అణచడానికి కాదు.

ఇక్కడ నుండి యేసు ప్రభువు తన వాదనను ఒక మెట్టు పైకి తీసుకువెళతాడు, ఎలాగంటే, దావీదు రాజు మాత్రమే అయిన తాను తినకూడని నైవేద్యపు రొట్టెలను తిన్నాడు. కానీ యేసు ప్రభువు తనను తాను తాను మనుష్య కుమారుడు అని పిలుచుకుంటాడు. "మనుష్య కుమారుడు" అనే బిరుదు దానియేలు 7:13-14 నుండి వచ్చినది, అక్కడ ఆ వ్యక్తికి శాశ్వతమైన రాజ్యం, అధికారం ఇవ్వబడతాయి. ఇక్కడ యేసు ప్రభువు , మనుష్య కుమారుడు కాబట్టి అక్కడ శాశ్వత అధికారం ఇవ్వబడినట్లు, యేసు ప్రభువుకు శాశ్వత అధికారం ఉంది. విశ్రాంతిదినాన్ని స్థాపించింది దేవుడే కాబట్టి, "నేను దానికి అధిపతి" అని చెప్పడం పరోక్షంగా తన దైవత్వాన్ని ప్రకటించడమే. పరిసయ్యులకు ఇది దైవదూషణలా అనిపించి ఉండవచ్చు; కానీ మార్కు సువార్త ఇదే మాటకు వివరణ ఇస్తుంది, "మానవుని కొరకే విశ్రాంతిదినము నియమింపబడినదిగాని, విశ్రాంతిదినముకొరకు మానవుడు నియమింపబడలేదు" (మార్కు 2:27). అధికారం అణచివేయడానికి కాదు, విమోచించడానికి అని ప్రభువు ఇక్కడ తెలియజేస్తున్నాడు. మూడు సువార్తలు ఈ సంఘటనను కొంచెం భిన్నంగా చెబుతాయి. యూదక్రైస్తవులను దృష్టిలో ఉంచుకుని రాసిన మత్తయి, "నేను మీ నుండి కోరునది కారుణ్యమునేగాని, బలులు కాదు" (హోషేయ 6:6) అనే ప్రవచనాన్ని అదనంగా జోడించి, యేసు ప్రభువు ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేర్చేవాడని చెబుతాడు; లూకా మాత్రం పేదల పక్షాన నిలిచే తన లక్షణ శైలిలో, ఈ సంఘటనను నేరుగా చెప్పి, అధికార ప్రకటనతోనే ముగిస్తాడు. మూడు కథనాలను పోల్చిచూస్తే, ఒకే సంఘటన వెనుక ఉన్న బహుముఖ సందేశం మరింత స్పష్టమవుతుంది.

కనికరం, కృప, నిజమైన ఆకలి

“నేను మీ నుండి కోరునది కారుణ్యమునేగాని, బలులు కాదు” అనే ఈ హోషేయ వాక్యమే ఈ సంఘటన వెనుక ఉన్న ధర్మ శాస్త్ర ఆధారం. బలులు అర్పించడం, ఉపవాసాలు చేయడం, నియమాలు పాటించడం ఇవన్నీ బాహ్యంగా చూడదగినవి, కొలవదగినవి. కానీ కనికరం, దయ, అవగాహన హృదయం లోతుల్లో నుండి పుడతాయి. ఒక వ్యక్తి ప్రతి నియమాన్ని పాటించవచ్చు, అయినా అతని హృదయంలో ప్రేమ లేకపోవచ్చు; అప్పుడు బాహ్య భక్తి ఉన్నప్పటికీ , ఆ వ్యక్తి అంతర్గతంగా దేవునికి దూరంగా ఉండవచ్చు. పునీత పౌలు ఈ ఆలోచనను మరింతగా తన లేఖలలో వివరిస్తాడు. విశ్రాంతిదినం, పండుగలు రాబోయే వాస్తవానికి నీడ మాత్రమే, ఆ వాస్తవం క్రీస్తే (కొలొస్సయులకు 2:16-17). ఇది నియమాలు అనవసరమని కాదు; యేసు ప్రభువే స్వయంగా వాటిని పరిపూర్తి చేయడానికే వచ్చానని స్పష్టం చేశాడు (మత్తయి 5:17). కనుక నియమాలు, క్రమశిక్షణ, సంప్రదాయం తమ స్థానంలో విలువైనవే, కానీ అవి మనిషికి ఉపయోగపడితేనే ఆశీర్వాదంగా మారతాయి.

ఇది మనలను దావీదు తిన్న రొట్టె వైపుకే మళ్ళీ తీసుకువెళుతుంది. ఆ నైవేద్యపు రొట్టెలు దేవుని సన్నిధికి, సమర్పణకు గుర్తు. యేసు ప్రభువు తానే స్వయంగా "జీవాహారము" అని ప్రకటించుకుంటాడు గనుక, ఈ సంఘటన కేవలం శారీరక ఆకలి గురించి మాత్రమే కాదు, ప్రేమ కోసం, క్షమ కోసం, అంగీకారం కోసం ప్రతి మనిషిలో ఉండే లోతైన ఆకలిని కూడా సూచిస్తుంది. ఆ ఆకలికి సమాధానం నియమావళి కాదు, క్రీస్తే. ప్రతి పరిశుద్ధ బలిపూజలో మనం అందుకునే అప్పం ఈ సత్యానికి నిత్య జ్ఞాపిక. దేవుడు మన ఆకలిని ఎరిగిన దేవుడు, దానిని తానే స్వయంగా తీర్చే దేవుడు. ఇదే స్ఫూర్తితో తొలి క్రైస్తవ సంఘం యూదుల విశ్రాంతిదినం (శనివారం) స్థానంలో క్రీస్తు పునరుత్థానమైన దినాన్ని (ఆదివారం) "ప్రభువు దినం"గా జరుపుకోవడం ఆరంభించింది. ఇది కేవలం రోజును మార్చడం కాదు. సబ్బాతు నియమాన్నే కొత్త వెలుగులో అర్థం చేసుకోవడం. పాత విశ్రాంతిదినం సృష్టి పూర్తయిన విశ్రాంతికి గుర్తు అయితే, ప్రభువు దినం నూతన సృష్టికి, పునరుత్థానానికి గుర్తు (హెబ్రీయులకు 4:9-10). ఆదివారం విశ్రాంతి తీసుకోవడం, పరిశుద్ధ బలిపూజలో పాల్గొనడం ఇప్పటికీ ప్రాముఖ్యమైనవే, కానీ తిరుసభ బోధన ఈ దినాన్ని కరుణ, దాతృత్వ కార్యాలకు, కుటుంబ సహవాసానికి తగినదిగా భావిస్తుంది, నిషేధాల చట్రంలో బంధించదు.

జీవితానికి అన్వయం

పరిసయ్యులు తమ మతపరమైన అధికారం, గుర్తింపు విశ్రాంతిదిన ఆచరణపైనే ఆధారపడి ఉన్నాయని నమ్మి, ఆ నమ్మకం సడలితే తమ వ్యవస్థే కూలిపోతుందేమోనన్న భయంతో కఠినంగా మారారు. ఇది మతపరమైన వ్యవస్థల్లో తరచుగా కనిపించే ఒక సంఘర్షణ. భద్రత కోసం నియమాలను బిగించి పట్టుకోవడం, స్వేచ్ఛనిచ్చే ప్రేమకు దూరమవడం. ఇదే భయం మనలో కూడా ఎప్పుడైనా తలెత్తవచ్చు, మార్పుకు భయపడి నియమాలను కారాగారంగా వాడుకోవడం జరగవచ్చు. దీనికి విరుద్ధంగా, యేసు ప్రభువు మనకు నేర్పేది తీర్పు కంటే ముందు అవగాహన. పరిసయ్యులకు కనిపించింది నియమ ఉల్లంఘన మాత్రమే; యేసు ప్రభువుకు కనిపించింది ఆకలితో ఉన్న మనుషులు. మనిషి బాహ్య చర్యను చూస్తాడు, క్రీస్తు ప్రభువు హృదయాన్ని చూస్తాడు; మనిషి తప్పును వెతుకుతాడు, క్రీస్తు ప్రభువు అవసరాన్ని వెతుకుతాడు; మనిషి నియమాన్ని చూస్తాడు, క్రీస్తు ప్రభువు వ్యక్తిని చూస్తాడు. మనం కుటుంబంలో, పనిలో, సంఘంలో ఎదుటివారిని ఏ దృష్టితో చూస్తున్నామో అదే మన ఆధ్యాత్మిక పరిపక్వతకు నిజమైన కొలమానం.

ఇదే సూత్రం నాయకత్వానికి, కుటుంబానికి, సంఘానికి కూడా వర్తిస్తుంది. ఎవరైనా, ఒక వ్యక్తి పరిస్థితిని తెలుసుకోకుండా కేవలం నియమాన్ని ఎత్తిచూపడం సులభమే, కానీ ప్రేమ లేకుండా చెప్పబడిన సత్యం గాయపరుస్తుంది. నియమాలను ఎంత అద్భుతంగా పాటించినా, తన సహోదరునిపై ప్రేమ లేకపోతే, ఆ బాహ్య క్రమశిక్షణ ఆధ్యాత్మిక పరిపక్వతకు సమానం కాదు; నియమం హృదయాన్ని పవిత్రం చేయాలి తప్ప, హృదయం కఠినంగా మారితే నియమాచరణ తన లక్ష్యాన్నే కోల్పోతుంది.

నేటి మనిషి నిరంతరం పనిచేస్తున్నాడు, ఉద్యోగ ఒత్తిడి, కుటుంబ బాధ్యతలు మనసును ఏ క్షణం విశ్రమించనివ్వవు. శారీరక విశ్రాంతి ఎంత అవసరమో, ఆత్మీయ విశ్రాంతి కూడా అంతే అవసరం; అది సోమరితనం కాదు, దేవునిపై మన ఆధారపడటాన్ని ప్రకటించే విశ్వాస చర్య. చారిత్రకంగా చూస్తే, ఈ చిన్న సంఘటన, కాని విశ్రాంతిదినం గురించిన ఇలాంటి వివాదాలు యేసు ప్రభువుకు, పరిసయ్యులకు మధ్య ఉద్రిక్తతను క్రమంగా పెంచి, చివరికి సిలువ వైపు నడిపించిన మార్గంలో తొలి అడుగులుగా నిలిచాయి. యేసు ప్రభువు కరుణను ఎంచుకున్నప్పుడల్లా, ఏదో ఒక మూల్యం చెల్లించవలసి వచ్చింది; కరుణతో జీవించడం కొన్నిసార్లు మనకు వ్యతిరేకతను తెచ్చిపెట్టవచ్చు, అయినా అదే మార్గం సరైనది.

ముగింపు

లూకా 6:1-5 మనకు నేర్పే పాఠం ఒక్క వాక్యంలో ఇమిడి ఉంది: ధర్మశాస్త్రం మనిషి కోసమే, మనిషి ధర్మశాస్త్రం కోసం కాదు. దేవుని ఆజ్ఞలు జీవితం కోసమే ఇవ్వబడ్డాయి; ప్రేమ లేని నియమాచరణ అసంపూర్ణం; ఆకలితో ఉన్న మనిషిని నిర్లక్ష్యం చేయకూడదు; బాహ్య ఆచారం కంటే అంతరంగ మార్పు ముఖ్యం; మరియు అన్నింటికీ మించి, క్రీస్తే మన జీవితానికి చివరి ప్రమాణం. యేసుప్రభువు ధర్మ శాస్త్ర నియమాలను రద్దు చేయలేదు, దాని హృదయాన్ని వెల్లడించాడు; ఆ హృదయం పేరు ప్రేమ. మన జీవితంలోని ప్రతి ఆచారాన్ని ఒకే ప్రశ్నతో పరీక్షించుకోవచ్చు, "ఇది నన్ను క్రీస్తుకు దగ్గర చేస్తున్నదా, లేక దూరం చేస్తున్నదా?" పరిసయ్యుల కళ్లతో కాక యేసు ప్రభువు కళ్లతో చూడడం ప్రారంభించినప్పుడు, ఈ చిన్న సువిశేష భాగం మన జీవితంలో నిజమైన మార్పును తీసుకువస్తుంది.

ప్రార్థన

ప్రభువా, నీ ధర్మశాస్త్రాన్ని అక్షరార్ధములోనే కాక ప్రేమలో అర్థం చేసుకునే జ్ఞానాన్ని మాకు దయచేయుము. ఇతరులను త్వరగా తీర్పు తీర్చకుండా, వారి ఆకలిని, బాధను, బలహీనతను అర్థం చేసుకునే కరుణాహృదయాన్ని మాకు అనుగ్రహించుము. మా భక్తి కఠినత్వంగా కాక ప్రేమగా మారునట్లు చేయుము. నీవే మా విశ్రాంతివి, నీవే మా జీవాహారము, నీవే మా జీవితానికి నిజమైన అధిపతివి అని తెలుసుకొని, మేము ఇతరులను పరిసయ్యుల కళ్లతో కాక నీ కళ్లతో చూడగలిగేలా మా హృదయాలను మార్చుము. ఆమెన్