క్షమాపణ - 24వ సామాన్య ఆదివారం

క్షమాపణ: హృదయం నుండి పారే కృప

సాధారణకాలం 24వ ఆదివారం ప్రసంగం

ఆ సమయమున పేతురు యేసు వద్దకు వచ్చి, "ప్రభూ! నా సహోదరుడు నాకు ద్రోహము చేయుచుండ నేనెన్ని పర్యాయములు అతనిని క్షమింపవలెను? ఏడు పర్యాయములా?” అని అడిగెను - మత్తయి 18: 21

ప్రారంభం: ఒక ప్రశ్న, ఒక జీవితకాల పోరాటం

ఈనాటి పఠనాలు మనలను ఒక సాధారణ మానవ అనుభవం ముందు నిలబెడతాయి. ఒక గాయపడిన హృదయం తనని బాధించినవారిని క్షమించడం అనేది తెలివి తక్కువ మాటగా అనిపించవచ్చు, ఆచరణలో అసాధ్యంగా కూడా తోచవచ్చు. అయితే ఈనాటి మూడు పఠనాలూ ఒకే స్వరంతో మాట్లాడుతున్నాయి. క్షమాపణ ఇహలోకమైన సుగుణం కాదు, అది విశ్వాసి జీవితానికి పునాది. ఈనాటి మూడు పఠనాలను ఒక్కొక్కటిగా పరిశీలించి, అవి ఎలా ఒకే సత్యం వైపు నడిపిస్తాయో చూద్దాం, ఆపై దానిని మన నిత్యజీవితంలోకి ఎలా తీసుకురావాలో ఆలోచిద్దాం.

మొదటి పఠనం: సిరా పుత్రుడైన యేసు జ్ఞానగ్రంథపు హెచ్చరిక

పాత నిబంధనలోని జ్ఞాన సాహిత్యం మనకు ఒక తీక్షణమైన నిజాన్ని బయలుపరుస్తుంది. కోపం, పగ అనేవి కేవలం భావోద్వేగాలు కావు, అవి మనిషిని బానిసగా చేసుకునే శక్తులు. మనం కోపాన్ని అనుభవించడం తప్పు కాదు; అది సహజమైన మానవ స్పందన. కానీ ఆ కోపాన్ని గుండెలో దాచుకుని, దానిని పగగా పెంచి పోషించడం ప్రమాదకరం. అది నెమ్మదిగా మన ఆలోచనలను, మన నిద్రను, మన సంబంధాలను తినేస్తుంది.

ఇక్కడ ఒక లోతైన ధర్మ శాస్త్ర సత్యం దాగి ఉంది. ప్రతీకారం తీర్చుకునే హక్కు దేవునికే చెందుతుంది, మనుషులకు కాదు. మనం ఎవరినైనా క్షమించమని నిరాకరించినప్పుడు, వాస్తవానికి మనం దేవుని స్థానంలో నిలబడి, న్యాయమూర్తిగా వ్యవహరించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాము. కానీ ఆ కుర్చీ మనది కాదు. మనం చేయవలసినది తీర్పు తీర్చడం కాదు, విడిచిపెట్టడం.

ఇంకా లోతైన అంశం ఏమిటంటే, క్షమాపణ, ప్రార్థన విడదీయలేని విధంగా ముడిపడి ఉన్నాయి. మనం దేవుని ఎదుట నిలబడి క్షమాపణ కోరుతూ, అదే సమయంలో మన హృదయంలో మరొకరిపై కోపం మోస్తుంటే, ఆ ప్రార్థన అసంపూర్ణమైనది. మన నోటి మాటలు దేవునికి చేరవచ్చు, కానీ మన హృదయపు తలుపు మూసుకుని ఉంటే, కృప లోపలికి ప్రవహించదు.

ఇక్కడ జ్ఞానగ్రంథం ఇచ్చే ఆచరణాత్మక సలహా ఒకటి ఉంది. అది ఏమిటంటె మరణాన్ని, జీవిత క్షణభంగురతను జ్ఞాపకం చేసుకోవడం. ఇది భయపెట్టడానికి కాదు, మన ఆలోచన దృక్పథాన్ని సరిచేయడానికి. మనం శాశ్వతపు వెలుగులో చూసినప్పుడు, సంవత్సరాల తరబడి మోస్తున్న చిన్న చిన్న గాయాలు, అలిగిన మాటలు ఎంత అల్పమైనవో అర్థమవుతుంది. ఈ జీవితం తాత్కాలికం; మనం శాశ్వతంగా మోసుకెళ్లేది పగ కాదు, ప్రేమ మాత్రమే. తాత్కాలికమైన ఈ జీవితంలో మనలని ఆనందాన్ని, ప్రేమను తినివేసే పగను మనసులో పెట్టుకొనుట అవివేకము కదా! దేవుని బాధ్యతను ఆయనకే వదిలి, మనలను మనం స్వేచ్చా జీవులను చేసుకొనుట మంచిది కదా!

రెండవ పఠనం: మనం మనకు చెందినవారం కాదు

మొదటి పఠనం "క్షమించు" అని ఆజ్ఞాపిస్తే, పౌలు అపొస్తలుడు "ఎందుకు?" క్షమించాలి అనే ప్రశ్నకు లోతైన సమాధానం ఇస్తున్నాడు. అతని బోధన సరళమైనది కానీ విప్లవాత్మకమైనది. మనలో ఎవరూ తమకోసమే జీవించరు, తమకోసమే మరణించరు. మన జీవితం మన సొంత ఆస్తి కాదు; అది క్రీస్తుకు అంకితం చేయబడింది.

ఈ సత్యం మన దృక్పథాన్ని పూర్తిగా మారుస్తుంది. మనం ఇతరులను ఎందుకు తీర్పు తీరుస్తాము? ఎందుకంటే మనం అపస్మారకంగా మనలను మనము యజమానులుగా భావిస్తాము. నా గౌరవం, నా హక్కులు, నా న్యాయం అనే భావనతో జీవిస్తాము. కానీ పునీత పౌలు మనకు గుర్తుచేస్తున్నది ఏమిటంటే, మనం దాసులం, యజమానులం కాదు. తీర్పు తీర్చే అధికారం, ప్రతీకారం తీర్చుకునే అధికారం యజమానికే చెందుతాయి, దాసునికి కాదు. మనం ఒక తోటి దాసుడిని శాశ్వతంగా ఖండించడానికి అర్హులం కాదు. ఆ దాసుడు తన సొంత యజమాని ఎదుటే నిలుస్తాడు.

క్రీస్తు మరణించి, తిరిగి లేచింది ఎందుకో పునీత పౌలు స్పష్టం చేస్తున్నాడు, సజీవులకు, మృతులకు కూడా ప్రభువుగా ఉండడానికి ఆయన తిరిగి లేచాడు. కాబట్టి ఆయన అనుచరులమైన మనం ఆయన స్వభావాన్ని ప్రతిబింబించాలి. ఆయన స్వభావం ఏమిటి? కరుణ, ఓర్పు, క్షమాపణ కలిగి ఉండటమే ఆయన స్వభావం. అది మనము ఇతరులకు చూపించాలి. మనం క్రీస్తుకు చెందిన వారమైతే, మన జీవన విధానం కూడా క్రీస్తులా ఉండాలి. ఇది కేవలం నైతిక సలహా కాదు, అది గుర్తింపుకు సంబంధించిన ప్రశ్న నేను ఎవరికి చెందినవాడిని? నా భావోద్వేగాలకా, లేక ప్రభువుకా? నీవు కేవలం నీ భావాలు అనుకుంటే, నేను నా కోపం , లేక పగ, ద్వేషం అనుకుంటే అది ఆవివేకమే, కాని నేను క్రీస్తుకు చెందిన వాడిని అనుకుంటే అప్పుడు ఆయన సుగుణాలు కలిగి ఉండుటకు ప్రయత్నించు.

మూడవ పఠనం: లెక్కలు మించిన కరుణ

మనం సువిశేషాన్ని పరిశీలిస్తే, అక్కడ రెండు సత్యాలు ఒక సజీవ కథగా రూపుదిద్దుకుంటున్నాయి. పేతురు ఒక సహజమైన ప్రశ్న అడుగుతున్నాడు. "నా సహోదరుడు నాకు ద్రోహం చేస్తే ఎన్నిసార్లు క్షమించాలి? ఏడుసార్లా?" ఆనాటి సంప్రదాయం ప్రకారం మూడుసార్లు క్షమిస్తే సరిపోతుందని భావించేవారు. పేతురు ఏడు అని అడగడం ద్వారా చాలా ఉదారంగా ఉన్నాడని అనుకున్నాడు. కాని యేసు ప్రభువుని సమాధానం ఆ అంచనాలను పూర్తిగా బద్దలు కొడుతుంది. "ఏడు కాదు, ఏడు డెబ్బది పర్యాయములు” అని ప్రభువు చెబుతున్నాడు. ఈ సంఖ్య లెక్క పెట్టడానికి కాదు. యేసు ప్రభువు చెప్పదలుచుకున్నది ఏమిటంటే, క్షమాపణను లెక్కల పుస్తకంగా మార్చకూడదు. ఒకసారి "నేను ఎన్నిసార్లు క్షమించాను" అని లెక్క పెట్టడం మొదలుపెడితే, నేను ఇంకా క్షమించలేదని అర్థం. నిజమైన క్షమాపణ లెక్కలకు అతీతమైనది.

ఈ బోధనను స్పష్టం చేయడానికి యేసు ప్రభువు ఒక ఉపమానం చెబుతున్నాడు. ఒక రాజు తన సేవకులతో లెక్కలు చూసుకుంటుండగా, ఊహించలేనంత భారీ మొత్తం అప్పు ఉన్న ఒక సేవకుడు అతని ముందుకు వస్తాడు. అతడు చెల్లించవలసినది ఒక సామాన్యుడు జీవితకాలంలో సంపాదించలేనంత మొత్తం. చెల్లించే మార్గం లేని ఆ సేవకుడు రాజు పాదాలపై పడి క్షమించమని వేడుకుంటాడు. రాజు కనికరపడి ఆ అప్పు మొత్తాన్ని రద్దు చేస్తాడు. ఇది దేవుని కరుణకు రూపం. మన పాప రుణం ఎంత పెద్దదైనా, దేవుని కరుణ దానిని మించినది. ఆయన దానిని క్షమిస్తాడు.

కానీ కథ అక్కడితో ఆగదు. ఆ సేవకుడు బయటకు వెళ్లి, తనకు అత్యల్ప మొత్తం అప్పు ఉన్న తోటి సేవకుడిని గొంతు పట్టుకొని నా బాకీ "చెల్లించు" అని డిమాండ్ చేస్తున్నాడు. తోటి సేవకుడు, ఈ సేవకడు వెడుకున్నట్లు అవే మాటలతో వేడుకున్నా, అతనికి కరుణ చూపకుండా చెరసాలలో వేయిస్తాడు. ఈ రెండు అప్పుల మధ్య అంతరం కేవలం సంఖ్యల తేడా కాదు, అది దేవుని క్షమ ఎంత అపారమైనదో, మనం ఇతరులకు ఇవ్వాల్సిన క్షమ దానితో పోలిస్తే ఎంత చిన్నదో చూపే చిత్రం. నీ జీవితంలో దేవుడు నీకు చేసిన వాటిని, నీవు ఆయనకు చెల్లించవలసిన వాటిని ఎప్పటికీ తీర్చలేవు.

రాజు తిరిగి ఆ సేవకుడిని పిలిచి అడిగే ప్రశ్నే ఈ ఉపమానం హృదయం, "నేను నిన్ను కరుణించిన ప్రకారము నీవు నీ తోడిదాసుని కరుణించవలసి ఉండెను గదా?" యేసు ప్రభువుని ముగింపు వాక్యం తీవ్రమైనది. ప్రతివాడూ తన సహోదరుని హృదయపూర్వకంగా క్షమించకపోతే, మీ పరలోకపు తండ్రి కూడా అలాగే చేస్తాడు. "హృదయపూర్వకంగా" అనే పదం ముఖ్యమైనది. ఇది పైపై మాటల క్షమాపణ కాదు, హృదయంలో నిజంగా జరగవలసిన మార్పు. నీ సోదరుని మీద నీవు ఏ విధమైన ద్వేషం పెట్టుకోకూడదు.

మూడు పఠనాల ఏకత్వం

ఈ మూడు పఠనాలు ఒక్కటే మాట్లాడుతున్నాయని ఇప్పుడు మనం స్పష్టంగా చూడగలం. జ్ఞానగ్రంథం మనకు క్షమించు, ఎందుకంటే ప్రతీకారం దేవునిది అనే ఆజ్ఞ ఇస్తుంది. పౌలు మనకు క్షమించు, ఎందుకంటే నీవు నీకు చెందినవాడివి కాదు, ప్రభువుకు చెందినవాడివి ఆయన వలె ఉండాలి కనుక నీవు క్షమించాలి అనే కారణం ఇస్తున్నాడు. యేసు ప్రభువు , క్షమించు ఎందుకంటే దేవుడు నిన్ను ఇంతకంటే ఎక్కువగా క్షమించాడు అని చెబుతున్నాడు.

కొన్ని అపార్థాలు తొలగించుకుందాం

క్షమాపణను సరిగ్గా అర్థం చేసుకోవడానికి కొన్ని అపార్థాలను స్పష్టంగా అర్ధం చేసుకోవాలి. క్షమాపణ అంటే జరిగినది మరచిపోవడం కాదు; జ్ఞాపకం ఉండవచ్చు, కానీ ఆ జ్ఞాపకం ద్వేషానికి మూలం కాకూడదు. క్షమాపణ అంటే అన్యాయాన్ని సమర్థించడం కాదు, నేరం జరిగితే న్యాయం, రక్షణ అవసరం కావచ్చు; న్యాయం, క్షమాపణ రెండూ కలిసి జీవించగలవు. క్షమాపణ అంటే వెంటనే పూర్తిగా అదే వ్యక్తిని నమ్మాలని కాదు, క్షమాపణ ఆధ్యాత్మిక నిర్ణయం, నమ్మకాన్ని పునర్నిర్మించడం వేరే ప్రక్రియ, దానికి సమయం పట్టవచ్చు.

క్షమాపణను బలహీనతగా భావించడం కూడా పొరపాటు. వాస్తవానికి ప్రతీకారం తీర్చుకోవడం సులభం; పగను విడిచిపెట్టి కరుణను ఎంచుకోవడమే నిజమైన ఆధ్యాత్మిక ధైర్యం. ఇది ఒక్క క్షణంలో పూర్తయ్యే ప్రక్రియ కూడా కాదు, కొన్నిసార్లు అది ఒక నిర్ణయం, బాధ మళ్ళీ గుర్తుకు వచ్చినప్పుడు మళ్ళీమళ్ళీ పునరుద్ధరించుకోవలసిన నిర్ణయం.

ఆచరణాత్మక అన్వయం

ఈ సత్యాలను మన నిత్యజీవితంలోకి ఎలా తీసుకురావాలి?

కుటుంబంలో, సంవత్సరాల తరబడి పేరుకుపోయిన చిన్న గాయాలు, పాత మాటలు మళ్ళీమళ్ళీ గొడవలలో బయటకు వస్తాయి. "ఈ చిన్న గొడవను నేను రేపటికి కూడా మోసుకెళ్తానా?" అని ప్రశ్నించుకోవడం మొదటి అడుగు కావచ్చు.

సంఘంలో, అభిప్రాయ భేదాలు వచ్చినప్పుడు ఒకరినొకరు తీర్పు తీర్చుకునే బదులు, అందరూ ఒకే ప్రభువుకు చెందినవారమని గుర్తుంచుకోవడం ఐక్యతను కాపాడుతుంది. ఒక సభ్యుని కాఠిన్యం మొత్తం సమాజాన్ని బాధిస్తుంది కాబట్టి, క్షమాశీలత వ్యక్తిగత సుగుణం మాత్రమే కాదు, సామూహిక బాధ్యత కూడా.

వ్యక్తిగత జీవితంలో, కోపం వచ్చినప్పుడు వెంటనే స్పందించకుండా, జీవిత క్షణభంగురతను, దేవుని తీర్పును జ్ఞాపకం చేసుకోవడం; "నేను ప్రభువు వాడిని, నా భావోద్వేగాలు నన్ను శాసించనవసరం లేదు" అని గుర్తు చేసుకోవడం; దేవుని అపార క్షమను ధ్యానించి, దానికి ప్రతిస్పందనగా ఇతరులను హృదయపూర్వకంగా క్షమించడం.

ఆత్మపరిశీలనకు కొన్ని ప్రశ్నలు

ఈనాటి పఠనాల వెలుగులో మనలను మనం కొన్ని ప్రశ్నలు అడుగుదాం. నేను ఎవరిపై పగ పెట్టుకొని ఉన్నాను? దానిని జీవిత క్షణభంగురత వెలుగులో చూస్తే అది ఎంత అల్పంగా కనిపిస్తుంది? నా ప్రార్థనలో దేవుని క్షమాపణ కోరుతూ, ఇతరులను క్షమించడానికి నిరాకరిస్తున్నానా? నేను నిజంగా ప్రభువు కోసం జీవిస్తున్నానా, లేక నా అహం కోసం, నా గాయాల కోసమేనా? దేవుడు నన్ను క్షమించిన అపారమైన రుణాన్ని మరచిపోయి, ఇతరుల చిన్న తప్పులను కఠినంగా చూస్తున్నానా?

ముగింపు

క్షమాపణ కేవలం మన ఎంపిక మాత్రమే కాదు, భావోద్వేగం అంతకన్నా కాదు. అది దేవుని స్వభావాన్ని ప్రతిబింబించే జీవన నిర్ణయం, ప్రతిరోజూ కొత్తగా తీసుకోవలసిన నిర్ణయం. మనం జీవించినా, మరణించినా ప్రభువు వారమే అనే సత్యాన్ని హృదయంలో ధరించి, ఆ కరుణను ఇతరులకు పంచడమే నిజమైన క్రైస్తవ జీవితం.

దేవుడు మన పదివేల తలాంతుల రుణం క్షమించాడు. మనం ఇతరులను క్షమించవలసింది కేవలం వంద దినారాలు మాత్రమే. ఆ కరుణను గుర్తుంచుకుని, ఈ వారం ఎవరినైనా క్షమించడానికి మొదటి అడుగు వేద్దాం.

ప్రార్థన

కరుణామయుడైన తండ్రీ, నీ అపారమైన క్షమాపణకు మేము కృతజ్ఞతలు తెలుపుచున్నాము. మా హృదయాలలోని కోపాన్ని, పగను తొలగించి, మాకు అపకారం చేసినవారిని క్షమించుటకు కృపను ప్రసాదించుము. మేము బ్రదికినను చనిపోయినను నీవారమేనని ఎల్లప్పుడూ గుర్తుంచుకొనునట్లు నడిపించుము. నీవు మమ్మల్ని కరుణించిన ప్రకారము, మేమును మా తోటివారిని హృదయపూర్వకంగా క్షమించే వరమును అనుగ్రహించుము. ఆమెన్