నీ చేయి చాపుము – లూకా 6:6-11 ధ్యానం

లూకా 6: 6-11

“విశ్రాంతిదినమున మేలుచేయుట ధర్మమా? కీడుచేయుట ధర్మమా?” — లూకా 6:9

యేసు మరియొక విశ్రాంతిదినాన ప్రార్థనామందిరమునకు వెళ్ళి ఉపదేశింపనారంభించెను. అచట కుడిచేయి ఊచపోయినవాడు ఒకడు ఉండెను. విశ్రాంతిదినమున స్వస్థపరచినచో యేసుపై నేరము మోపవచ్చునని ధర్మశాస్త్ర బోధకులు, పరిసయ్యులు పొంచియుండిరి. వారి ఆలోచనలను గ్రహించిన యేసు ఊచచేయివానితో "లేచి మా మధ్యన నిలువబడుము" అనెను. వాడు అట్లే లేచి నిలబడెను. ఆయన వారితో "విశ్రాంతిదినమున మేలుచేయుట ధర్మమా? కీడుచేయుట ధర్మమా? జీవితమును రక్షించుట న్యాయమా? జీవితమును నాశనము చేయుట న్యాయమా?" అని చుట్టుప్రక్కల కలియచూచి, వానితో "నీ చేయి చాపుము" అనెను. వాడు అటులనే చేయిచాచెను. వాని చేయి రెండవ చేతివలె బాగుపడెను. అది చూచి వారు వెట్టికోపముతో యేసును ఏమిచేయుదమా? అని మంతనములు సలుపసాగిరి.

ఇది లూకా 6:1-5లో విశ్రాంతిదిన వివాదం ఇప్పుడు బహిరంగ పొలం నుండి పవిత్ర స్థలానికే చేరుకుంటుంది. ఈ సంఘటన మత్తయి 12:9-14, మార్కు 3:1-6లలో కూడా ఉంది; మూడు సువార్తలు దీనిని కొంచెం భిన్నంగా చెబుతాయి, లూకా వైద్యుడిగా "కుడిచేయి" అనే వివరాన్ని జాగ్రత్తగా నమోదు చేస్తాడు.

సంఘటన నేపథ్యం

యూదుల ధర్మశాస్త్రం ప్రకారం విశ్రాంతిదినమున పనిచేయకూడదు. రబ్బీల సంప్రదాయం దీనిని 39 రకాల నిషిద్ధ పనులుగా వర్గీకరించింది; వైద్యం చేయడం సాధారణంగా ఇందులోకి వస్తుంది, ప్రాణాపాయం ఉన్నప్పుడు తప్ప ఇక్కడ ఈ స్వస్థత చేయడం నిషిద్దము. ఊచచేయి గల ఈ వ్యక్తి ప్రాణాపాయంలో లేడు, అతని చేయి ఏళ్ల తరబడి అలాగే ఉంది, ఒక్కరోజు ఆలస్యమైనా పెద్ద నష్టం జరగదు. కాబట్టి "రేపు స్వస్థపరచవచ్చుగా, ఈరోజే ఎందుకు?" అనేది ధర్మశాస్త్ర బోధకుల దృష్టిలో సహేతుకమైన ప్రశ్నే.

లూకా ఈ మనిషి చేయి "కుడిచేయి" అని ప్రత్యేకంగా పేర్కొంటున్నాడు. ఆనాటి సంస్కృతిలో కుడిచేయి బలానికి, పనితనానికి, కుటుంబ పోషణకు, సామాజిక గౌరవానికి సంకేతం. ఆ చేయి పనిచేయకపోవడం అతన్ని ఆర్థికంగా, సామాజికంగా, మతపరంగా కూడా బలహీనపరిచింది. చేతిపనితో జీవించే వ్యక్తికి అది జీవనోపాధికే ముప్పు. ఈ నేపథ్యంలోనే ధర్మశాస్త్ర బోధకులు, పరిసయ్యులు రంగప్రవేశం చేస్తారు; అనారోగ్యంతో ఉన్న వ్యక్తి ఎదురుగా ఉన్నా, వారి దృష్టి అతని బాధపై కాదు, యేసు ప్రభువును ఇరుకున పెట్టడంపైనే ఉంది. ప్రార్థనామందిరం దేవుని వాక్య బోధ, ఆరాధన కేంద్రం మాత్రమే కాదు, ధనికులు, పేదలు, ఆరోగ్యవంతులు, రోగులు అందరూ కూడివచ్చే సామాజిక కేంద్రం కూడా. అయినా అక్కడ స్వస్థత కంటే ధర్మశాస్త్ర పట్టింపులకే పరిసయ్యులు ప్రాధాన్యతనిచ్చారు. వారి హృదయంలో ఉన్న ప్రశ్న "ఈ మనిషి స్వస్థపడతాడా?" అనేది కాదు, "యేసు ప్రభువుపై నేరం మోపవచ్చా?" అనేదే.

వ్యక్తి పట్ల యేసు ప్రభువు స్పందన

వారు ఏమీ మాట్లాడకపోయినా, "వారి ఆలోచనలను యేసు ప్రభువు గమనించాడు" అని లూకా చెబుతున్నాడు. ఇది ఆయన హృదయాలను పరిశీలించునని తెలుపుతుంది; పాత నిబంధనలో దేవుడు మాత్రమే హృదయాలను పరిశీలించగలడని పదేపదే చెప్పబడింది (1 సమూయేలు 16:7; కీర్తనలు 139:2). యేసు ప్రభువు ఆ మనిషిని ఒక మూలకు తీసుకెళ్లి రహస్యంగా స్వస్థపరచలేదు. "మా మధ్యన నిలువబడుము" అని బహిరంగంగా నిలబెట్టాడు. తనను ఇరుకున పెట్టాలని చూస్తున్నవారి ముందే, దాచుకోకుండా సత్యాన్ని ప్రకటించాలని ఆయన నిర్ణయించుకున్నాడు.

తరువాత ఆయన అడిగిన ప్రశ్న "విశ్రాంతిదినాన మేలు చేయుట ధర్మమా? కీడుచేయుట ధర్మమా? జీవితమును రక్షించుట న్యాయమా? నాశనము చేయుట న్యాయమా?" ఇది కేవలం విశ్రాంతిదినం గురించి కాదు, ధర్మం యొక్క నైతిక హృదయం గురించి. "ఏమీ చేయకపోవడం" తటస్థమైన చర్య కాదని యేసు సూచిస్తున్నాడు; అవసరమున్న వ్యక్తి ఎదురుగా ఉన్నప్పుడు సహాయం చేయకుండా ఉండటం కూడా కీడుకు వంత పాడటమే. మేలు చేయగలిగి కూడా చేయకపోవడం పాపమే అని యాకోబు లేఖ మరింత స్పష్టంగా చెబుతుంది: "మేలైనది చేయనెరిగియు అటుల చేయనివాడు పాపము చేసినవాడగును" (యాకోబు 4:17). "చేయకూడని వాటి" జాబితాగా మాత్రమే ధర్మశాస్త్రాన్ని చూసేవారికి ఇది కొత్త ఆలోచన, అది సానుకూలంగా మేలు చేయాలని కూడా పిలుస్తుంది.

ఈ ఆలోచన లేవీయకాండము 19:18లోని "నిన్నువలె నీ పొరుగువాని ప్రేమింపుము" అనే ఆజ్ఞ నేపథ్యంలో మరింత స్పష్టమవుతుంది. "విశ్రాంతిదినాన పనిచేయరాదు" అనే నియమం, "పొరుగువాన్ని ప్రేమించాలి" అనే ఆజ్ఞతో ఢీకొన్నప్పుడు, దేనికి ప్రాధాన్యం ఇవ్వాలి? యేసు ప్రభువు స్పష్టంగా జవాబు ఇస్తున్నాడు. అది ప్రేమ అని. ఆయన ధర్మశాస్త్రాన్ని ఉల్లంఘించడం లేదు; దాని లోతైన ఉద్దేశాన్ని తెలుపుతున్నాడు. ఇది మార్కు 2:27లో ఆయన చెప్పిన డానికి కొనసాగింపు, "విశ్రాంతిదినము మనుష్యుని కొరకే గాని మనుష్యుడు విశ్రాంతిదినము కొరకు కాదు."

యేసు ప్రభువు, ప్రశ్న అడిగిన తరువాత ఏ శారీరక చర్యా చేయలేదు, కేవలం "నీ చేయి చాపుము" అన్నాడు. ఈ ఒక్క మాటతోనే చేయి పూర్తిగా, రెండవ చేతివలె బాగుపడింది. ఎండిపోయిన చేయిని చాపడం శారీరకంగా అసాధ్యం, కానీ అతడు యేసు ప్రభువు మాటను నమ్మి ప్రయత్నించినప్పుడు స్వస్థత లభించింది. విశ్వాసం కేవలం మనసులో నమ్మకం కాదు, అది యేసు ప్రభువు మాటకు స్పందించడం. దేవుడు అసాధ్యమైనది చేయమని ఆజ్ఞాపించినప్పుడు, ఆ ఆజ్ఞతో పాటే దానిని నెరవేర్చే కృపను కూడా అనుగ్రహిస్తాడు అనే సత్యానికి ఇది చక్కని ఉదాహరణ. ఈ ఒక్క సంఘటనలోనే యేసు ప్రభువు మూడు రకాల అధికారాన్ని చూపిస్తున్నాడు. దేవుని చిత్తాన్ని ప్రకటించే బోధనా అధికారం, మేలు-కీడు మధ్య వ్యత్యాసాన్ని చూపే తీర్పు అధికారం, మరియు తన మాట ద్వారానే స్వస్థపరచే అధికారం. ఆయన "మేలు చేయాలి" అని మాత్రమే బోధించలేదు, మేలు చేశాడు.

కనికరం, సృష్టి, పునరుద్ధరణ

ఈ స్వస్థత పాత నిబంధన ప్రవచనాలకు ప్రత్యక్ష నెరవేర్పుగా నిలుస్తుంది. యెషయా 35:3-6 మెస్సీయ వచ్చినప్పుడు "గుడ్డివారి కన్నులు తెరవబడును, చెవిటివారి చెవులు విప్పబడును" అని ప్రవచిస్తుంది. ఒక ఎండిపోయిన చేయి బలపడటం ఈ ప్రవచనానికి స్పష్టమైన రుజువు.

ఈ పునరుద్ధరణ కేవలం ఒక్క రోజుకు, ఒక్క చేతికి మాత్రమే పరిమితం కాదు. హెబ్రీయులకు 4:9-10 చెప్పినట్లు, విశ్వాసులకు దేవుని విశ్రాంతిలో శాశ్వతమైన భాగం లభిస్తుంది. అది ఒక వారపు దినం కాదు, క్రీస్తులో లభించే నిత్య విశ్రాంతి. ఈ చేయి బాగుపడటం ఆ శాశ్వత విశ్రాంతికి, ఆ నూతన సృష్టికి ఒక చిన్న రుచి మాత్రమే.

కరడుగట్టిన హృదయం, పెంపొందే భయం

ఈ సంఘటనలో విషాదకరమైన అంశం ముగింపు వాక్యం. ఒక వ్యక్తి పూర్తిగా స్వస్థపడటం చూసిన తరువాత సహజంగా కలగవలసిన భావన సంతోషం; కానీ పరిసయ్యుల హృదయంలో కోపం పుట్టింది. మార్కు సువార్తలో యేసు ప్రభువు వారి "హృదయకాఠిన్యమును చూచి దుఃఖపడెను" అని చెబుతాడు. యేసు ప్రభువు వారి మనస్తత్వానికి వారి మీద కోపం కంటే యేసు దుఃఖాన్ని అనుభవించాడు. పరిసయ్యులు వారి స్వంత నియమావళితో అంధత్వంలో ఉండి, యేసు ప్రభువుని అర్థం చేసుకోలేని అసమర్థతతో మిగిలిపోయారు. మంచితనాన్ని ప్రత్యక్షంగా చూసినా మారని హృదయమే నిజమైన అంధత్వం.

మనోవిజ్ఞానపరంగా చూస్తే, వారి స్పందన వెనుక ఉన్నది భయం, తమ వ్యవస్థ, తమ అధికారం, తమ ప్రతిష్ఠ దెబ్బతింటుందన్న భయం. ఈ భయం వ్యక్తిగతంగానే కాక సంస్థాగతంగా కూడా వ్యాపిస్తుంది, ఒక సమూహం తన గుర్తింపును ఒక నిర్దిష్ట ఆచరణపైనే నిర్మించుకున్నప్పుడు, ఆ ఆచరణను ప్రశ్నించే ఏ కొత్త వెలుగయిన బెదిరింపుగా కనిపిస్తుంది. ఇది సంఘాలు, సంస్థలు, కుటుంబాలు కూడా పడే ఒక సాధారణ ఉచ్చు, ఇక్కడ మార్పును సత్యంగా కాక ముప్పుగా చూడటం జరుగుతుంది.

అంచు నుండి మధ్యకు, రెండు బాధ్యతలు

యేసు ఆ మనిషిని "మా మధ్యన నిలువబడుము" అని పిలవడంలో గొప్ప కరుణ ఉంది. ఈ మనిషి శారీరకంగా మాత్రమే కాదు, సామాజికంగా కూడా పునరుద్ధరించబడ్డాడు, ఆ కాలంలో ఇలాంటి వైకల్యం తరచూ శాపంగా చూడబడేది; కుడిచేయి లేనివాడు పని చేయలేడు, సమాజంలో పూర్తిగా పాల్గొనలేడు. యేసు ప్రభువు అతనిని స్వస్థపరచడం ద్వారా అతనికి గౌరవాన్ని, సామాజిక స్థానాన్ని కూడా పునరుద్ధరిస్తున్నాడు. "పేదలకు సువార్త ప్రకటించడం, చెరలో ఉన్నవారికి విడుదల ప్రకటించడం" (లూకా 4:18-19) అనే తన ప్రేషిత కార్యనికి ఇది ప్రత్యక్ష నెరవేర్పు.

యేసు ప్రభువు ప్రార్థనామందిరంలో బోధించాడు; అదే సమయంలో బాధపడుతున్న మనిషిని స్వస్థపరిచాడు. ఇది సంఘపు రెండు ప్రధాన బాధ్యతలను చూపిస్తుంది. దేవుని వాక్యాన్ని ప్రకటించడం, బాధపడుతున్నవారికి కరుణతో సేవ చేయడం. ఈ రెండింటిలో ఒకటి లేకుండా మరొకటి అసంపూర్ణమే. కేవలం బోధన మాత్రమే ఉండి కరుణ లేకపోతే అది పరిసయ్యుల మతతత్వానికే దగ్గరవుతుంది; కేవలం సేవ మాత్రమే ఉండి వాక్య ప్రకటన లేకపోతే అది తన మూలమైన సువార్తను కోల్పోతుంది.

జీవితానికి అన్వయం

ఈ సంఘటన మన నిత్యజీవితానికి నేరుగా వర్తిస్తుంది. మొదటిది, మనం పాటించే ఆచారాలు, నియమాలు మనుషులకు మేలు చేయడానికి అడ్డంకిగా మారుతున్నాయా అని పరిశీలించుకోవాలి. రెండవది, "నిష్క్రియ కూడా ఒక ఎంపికే" అనే సత్యాన్ని గుర్తుంచుకోవాలి. ఆకలితో ఉన్నవారిని చూసి "ఇది నా బాధ్యత కాదు" అనడం, అన్యాయం జరుగుతున్నప్పుడు మౌనంగా ఉండిపోవడం వంటివి "తప్పు ఏమీ చేయలేదు" అని సరిపెట్టుకునే సందర్భాలే, కానీ యేసు ప్రభువుని దృష్టిలో ఇవి మేలు చేయడంలో వైఫల్యమే. మూడవది, పరిసయ్యుల ప్రతిస్పందన మనకు హెచ్చరిక. మనం మార్పు చూసినప్పుడు మన మొదటి స్పందన రక్షణాత్మకంగా, కోపంగా ఉంటే, అది మన హృదయంలో ఏదో కరడుగట్టి ఉన్న దానిని వదలడానికి సిద్దంగా లేము అనే దానికి సంకేతం కావచ్చు. ఒక నాయకుడు నియమాలను కాపాడుతూ మనుష్యులను కోల్పోతే, అతని నాయకత్వం క్రీస్తు నాయకత్వం కాదు. నాలుగవది, యేసు ప్రభువు ఊచచేయివానిని బహిరంగంగా నిలబెట్టినట్లే, ఆయన మనలను కూడా మన బలహీనతలతో సహా ఆయన ముందు నిలబడమని పిలుస్తున్నాడు. దాచుకోవడం వల్ల స్వస్థత రాదు. మన జీవితంలో ఏదైనా "ఎండిపోయిన చేయి" ఉందా, ప్రార్థనలో ఉత్సాహం తగ్గిపోయిందా, క్షమించలేని బాధ ఉందా, అని ప్రశ్నించుకోవడమే ఈ వాక్యభాగాన్ని జీవించడం. ఐదవది, ఇతరుల మేలును చూసి ఆనందిస్తున్నామా, లేక పరిసయ్యుల వలె అసూయపడుతున్నామా అని కూడా ప్రశ్నించుకోవాలి. ఈ వాక్యభాగాన్ని ప్రార్థనలో ధ్యానించాలనుకునేవారు, తమ జీవితంలో ఏ భాగం బలహీనంగా ఉందో గుర్తించి, "ప్రభువా, నా బాధను చూడు" అని పలుకుతూ మొదలుపెట్టవచ్చు; తరువాత తాము చేయగలిగిన ఒక చిన్న మేలును, ఒక ఫోన్ కాల్, ఒక క్షమాపణ వంటివి నిర్ణయించుకోవచ్చు. ఇలా చిన్న అడుగుతో మొదలైన స్పందనే, కాలక్రమేణా ఎండిపోయిన చేతిని సేవచేసే చేతిగా మారుస్తుంది.

ముగింపు

లూకా 6:6-11 ఒక చిన్న సంఘటనే అయినా, అది ధర్మశాస్త్రం, దైవత్వం, నైతికత, కృప వంటి అనేక అంశాలను ఒకే చోట పొదిగి ఉంచింది. దేవుని దృష్టిలో మేలు చేయడం ఎప్పుడూ ఆలస్యం కాదు, సందర్భం ఎప్పుడూ తప్పు కాదు. యేసు ప్రభువు మనిషిని నియమాల భారంలో నలిపివేయడానికి రాలేదు. దేవుని కృపలో పునరుద్ధరించడానికి వచ్చాడు. ఆయన ఒక ఊచ చేయి గలవానిని స్వస్థపరిచాడు, కానీ దానితో పాటు ఆ మనిషి గౌరవం, జీవనోపాధి, సమాజంలోని స్థానం కూడా పునరుద్ధరించబడ్డాయి. పరిసయ్యుల కళ్ళతో కాక యేసు ప్రభువుని కళ్ళతో చూడటం నేర్చుకున్నప్పుడు, మన స్వంత ఎండిపోయిన భాగాలు కూడా ఆయన మాటకు స్పందించి బాగుపడతాయి. ఆయన ఇప్పటికీ ప్రతి హృదయంతో అదే మాట పలుకుతున్నాడు, నీ చేయి చాపుము.

ప్రార్థన

ప్రభువా, నా హృదయంలో ఏవైనా ఎండిపోయిన భాగాలు ఉంటే, వాటిని గుర్తించే వినయాన్ని నాకు దయచేయుము. మంచి చేయడానికి సాకులు వెతకకుండా, నీ పిలుపు వినిపించిన వెంటనే స్పందించే హృదయాన్ని అనుగ్రహించుము. నీ ముందు నేను దాచుకోకుండా, నిజాయితీగా నిలబడే ధైర్యాన్ని, భయపడక నా చేయిని చాచే విశ్వాసాన్ని దయచేయుము. ఇతరుల మేలును చూసి అసూయపడే బదులు దానితో పాటు ఆనందించే విశాలమైన హృదయాన్ని నాకు ఇమ్ము. నా చుట్టూ ఉన్న ఎండిపోయిన హృదయాలను గుర్తించి, వారిని నీ ప్రేమతో తాకే సాధనంగా నన్ను మార్చుము. ఆమెన్