ద్రాక్షతోట పనివారి ఉపమానం|కార్మెల్ శోభ

మత్తయి 20:1-16

“పరలోకరాజ్యము ఈ ఉపమానమును పోలి యున్నది: ఒక యజమానుడు తన ద్రాక్షతోటలో పని చేయుటకు పనివారలకై ప్రాతఃకాలమున బయలు దేరెను. అతడు రోజునకు ఒక దీనారము చొప్పున ఇచ్చెదనని కూలీలతో ఒప్పందము చేసికొని, వారిని తన తోటకు పంపెను. తిరిగి ఆ యజమానుడు తొమ్మిదిగంటల' సమయమున బయటకు వెళ్ళి, అంగడి వీధిలో పనికొరకు వేచియున్న కొందరిని చూచి, మీరు నా తోటకు వెళ్ళి పనిచేయుడు. న్యాయముగా రావలసిన వేతనమును ఇచ్చెదను' అనెను. వారు అటులనే వెళ్ళిరి. తిరిగి పండ్రెండు గంటలకు, మరల మధ్యాహ్నం మూడుగంటలకు ఆ యజమానుడు అట్లే మరికొందరు పనివారిని పంపెను. రమారమి సాయంకాలము ఐదుగంటల సమయమున వెళ్ళి, సంతవీధిలో ఇంకను నిలిచియున్నవారిని చూచి, 'మీరు ఏల రోజంతయు పనిపాటులు లేక ఇచట నిలిచియున్నారు?' అని ప్రశ్నించెను. మమ్మేవ్వరు కూలికి పిలువలేదు' అని వారు ప్రత్యుత్త రమిచ్చిరి. అంతట ఆ యజమానుడు 'అటులైన మీరు కూడ నా ద్రాక్షతోటలో పనిచేయుటకు వెళ్ళుడు' అనెను. సాయంత్రమున ఆ యజమానుడు తన గృహ నిర్వాహకునితో 'ద్రాక్షతోటలో పని చేసినవారిని పిలిచి, చివర వచ్చిన వారితో ప్రారంభించి, తొలుత వచ్చిన వారి వరకు వారివారి కూలినిమ్ము' అనెను. అటులనే సాయంత్రము అయిదు గంటలకు పనిలో ప్రవేశించిన వారికిని తలకొక దీనారము లభించెను. తొలుత పనిలో ప్రవేశించినవారు తమకు ఎక్కువ కూలి వచ్చునని తలంచిరి. కాని, వారుకూడ తలకొక దీనారమునే పొందిరి. వారు దానిని తీసికొని, యజమానునితో పగలంతయు మండుటెండలో శ్రమించి పనిచేసిన మాకును, చిట్టచివర ఒక గంట మాత్రమే పనిలో వంగినవారికిని, సమానముగా కూలి నిచ్చితివేమి'? అని గొణగుచు పలికిరి. అంతట యజమానుడు వారిలో నొకనిని చూచి, 'మిత్రమా! నేను నీకు అన్యాయము చేయలేదు. దినమునకు ఒక దీనారము చొప్పున నీవు ఒప్పుకొనలేదా? నీ కూలి నీవు తీసికొని పొమ్ము. నీకు ఇచ్చినంత కడపటి వానికిని ఇచ్చుట నా యిష్టము. నా ధనమును నా యిచ్చవచ్చినట్లు వెచ్చించుకొను అధికారము నాకు లేదా? లేక నా ఉదారత నీకు కంటగింపుగానున్నదా?' అని పలికెను. ఇట్లే మొదటివారు కడపటి వారగు దురు. కడపటివారు మొదటివారగుదురు” అని యేసు పలికెను.

ద్రాక్షతోటలోని పనివారి ఉపమానం మానవ నైతికతను, దైవ కృప స్వభావాన్ని ఆవిష్కరించే ఒక దివ్యమైన అద్దం.

1. అంగడి వీధిలోని మానవ వేదన

సూర్యుడు ఇంకా పూర్తిగా ఉదయించని ఒక వేకువజాము. ఊరి అంగడి వీధిలో కొందరు మనుషులు నిశ్శబ్దంగా నిలబడి ఉన్నారు. వారి చేతుల్లో పనిముట్లు లేవు, కానీ వారి కళ్ళల్లో ఆత్రుత, గుండెల్లో ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ఎవరైనా వచ్చి "పనికి రండి" అని పిలిస్తేనే ఆ రోజు వారి కుటుంబానికి ఆహారం దొరుకుతుంది; లేకపోతే ఆ రాత్రి వారి పిల్లలు ఆకలితో అలమటించాల్సిందే.

ఈ సామాజిక-ఆర్థిక నేపథ్యాన్ని యేసుక్రీస్తు దేవుని రాజ్య స్వభావాన్ని వివరించడానికి ఒక శక్తివంతమైన ఉపమానంగా మలిచారు. ప్రపంచం మానవ అర్హత, సామర్థ్యం, గంటల లెక్కింపు ప్రాతిపదికన లెక్కిస్తే, దేవుని రాజ్యం ఉచిత కృప, అమితమైన ప్రేమ ప్రాతిపదికన పనిచేస్తుందని ఈ ఉపమానం స్పష్టం చేస్తోంది.

దైవ అన్వేషణ: ఐదుసార్లు వెళ్ళిన యజమాని

ఈ ఉపమానంలో యజమాని కేవలం ఒక్కసారి పనివారిని పిలిచి ఊరుకోలేదు. ఆయన రోజులో ఐదు వేర్వేరు సమయాల్లో అంగడి వీధికి వెళ్తాడు:

ఉదయం 6 గంటలు (మొదటి జాము): రోజు ప్రారంభంలోనే పిలుపు.
ఉదయం 9 గంటలు (మూడవ గంట): వ్యాపారాలు పుంజుకునే వేళ.
మధ్యాహ్నం 12 గంటలు (ఆరవ గంట): ఎండ తీవ్రంగా ఉండే మధ్యాహ్నం.
మధ్యాహ్నం 3 గంటలు (తొమ్మిదవ గంట): రోజు ముగింపునకు దగ్గర పడుతున్న సమయం.

సాయంత్రం 5 గంటలు (పదకొండవ గంట): పని సమయం ముగియడానికి కేవలం ఒక గంట మాత్రమే ఉన్న ఆఖరి క్షణం.

2. ఈ పిలుపులో దాగివున్న సత్యాలు:

దేవుని నిరంతర ఆరాటం: ఒక సాధారణ యజమానికి పనివారు అవసరం. కానీ ఈ ఉపమానంలో యజమానికి పనివారికంటే కూడా, పనిలేని వారి ఆకలి తీర్చడమే ముఖ్యంగా కనిపిస్తుంది.
జీవిత దశలు:

చిన్నతనం లేదా యవ్వనం (ఉదయం): జీవిత ప్రారంభంలోనే దేవుని పిలుపునందుకుని సేవలోకి రావడం.
మధ్యవయస్సు (మధ్యాహ్నం): జీవితంలో అనేక అనుభవాలు పొందాక దేవుని వైపు తిరగడం.
వృద్ధాప్యం లేదా ఆఖరి ఘడియలు (సాయంత్రం 5 గంటలు): జీవితం ముగిసే అంచున, నిరీక్షణ కోల్పోయిన వేళ దేవుని కృపను రుచిచూడటం.

పిలుపు ఎప్పుడు వచ్చిందన్నది ముఖ్యం కాదు, పిలుపునకు స్పందించామా లేదా అన్నదే ప్రధానం.
ఆఖరి గంటలో మిగిలిపోయినవారు: సమాజం తిరస్కరించినవారిపై కృప

సాయంత్రం 5 గంటలకు కూడా కొందరు అంగడి వీధిలో నిలబడి ఉన్నారు. యజమాని వారిని చూసి, "మీరు రోజంతా ఇక్కడ ఖాళీగా ఎందుకు నిలబడ్డారు?" అని అడిగాడు. దానికి వారు చెప్పిన సమాధానం హృదయవిదారకం: "మమ్మల్ని ఎవరూ కూలికి పిలవలేదు."

వారి స్థితి - మన సమాజానికి ప్రతిబింబం:

వారు సోమరిపోతులు కారు: వారికి పని చేయాలనే ఆశ ఉంది, కానీ అవకాశం లభించలేదు.
సమాజపు కొలమానాలు: బహుశా వారు వృద్ధులు కావచ్చు, బలహీనులు కావచ్చు, లేదా రూపంలో, శక్తిలో ఇతరుల కంటే తక్కువగా కనిపిస్తూ ఉండవచ్చు. ప్రైవేటు యజమానులు బలవంతులనే ముందుగా ఎంచుకుంటారు.
అంతరంగ వేదన: "నన్ను ఎవరూ గుర్తించలేదు", "నేను దేనికీ పనికిరాను" అనే ఆత్మన్యూనతా భావంతో వారు రోజంతా నలిగిపోయారు.

దేవుని దృష్టికోణం:

మానవ సమాజం ఎవరినైతే "మిగిలిపోయినవారు" అని పక్కన పెడుతుందో, దేవుడు వారిని వెతుక్కుంటూ వస్తాడు. ఆయన రాజ్యంలో ఎవరూ పనికిరానివారు కారు. దేవుని కృప మన సామర్థ్యంపై ఆధారపడి ఉండదు, ఆయన దయాగుణంపై ఆధారపడి ఉంటుంది.

3. 'ఒక దీనారం' లెక్క: ఒప్పందపు న్యాయం మరియు దేవుని కృప.

సాయంత్రం కూలి ఇచ్చే సమయం వచ్చింది. యజమాని ఒక విచిత్రమైన పద్ధతిని పాటిస్తాడు. ఆఖరున వచ్చిన వారి నుండి మొదలుపెట్టి, ఉదయాన్నే వచ్చిన వారి వరకు అందరికీ ఒకే ఒక దీనారం చొప్పున ఇస్తాడు.

ఆఖరివారు (సాయంత్రం 5 గంటలకు వచ్చినవారు): వీరు 1 గంట మాత్రమే పనిచేశారు. మానవ ఆలోచన ప్రకారం వీరికి చాలా తక్కువ ఇవ్వాలి, కానీ యజమాని వారి కుటుంబ అవసరానికి తగినట్లుగా 1 దీనారం ఇచ్చాడు.
మొదటివారు (ఉదయం 6 గంటలకు వచ్చినవారు): వీరు 12 గంటలు కష్టపడ్డారు. మానవ ఆలోచన ప్రకారం వీరికి 12 దీనారాలు ఇవ్వాలని భావించారు, కానీ ముందే చేసుకున్న ఒప్పందం ప్రకారం వారికి 1 దీనారం లభించింది.

మొదటివారి గొణుగుడు - మానవ స్వభావం:

ఉదయాన్నే వచ్చినవారు ఆఖరి వారికి ఒక దీనారం ఇవ్వడం చూసి, "మాకు ఇంకా ఎక్కువ వస్తుంది" అని ఆశపడ్డారు. కానీ వారికి కూడా అదే ఒక్క దీనారం ఇచ్చేసరికి యజమానిపై గొణగడం ప్రారంభించారు. "పగలంతా ఎండలో శ్రమించిన మాకు, ఒక్క గంట చేసిన వీరికి సమానంగా ఇచ్చావేమి?"

గొణుగుడు వెనుకున్న మనస్తత్వం

స్వనీతి మరియు బేరసారాల మనస్తత్వం: "నేను ఎక్కువ శ్రమించాను కాబట్టి నాకు ప్రత్యేక గుర్తింపు రావాలి."
అసూయ మరియు పోలిక: ఇతరులకు మేలు జరిగినప్పుడు సంతోషించలేకపోవడం.
కృపను మర్చిపోవడం: ఉదయాన్నే తమకు పని దొరకడమే ఒక గొప్ప కృప అనే విషయాన్ని వారు మర్చిపోయారు.
యజమాని జవాబు, "మిత్రమా, నేను నీకు అన్యాయం చేయలేదు. నీవు నాతో ఒక దీనారానికి ఒప్పుకున్నావు కదా? నా ధనాన్ని నా ఇష్టప్రకారం వెచ్చించే హక్కు నాకు లేదా? నా ఉదారత నీకు కంటగింపుగా ఉందా?"

దేవుని రాజ్యం యొక్క నిర్మాణాత్మక ధ్యేయాలు: ఈ ఉపమానం ద్వారా క్రీస్తు మనకు నైతిక, ఆధ్యాత్మిక జీవితంలో కొన్ని స్పష్టమైన సూత్రాలను అందిస్తున్నాడు. 1. వ్యాపార సంబంధం నుండి ప్రేమ బంధానికి మార్పు: మనం తరచూ దేవునితో వ్యాపార సంబంధాన్ని పెట్టుకుంటాం: "నేను ఇన్ని ప్రార్థనలు చేశాను, ఇంత కానుక ఇచ్చాను, కాబట్టి దేవుడు నాకు ఈ మేలు చేయాలి." ఇది క్రైస్తవ జీవితం కాదు. దేవుని సంబంధం కృప ఆధారితమైనది. 2. కడపటివారు మొదటివారగుదురు

మొదటివారు కడపటివారవడం: తమ స్వనీతిని, శ్రమను నమ్ముకుని దేవుని కృపను తృణీకరించేవారు దేవుని రాజ్యంలో వెనుకబడిపోతారు.

కడపటివారు మొదటివారవడం: తమ వద్ద ఏ అర్హతా లేదని గ్రహించి, కేవలం దేవుని కృపపైనే ఆధారపడేవారు దేవుని రాజ్యంలో హెచ్చించబడతారు. (ఉదాహరణకు: సిలువపై ఉన్న దొంగ జీవిత ఆఖరి క్షణంలో రక్షణ పొంది పరలోకంలో అడుగుపెట్టాడు).

5. ఆచరణాత్మక ధ్యానం: మనల్ని మనం ప్రశ్నించుకుందాం

ఈ ఉపమానాన్ని మన దైనందిన జీవితానికి వర్తింపజేసుకున్నప్పుడు, మనం కొన్ని ప్రాముఖ్యమైన ప్రశ్నలు వేసుకోవాలి:

నేను ఏ మనస్తత్వంతో సేవ చేస్తున్నాను? దేవుని పని చేయడం నా బాధ్యతా? లేక ప్రతిఫలం ఆశించి చేసే వ్యాపారమా?
ఇతరుల దీవెనలు చూసి నేను ఎలా స్పందిస్తున్నాను? ఒక నూతన విశ్వాసి లేదా తక్కువ సమయం సేవ చేసిన వ్యక్తి ఆశీర్వదించబడినప్పుడు నా హృదయంలో ఆనందం కలుగుతోందా, లేక అసూయ పుడుతోందా?
నేను అంగడి వీధి స్థితిని గుర్తుంచుకుంటున్నానా? దేవుడు నన్ను పక్కన పెట్టకుండా తన ద్రాక్షతోటలోకి పిలిచిన తొలి క్షణపు కృతజ్ఞత నాలో ఇంకా ఉందా?

ప్రార్ధన: ప్రభువా! నేను ఏ అర్హత లేక అంగడి వీధి మూలలో నిలబడి ఉన్నప్పుడు, నన్ను చూసి, ప్రేమించి, నీ ద్రాక్షతోటలోకి పిలిచినందుకు నీకు వందనాలు. నా హృదయంలో ఉన్న లెక్కల మనస్తత్వాన్ని, పోలికలను, అసూయను తొలగించు. నేను చేసే ప్రతి పనిని ప్రతిఫలాపేక్షతో కాకుండా, నీవు నాకు చూపిన కృపకు కృతజ్ఞతగా చేయడానికి సహాయం చేయి. ఇతరులపై నీవు కురిపించే ఉదారతను చూసి హృదయపూర్వకంగా సంతోషించే విశాల హృదయాన్ని నాకు ప్రసాదించు. ఆఖరి క్షణంలో నీ వద్దకు వచ్చేవారిని ప్రేమతో స్వాగతించే కృపను నాకు దయచేయండి. ఆమెన్

ముగింపు

మత్తయి 20:1-16 ఆధ్యాత్మిక జీవితానికి ఒక శక్తివంతమైన పిలుపు. దేవుని ద్రాక్షతోటలో పనిచేయడమే ఒక గొప్ప భాగ్యము. సేవకు లభించే బహుమానం మానవ లెక్కల ప్రకారం కాక, దేవుని అపరిమిత కృప ప్రకారం ఇవ్వబడుతుంది. "నా ఉదారత నీకు కంటగింపుగా ఉందా?" అనే దేవుని ప్రశ్న ఈనాటికీ మన హృదయ తలుపులను తడుతూనే ఉంది. మనం స్వనీతిని స్వస్తి చెప్పి, ఆయన ఎదుట నమ్రతతో నిలబడితే, ఆయన ఇచ్చే 'ఒక దీనారం' (నిత్యజీవం) మన జీవితాలను ధన్యం చేస్తుంది.