ఇంకా నాకు లోటు ఏమి? - ధనిక యువకుని కథ |మత్తయి 19:16-22| కార్మెల్ శోభ

మత్తయి 19:16-22

ఇంకా నాకు లోటు ఏమి? — ఖాళీ హృదయం, నిండైన పిలుపు

అంతట ఒక యువకుడు యేసును సమీపించి, "బోధకుడా! నిత్యజీవము పొందుటకు నేను చేయ వలసిన మంచిపనియేమి?" అని ప్రశ్నించెను. "మంచిని గూర్చి నన్నేల ప్రశ్నించెదవు? మంచివాడు ఒక్కడే. నిత్యజీవము పొందగోరినచో దైవాజ్ఞలను ఆచరింపుము" అని యేసు సమాధానమిచ్చెను. "ఆ దైవాజ్ఞలు ఏవి?" అని అతడు తిరిగి ప్రశ్నించెను. అందుకు యేసు, "నరహత్య చేయకుము. వ్యభిచరింపకుము. దొంగిలింపకుము. అబద్దసాక్ష్యములు పలుకకుము. తల్లితండ్రులను గౌరవింపుము. నిన్ను నీవు ప్రేమించుకొనునట్లే నీ పొరుగువానిని నీవు ప్రేమింపుము" అనెను. అంతట అతడు యేసుతో "ఇవియన్నియు ఆచరించుచుంటిని. ఇంకను నాకు లోటు ఏమి?" అని అడిగెను. "నీవు పరిపూర్ణుడవు కాగోరినచో, వెళ్ళి నీ ఆస్తిని అమ్మి, భీదలకు దానము చేయుము. అపుడు పరలోకమందు నీకు ధనము కలుగును. పిమ్మట నీవు వచ్చి నన్ను అనుసరింపుము" అని ఆయన సమాధానమిచ్చెను. ఆ యువకుడు అధిక సంపదగలవాడగుటచే, ఈ మాట విని బాధతో వెళ్ళిపోయెను.

ఒక యువకుడు, ఉత్సాహంగా, ఆశతో, యేసు ప్రభువు దగ్గరకు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి మోకరిల్లుతున్నాడు. (మార్కు సువార్త ఈ వివరాన్ని మనకు అందిస్తుంది) అతడు నెమ్మదిగా నడిచి రాలేదు, పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. ఇతడు నిజాయితీగల ఆధ్యాత్మిక ఆకలి కలిగిన వ్యక్తి. ఇతడు దుష్టుడు కాదు, మోసగాడు కాదు, ఉదాసీనుడు కాదు. లూకా సువార్త ఇతనిని ఒక అధికారిగా, సమాజంలో గౌరవప్రదమైన స్థానంలో ఉన్న వ్యక్తిగా పరిచయం చేస్తుంది. ఇతనికి ధనం ఉంది, యౌవనం ఉంది, హోదా ఉంది. లోకం దృష్టిలో అన్నీ కలిగిన వ్యక్తి. అయినా అతని హృదయం నిత్యజీవం కోసం తపిస్తోంది. కాని ఈ యువకుడు నిరాశతో వెళుతున్నాడు.

ఈ కథ ఎందుకు ఇంత బాధాకరంగా ముగుస్తుంది?

ఈ ప్రశ్నకు జవాబు వెతుకుతూ వెళితే, మనకు తారసపడేది కేవలం ఒక ధనవంతుడి కథ కాదు. అది ప్రతి మనిషి హృదయంలో దాగివున్న ఒక సత్యం. మనం అందరం ఏదో ఒక రూపంలో ఈ యువకుడినే పోలివున్నాము. మనం కూడా దేవుని దగ్గరకు వస్తాము, ప్రశ్నలు అడుగుతాము, మంచి జీవితం గడపాలని కోరుకుంటాము. కానీ మన హృదయంలో ఏదో ఒక మూలన, మనం వదులుకోవడానికి సిద్ధంగా లేని ఒక భాగం దాగివుంటుంది.

ఈ సంఘటనకు ముందు మత్తయి సువార్తలో యేసు ప్రభువు చిన్నపిల్లలను ఆశీర్వదిస్తాడు, "పరలోకరాజ్యము ఇట్టివారిదే" అని చెబుతాడు. ఏ హోదా, ఏ సాధన, ఏ ఆస్తి లేని పిల్లలు దేవుని రాజ్యానికి అత్యంత సన్నిహితంగా ఉంటారని చూపించిన వెంటనే, అన్నీ కలిగిన ఈ యువకుడు ఎంత దూరంలో ఉన్నాడో మత్తయి సువార్తికుడు మనకు చూపిస్తాడు. పిల్లల నిష్కల్మషముగా దేవుని మీద ఆధారపడటానికీ, యువకుని స్వయం-సాధనకూ మధ్య ఉన్న వైరుధ్యమే ఈ కథ మనకు నేర్పే మొదటి పాఠం. దేవుని రాజ్యంలోకి ప్రవేశించడానికి మనకు ఏమి ఉన్నదో ముఖ్యం కాదు, మన హృదయం ఎంత తెరిచి ఉందో అదే ముఖ్యం.

"చేయవలసిన మంచిపని" నుండి "మంచివాడైన దేవుని" వైపుకు

యువకుడు యేసు ప్రభువును "నేను చేయవలసిన మంచిపని ఏమిటి?" అని అడుగుతున్నాడు. అంటే ఈ యువకుని ఉద్దేశం ప్రకారం దేవుని రాజ్యంలోకి ప్రవేశించడానికి ఏదో ఒక చిట్టచివరి మెట్టు ఉందని, దానిని అధిరోహిస్తే సరిపోతుందని అతని అంతరంగం అనుకుంటోంది. అది ఏమిటో తెలియజేస్తే నేను దానిని పూర్తి చేసి దేవుని రాజ్యం సాధించుకుంటాను అని అనుకుంటున్నాడు.

యేసు ప్రభువు మాత్రం అతని దృష్టిని పూర్తిగా మరో ప్రక్కకు త్రిప్పుతున్నాడు. "మంచిని గూర్చి నన్నేల ప్రశ్నించెదవు? మంచివాడు ఒక్కడే" అని పలుకుతూ, మంచితనం అనేది మనం అనుకునేది కాదని, అది దేవుని స్వభావమని బోధిస్తాడు. మనం చేసే ప్రతి మంచి పని ఆ దైవ స్వభావం నుండి ప్రవహించేదే తప్ప, స్వతంత్రంగా మనం సృష్టించేది కాదు. ఇది జీవితమంతా "నేను ఎంత మంచివాడిని?" అని లెక్కించుకునే వారికి ఒక సున్నితమైన, కానీ లోతైన సవరణ. నిజమైన ప్రశ్న "నేను ఎంత మంచివాడిని" కాదు, "నా జీవితంలో దైవ స్వభావం ఎంత ఉంది " అనేది.

ఆజ్ఞలు - పునాది

యేసు ప్రభువు తర్వాత దైవాజ్ఞలను ప్రస్తావిస్తాడు. నరహత్య చేయకూడదు, వ్యభిచారం చేయకూడదు, దొంగతనం చేయకూడదు, అబద్ధసాక్ష్యం పలకకూడదు, తల్లిదండ్రులను గౌరవించాలి, పొరుగువానిని ప్రేమించాలి. ఇవి ఏవో కొత్త నియమాలు కావు; యూదయా సమాజంలో ప్రతి పిల్లవాడూ చిన్నతనం నుండి నేర్చుకునేవే. ఆ యువకుడు ఈ ఆజ్ఞల గురించి వినిన వెంటనే, ఆత్మవిశ్వాసంతో చిన్నప్పటి నుండి "ఇవన్నియు ఆచరించుచుంటిని" అని ప్రభువుతో చెబుతున్నాడు.

ఇది అబద్ధం కాదు. బహుశా ఇతడు నిజంగానే హంతకుడు కాదు, దొంగ కాదు, వ్యభిచారి కాదు, తల్లిదండ్రులను అవమానించేవాడు కాదు. బాహ్యంగా చూస్తే ఇతడొక ఆదర్శవంతమైన పౌరుడు, ధర్మశీలి, సమాజంలో అందరూ మెచ్చుకునే వ్యక్తి. కానీ అతని తర్వాతి మాటలోనే అసలు రహస్యం దాగివుంది. అదే "ఇంకను నాకు లోటు ఏమి?" అని అడుగుతున్నాడు.

ఈ ఒక్క ప్రశ్నలో యువకుని హృదయపు నిజాయితీ కనిపిస్తుంది. అతడు బాహ్యంగా అన్నీ చేసినా, లోపల ఏదో శూన్యత ఉందని గ్రహిస్తున్నాడు. ధర్మశాస్త్ర పాలన అతనికి శాంతినివ్వలేదు. నియమాల పాటింపు అతని ఆత్మ దాహాన్ని తీర్చలేదు. ఇది మనలో చాలామందికి ఉండే అనుభవమే. మనం ప్రార్థిస్తున్నాము, దేవాలయము వెళ్తున్నాము, పాపాలకు దూరంగా ఉంటున్నాము, దానధర్మాలు చేస్తున్నాము, అయినా హృదయపు లోతుల్లో ఏదో లోటు అనిపిస్తుంది. ఆ లోటు అనుభవించడం అవమానం కాదు; అది దేవుడు మనలను తనవైపుకు త్రిప్పుకునే విధానం. ఆకలి లేని హృదయం దేవుని వెతకదు; ఆ అసంతృప్తే ప్రార్థనకు తొలి అడుగు.

హృదయంలో దాగిన అడ్డంకి

యేసు ప్రభువు ఇచ్చిన సమాధానం మనలను ఆశ్చర్యపరుస్తుంది, "నీవు పరిపూర్ణుడవు కాగోరినచో, వెళ్ళి నీ ఆస్తిని అమ్మి, పేదలకు దానము చేయుము... పిమ్మట నీవు వచ్చి నన్ను అనుసరింపుము." ఈ మాట కఠినంగా అనిపించవచ్చు. కానీ ఇది కేవలం ఆర్థిక విషయం కాదు. ఇది ఒక హృదయ శస్త్రచికిత్స. ఒక నేర్పరి వైద్యుడు రోగం ఎక్కడ దాగివుందో కచ్చితంగా గుర్తించి, ఆ ప్రాంతానికే చికిత్స చేసినట్లు, యేసు ప్రభువు కూడా ఈ యువకుని హృదయంలో సరిగ్గా ఏది అడ్డుగా నిలిచిందో గుర్తించి, దానినే ముట్టుకుంటాడు.

యేసు ప్రభువుకు, ఈ యువకుని సమస్య సంపద కలిగి ఉండటం కాదు; సంపదే అతనిని కలిగి ఉండటం. అతడు తన ఆస్తికి యజమాని అనుకుంటున్నాడు, కానీ వాస్తవంగా ఆస్తి అతనికి యజమానిగా మారింది. ధనం అతనికి భద్రత, గుర్తింపు, స్థానం ఇచ్చింది. ఆ స్థానాన్ని దేవునికి ఇవ్వడానికి అతని హృదయం సిద్ధంగా లేదు. ప్రతి ఒక్కరి జీవితంలో ఇలాంటి ఒక "సంపద" ఉంటుంది. అది డబ్బు కావచ్చు, పేరు ప్రతిష్ఠలు కావచ్చు, ఒక సంబంధం కావచ్చు, మన స్వంత అభిప్రాయాలు కావచ్చు, లేదా కేవలం మన సౌకర్యం కావచ్చు. యేసు ప్రభువు ప్రశ్న ప్రతి తరానికీ, ప్రతి హృదయానికీ వర్తిస్తుంది. "నిన్ను నా నుండి దూరం చేస్తున్నదేమిటి?"

యేసు ప్రభువు ఆ యువకునికి కేవలం "వాటిని వదులుకో" అని మాత్రమే చెప్పలేదు. ఆయన మాటలో మూడు దశలున్నాయి. మొదట వదులుకోవడం, తర్వాత పంచుకోవడం, చివరిగా అనుసరించడం. "వెళ్ళి, అమ్మి, దానము చేసి వచ్చి నన్ను అనుసరింపుము." ఖాళీ చేయడం, లేక వదలి పెట్టడం అనేది అంతిమ లక్ష్యం కాదు; అది కేవలం సన్నాహం మాత్రమే. నిజమైన లక్ష్యం క్రీస్తును పొందడం. మనం వదులుకున్న స్థానంలో క్రీస్తును ప్రతిష్ఠించనంత వరకు, ఖాళీ చేయడం వల్ల ప్రయోజనం ఉండదు. ఒక పాత్రను ఖాళీ చేయడం అర్థవంతమయ్యేది, దానిలో మంచినీరు నింపినప్పుడే; అలాగే హృదయాన్ని ఖాళీ చేయడం అర్థవంతమయ్యేది, దానిలో క్రీస్తును నింపినప్పుడే.

బాధతో వెళ్ళిపోవడం

ఈ కథ విదారకమైన వాక్యం చివర్లో వస్తుంది: "ఆ యువకుడు అధిక సంపదగలవాడగుటచే, ఈ మాట విని బాధతో వెళ్ళిపోయెను." అతడు కోపంతో వెళ్ళలేదు. యేసు ప్రభువును దూషించలేదు, వాదించలేదు, తనను తాను సమర్థించుకోవడానికి ప్రయత్నించలేదు. అతడు మౌనంగా, "బాధతో" వెళ్ళాడు.

ఈ ఒక్క పదంలో మానవ హృదయ సంఘర్షణ దాగివుంది. అతనికి యేసు ప్రభువు మాట సత్యమని తెలుసు. అతని మనస్సాక్షి ఆ పిలుపును గుర్తించింది. కానీ తన సంపదను వదులుకోవడానికి కావలసిన ధైర్యం, స్వేచ్ఛ అతని దగ్గర లేవు. మనస్సాక్షి ఒక దిశలో నడిపిస్తుంటే, అతని అలవాటు, భయం, భద్రతా కాంక్ష మరో దిశలో లాగుతున్నాయి. ఈ అంతర్గత పోరాటమే అతని బాధకు మూలం.

మార్కు సువార్త మనకు ఒక అమూల్యమైన వివరణ ఇస్తుంది, అది ఏమిటంటె యేసు ప్రభువు అతనిని "ప్రేమతో చూశాడు." యేసు అతనిని తిరస్కరించలేదు, ఖండించలేదు. ప్రేమతోనే ఆ కఠినమైన సత్యాన్ని పలికాడు. ఎందుకంటే నిజమైన ప్రేమ ఎప్పుడూ సౌకర్యంగా అనిపించదు; అది కొన్నిసార్లు మనలను మారుస్తుంది, మన బంధనాలను వెలికితీస్తుంది. ఒక తల్లి తన బిడ్డకు చేదు మందు ఇచ్చినట్లు, దేవుని ప్రేమ కూడా కొన్నిసార్లు మనకు రుచించని సత్యాలను పలుకుతుంది, అది మన మంచి కోసమే.

ఇక్కడ దేవుని స్వభావంలోని ఒక ముఖ్యమైన లక్షణం కనిపిస్తుంది. అది ఏమిటంటె ఆయన మన స్వేచ్ఛా సంకల్పాన్ని గౌరవిస్తాడు. యేసు ప్రభువు ఆ యువకుడిని వెంబడించలేదు, బ్రతిమాలలేదు, తన నిర్ణయాన్ని మార్చుకోమని ఒత్తిడి చేయలేదు. ప్రేమ బలవంతం ద్వారా రాదు; అది స్వేచ్ఛాయుత ఎంపిక ద్వారానే వికసిస్తుంది. దేవుడు తలుపు తడుతాడు, కానీ దానిని తెరవడం మన చేతుల్లోనే ఉంటుంది.

కార్మెలైట్ దృష్టిలో నిజమైన స్వేచ్ఛ

కార్మెలైట్ ఆధ్యాత్మిక సంప్రదాయంలో "నిర్లిప్తత" అనే భావనకు గొప్ప ప్రాధాన్యత ఉంది. సిలువ యోహాను బోధించినట్లుగా, ఆత్మ దేవునితో పరిపూర్ణ ఐక్యత చెందాలంటే, భౌతిక వస్తువుల పట్ల మాత్రమే కాదు, వాటి పట్ల ఉన్న అంతరంగిక కోరిక నుండి కూడా విముక్తి పొందాలి. ఇది వస్తువులను ద్వేషించడం కాదు; అది వాటిని దేవునికంటే ఎక్కువగా ప్రేమించకుండా ఉండే హృదయ స్వేచ్ఛ. అందుకే సిలువ యోహాను గారు మానవుణ్ణి దేవుని నుండి దూరం చేసేది లోక వస్తువులు కాదు, వాటి మీద ఉండే కోరిక.

నేటి మన కోసం ఈ కథ

ఈ కథ 2000 సంవత్సరాల క్రితం ఒక యువకుని గురించి మాత్రమే కాదు; ఇది ప్రతి తరానికీ, ప్రతి హృదయానికీ వర్తించే శాశ్వతమైన ప్రశ్న. నేటి ప్రపంచంలో మనం కూడా చాలామంది ఈ యువకునిలాగే ఉన్నాము. నైతికంగా మంచివారము, మతపరమైన ఆచారాలు పాటించేవారము, కానీ హృదయపు లోతుల్లో ఏదో లోటు అనుభవిస్తు ఉంటాము.

మనలో ప్రతి ఒక్కరికీ ఒక "సంపద" ఉంటుంది. అది బ్యాంకు ఖాతా కావచ్చు, మన కెరీర్ కావచ్చు, మన సామాజిక హోదా కావచ్చు, మన సాంకేతిక పరికరాలపై ఆధారపడటం కావచ్చు, లేదా కేవలం మన స్వంత అభిప్రాయాలు, మన "నేను" అనే భావన కావచ్చు. కుటుంబ జీవితంలో ఉన్నవారికి ఇది భర్త, భార్య, పిల్లల పట్ల ప్రేమ రూపంలో కూడా రావచ్చు. ఆ ప్రేమ తప్పు కాదు, కానీ అది దేవుని స్థానాన్ని ఆక్రమించినప్పుడు సమతుల్యత దెబ్బతింటుంది. యేసు ప్రభువు ప్రశ్న మనలను కూడా నిలదీస్తుంది, "నిన్ను నా నుండి దూరం చేస్తున్నదేమిటి?"అని.

ఈ ప్రశ్నకు జవాబు వెతకడం సులభం కాదు. అది మనలను అసౌకర్యానికి గురిచేయవచ్చు, మన భద్రతా భావనను కదిలించవచ్చు. కానీ ఇదే నిజమైన ఆధ్యాత్మిక ఎదుగుదలకు తొలి అడుగు. బాహ్య నైతికత సరిపోదు; హృదయం కూడా పూర్తిగా దేవునికి చెందినదై ఉండాలి. నైతికత "చెడు చేయకు" అని చెబితే, శిష్యత్వం "క్రీస్తును అనుసరించు" అని పిలుస్తుంది. నైతికత "దొంగతనం చేయకు" అంటే, శిష్యత్వం "నీది ఇతరులతో పంచుకో" అని ప్రోత్సహిస్తుంది. ఈ రెండింటి మధ్య అంతరమే ఈ కథ మనకు చూపించే మార్గం.

"నన్ను అనుసరింపుము"

ఈ సంభాషణలో అత్యంత మధురమైన మాట బహుశా చివరిదే: "పిమ్మట నీవు వచ్చి నన్ను అనుసరింపుము." యేసు ప్రభువు ఈ యువకుడిని కేవలం పేదరికంలోకి పిలవలేదు; తనతో సంబంధంలోకి పిలిచాడు. క్రైస్తవ జీవితం అనేది నియమాల సమాహారం మాత్రమే కాదు; అది క్రీస్తును అనుసరించడం. యేసు ప్రభువు "నా సిద్ధాంతాన్ని పాటించు" అని కాదు, "నన్ను అనుసరించు" అని ఆయన పిలుస్తాడు. ఈ తేడా చిన్నదిగా అనిపించినా, అదే శిష్యత్వానికి కేంద్రం.

క్రీస్తును అనుసరించడం అంటే నా జీవితానికి కొత్త కేంద్రాన్ని ఎంచుకోవడం. "నేను" కేంద్రంగా ఉన్న జీవితం నుండి "క్రీస్తు" కేంద్రంగా ఉన్న జీవితానికి మారడం. ఈ మార్పు ఒక్క క్షణంలో పూర్తయ్యేది కాదు; అది జీవితకాల ప్రయాణం, ప్రతిరోజూ చిన్న చిన్న ఎంపికలతో సాగే ప్రయాణం.

ఇంకా అవకాశం ఉంది

ఈ సంఘటన యువకుని నిష్క్రమణతో ముగుస్తుంది, కానీ అతని కథ అక్కడితో ఆగిపోలేదు అని మనం ఆశించవచ్చు. బైబిలు అతని తర్వాతి జీవితం గురించి చెప్పదు. బహుశా అతడు తర్వాత తన నిర్ణయాన్ని పునఃపరిశీలించుకుని ఉండవచ్చు; బహుశా ఏళ్ళు గడిచాక, మరో సందర్భంలో, యేసు ప్రభువు మాట మళ్ళీ అతని హృదయాన్ని తట్టి ఉండవచ్చు. ఈ తెరిచి ఉంచబడిన ముగింపు ఒక ఉద్దేశపూర్వక ఆహ్వానం కావచ్చు. మనం ఆ యువకుని స్థానంలో మనలను ఉంచుకుని, తన స్వంత జవాబును వెతుక్కోవాలని.

మనం కూడా ఈరోజు యేసు ప్రభువు ముందు నిలబడి ఉన్నాము. "నీ హృదయంలో నాకంటే ఎక్కువ స్థానాన్ని ఆక్రమించినది ఏది?" అని అడుగుతుండవచ్చు. మనం ఆ ప్రశ్నను నిజాయితీగా ఎదుర్కొన్నప్పుడు, మాత్రమే, నిజమైన ఆధ్యాత్మిక స్వేచ్ఛను రుచి చూడగలము.

మనుష్యులకు ఇది అసాధ్యమే, మన స్వంత శక్తితో మన బంధనాలను తెంచుకోలేము. కానీ యేసు ప్రభువే మనకు హామీ ఇస్తున్నాడు: "మనుష్యులకు ఇది అసాధ్యమే గాని దేవునికి సమస్తమును సాధ్యమే" (మత్తయి 19:26). మన హృదయాన్ని ఖాళీ చేసి, "ప్రభూ, నేను వస్తువులను మాత్రమే కాదు, నా స్వంత చిత్తాన్ని కూడా నీకు అర్పించగలిగేలా చేయు" అని ఆ ప్రభువును అర్ధించాలి. ఎందుకంటే, నిత్యజీవం అనేది కేవలం ఒక బహుమతి పొందడం కాదు, నిత్యజీవం అంటే క్రీస్తునే పొందడం.

ప్రార్థన

ప్రభువా, ఆ ధనవంతుడైన యువకుడిలా నేను కూడా నీ దగ్గరకు వస్తున్నాను. నా జీవితంలో నేను మంచి విషయాలు చేస్తున్నానని అనుకుంటున్నాను. నన్ను నీ నుండి దూరం చేస్తున్న దానిని నాకు చూపించు. దానిని వదులుకునే ధైర్యాన్ని నాకు ప్రసాదించు. నేను వస్తువులను మాత్రమే కాదు, నా స్వంత చిత్తాన్ని కూడా నీకు అర్పించగలిగేలా చేసి, "నన్ను అనుసరించు" అనే నీ పిలుపుకు సంపూర్ణంగా స్పందించే కృపను ప్రసాదించు. ఆమెన్